تک خندهای کرد و شانههایش را گحرکت کرده روی تخت هل داد:
_ لطفا بخواب افسانه، شاید میراث خونوادگی من واسه تو مهم نباشه، ولی برای من مهمه، اجباری نیست اگه میخوای نیای!
سپس پشت کرده بهسرعت از اتاق بیرون راهی شد.
افسانه با چهرهای در هم حرکت کرده روی تخت قرار گرفت و با چندش مشغول تکاندن خاک روی لباسهایش شد، موهای شلختهاش را با کف دست سعی کرد مرتب کند:
_ اگه میخوام نرم؟ که ننهش بگه عجب عروس بی عرضهای، بهونه دستت نمیدم آقا… آخرش خام من میشی!
با پوزخندی از جا پرید و به سمت اتاق خودش حرکت کرد:
_ فعلا نوبت اون موش دیده زردته که دمشو کوتاه کنم، که فکر کنم تا الان هم شده!
•••
جلوی کلبه توقف کرد، از اسب پایین پریده افسارش را به دور نرده انداخت، در باز بود و این یعنی، یا گلین آمده یا کس دیگری وارد خونهیشان شده!
به ارامی داخل رفت و همان ابتدا نگاهش را دور تا دور کلبه چرخاند، قدم بعدی را برداشت و به خاموشی کلبه دیده دوخت، کمی زیادی مشکوک به نظر میرسید، گلین قطعا سر و صدایی داشت، شیطنتهای او بی پایان بودند!
قدم دیگر را برداشت و با مشاهده کردن تکانهایی از گوشهی دیوار اشپزمنزلی کوچکشان، اخم در هم کشیده جلو راهی شد، که با بیرون رسیدن مار سیاهی شوکهتر از هرچیزی عقب کشید.
اما فکری در سرش پیچید که مبادا گلین را نیش زده و در آشپزخانه افتاده باشد. نگران و وحشت زده نام گلین را فریاد زد.
_ گلیننن، گلیــن!
همانطور به سمت مار قدم برداشت و قبل از پریدن مار به سویش، با پشت سنتی کنار دیوار بدنش را اسیر کرد.
_ چیشده، نریمان؟
نگاهش بالا آمد و به گلین که با نگاهان گشاد، میان در اتاق ایستاده بود خیره شد. نفس عمیقی کشید و یک پا روی پشتی گذاشت. در حرکتی چاقوی روی ظرفشویی را برداشت و در کلهی مار اسیر فرو برد.
نفس عمیقی کشید و به مار که دمش را سریع تند برای نجات خود تکان میداد دیده دوخت، گلین خشک شده و وحشت کرده همانجا هم از حرکت ایستاده و دست روی دهانش گذاشته بود.
مار را با همان چاقو برداشت و به سمت بیرون راهی شد، بدن بیجانش را بیرون پرت کرد و چاقو را هم همان جلوی در روی پلهها انداخت.
در باز، مار و اتفاقی که امروز برای افسانه افتاد. بیان کرده بود کسی مار را آورده اما باور نکرد و حالا، کسی آدرس اینجا را یافته و چنین کاری کرده بود. ان هم درست چند ساعت قبل که چنین اتفاقی این چنین برای افسانه رخ داد.
امکان نداشت اتفاقی باشد!
_ نریمان؟
با آوای ترسیدهی گلین به سمتش برگشت، پاهای برهنهاش را حالا دید، چشمانش برق زد، لباسی نازک و سفید، کوتاه به تن داشت و موهای بورش اطرافش باز و رها بودند.
در منزل را بست و به سمتش قدم برداشت.
کف دست پشت گردنش فرستاده سرش را به سینه چسباند، بینی به موهایش چسباند و عطر قلبنشینش را به مشام کشید:
_ اون، مار بود؟
کف دستانش را به دور بدن دانه انارش محکم کرد:
_ اره سرخابی من…ولی دیگه نیست، خب؟ خداروشکر که تو اشپزخونه نبودی!
کف دستانش را به دور کمر نریمان پیچاند:
_ از، از بیرون اومده بود تو اره؟ پنجره باز بود فکر کنم…
لبخند کمرنگی به لبش جای گرفت، چقدر افکار افسانه و گلینش فاصله داششتابزده، او که اصرار داشت کسی توطئه چیده باشد و گلینی که ساده و معصومانه سعی داشت به باز بودن پنجره و جنگل ربطش دهد.
روی موهایش را بوسید و کف دستش را به ارامی به زیر پیمسیرن کوتاهش فرستاد:
_ تو دلواپس نباش، خب؟ دیگه تموم شد، ولی سعی کن همواره وقتی میای در و پنجرهها رو ببندی، خب؟ من خودم کلید دارم میتونم بیام تو!
از لمس دستان نریمان که تنش سست شد، خود را بیشتر به اغوشش فشرد:
_ هوممم، باشه!
از لحن اغواگرانه و خمار گلین حیرت کرد، به ارامی خندید و در یک حرکت او را روی کف دستانش بلند کرد:
_ که هوممم، اره؟
گلین مستانه خندید و دست به دور گردنش پیچید، گونههایش سرختر از همیشگی شد و سر در گردن نریمان فرو برد.
حس موهای گلین روی گردنش، هرم نفسهایش، گرمای پوستش، داشت تمام حسهای مردانهاش را فعال میکرد.
به سمت اتاق بردش و روی تخت قرارش داد:
_ امروزگار باید زود برم…میریم باغ خان بزرگ!
گلین با لبهایی که بی اراده برچیده شد به چشمان نریمان زل زد، که او را به خنده انداخت، لب به روی لبهایش نشاند و بوسید، همانطور روی تخت درازش کرد و پایین پیمسیرن نازک و سفیدش را بالا زد.
لبهایش را به روی چانهی گلین کشاند و همانجا لب زد:
_ دونه انار سرخ شدی باز، واسه تو وقت دارم قربونت برم…
سر به زیر گردنش فرو برد و عمیق بوسید، گوشت تنش را دندان کشید و صوتی نالهی گلین برخاست:
_ جانم…دردت گرفت؟
نمکین و خجالتی خندید و به سختی لب زد:
_ نه…
لبهای نریمان کشیده شد، مجدداً حرکتش را تکرار کرد و اینبار بیشتر طولش داد، نالهی گلین بار دیگر که بی اراده برخاست، دست به روی دهانش گذاشت.
مچ ظریفش را گحرکت کرد و پایین کشید:
_ وقتی لذت میبری میخوام صوتتو بشنوم یاقوت، صوتت بهم میگه کارمو خوب انجام میدم یا نه!
خون به صورتش دوید و گوش دادن این حرفها برایش زیادی بود، عادت نداشت و نریمان داشت لوسش میکرد.
_ ولی نریمان…
بی معطلی لبهایش را به کام کشید و پیمسیرنش را کامل بالا زد، گردی سینهاش را چنگ زد و سنگینی تنش را رویش رها کرد، کم کم سر پایین برد و چاک سینه و برجستگیهایش را به دهان کشید.
پیچ و تاب خوردن گلین زیر تنش زیادی لذتبخش بود، نالههای گاه و بیگاهش، دستانی که سعی میکرد کنترلش کند تا مبادا پشت گردن نریمان حلقه شود و به خودش فشارش دهد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن