با تعجب به سمت بیبی برگشت، کف دستش روی کمربند چرمش شل شد:
_ چیو حل کردی بیبی؟
تبسم زده نزدیک شد، کف دستی به استین پیمسیرن نریمان کشید:
_ صباح رو فرستادم دنبال کف دستمال، بیان کردم نذاره بی آبرویی بشه، خیال راحت!
نفس عمیق نریمان و فرود آمدنش روی تخت زیادی دردناک بود:
_ بی بی…
با درک لب زد و بیبی با چشمان گریان دست به دور گردنش انداخت و روی فرق سرش را بوسید:
_ قربون قد و بالات بره بیبی، نکن همچین با خودت، تقدیره، کف دست ما که نیست!
عقب کشید و از جا برخاست، دستی به صورت سرخ از خشمش کشید:
_ نمیشه بیبی، تحمل این وضعو ندارم، باید برم پیشش، قلبم طاقت نداره، باید ببینمش!
بدون آنکه مهلتی به بیبی بدهد کتش را چنگ زده از اتاق بیرون زد.
نمیتوانست به روستایشان برود، ولی حداقل میتوانست یک امروز و فردا را در کلبه جنگلی خودشان منتظرش بماند، حتما میآمد، طبق قرار هر هفتهیشان!
پلهها را پایین میحرکت کرد و میخواست از جادهروی کناری به سمت اسطبل برود که کسی سد راهش شد.
افسانه در حالی که ظاهری شلخته و هراسیده داشت خودش را جلوی او انداخت، متعجب و نگران اویی که تعاقلب نداشت را از زیر بازویش گرفته نگه داشت.
_ چخبره چیشده؟ این چه سر و وضعیه؟
به دفعتاً زیر گریه زد، سر به سینهی نریمان کوبید و هق زد، میان زار زدنهایش نالید:
_ مار…مار، مشاهده کردم…مار…تو…تو اتاق…بهشدت، تر…ترسیدم!
گریهاش شدت گحرکت کرد و خودش را بیشتر به نریمان چسباند، با قلبسوزی کف دست به دور شانههایش پیچاند و او را عقب کشاند:
_ هیش آروم، کجا مشاهده کردی؟ پسرا رو بفرستم بگیرنش…حتما از سمت باغ رفته تو نفهمیدیم…
نفسهایش تندتر شد و به سینهی خانزاده چنگ انداخت:
_ نه، نه…یکی، یکی انداختش…من، من میترسم…
بازوهایش را گراهی شد تا او را از خود جدا کند، افسانه ولی وحشتزده سر بالا گراهی شد و سریع سریع اظهار کرد:
_ نه، نه…تو رو خدا…ارباب، تنـ…تنهام نذار…لطفا…میترسم، بسیار میترسم!
چشمان سرخ و گریانش، چانهی لرزانش، با وجود تمام نفرتش از نزدیکی این دختر به خودش، قلبش به حالش سوخت و ترجیح داد کمی بماند تا حالش بهتر شود.
بازویش را گرفت و سمت اتاقش برد:
_ بیا، نترس…من اینجام!
افسانه کف دستانش را به دور بازوی مرد حلقه کرد و چسبیده به او قدم برداشت، تا به اتاق برسند، افسانه بی حرف جلو حرکت کرد ولی همینکه خواست وارد اتاقک افسانه شود عقب کشید:
_ نه…اونجا مار داره، میترسم!
نگاهی به اتاق انداخت، افسانه را روی تخت خودش نشاند و اضافه کرد:
_ خیله خب، من میرم نگاه بندازم، شاید رفته باشه، در و پنجره رو میبندم و بعد…
حین حرف زدن فاصله گراهی شد اما مچ دستش اسیر انگشتان ظریف همسر سوریاش شد:
_ نه…تنهام نذار، شاید…اومده باشه اینجا!
هنوز صدایش میلرزید، کف دست و پایش هم، گویا واقعا ترسیده بود! ناچار کنارش نشست:
_ خیله خب باشه، تو بخواب…من اینجارو هم میگردم!
افسانه دراز کشید و پاهایش را در خود جمع کرد، سعی کرد ارام بگیرد، ولی نریمان جویا شد:
_ اظهار کردی یکی آورده، مگه متوجه شدی کسی بیاد؟
در جایش کمی جابجا شد و موهای قد بلندش را پشت گوش فرستاد:
_ یکی متوجه شدم، یه هیکل مردونه داشت، ولی سر تا پا سیاه بود، تا مشاهده کرد من میرم تو اتاق دوید، اولش بیان کردم، شاید از رعیتهای خودمون باشن زیاد توجه نکردم، ولی وقتی اومدم تو اتاق و مار رو دیدم وحشت کردم…
بینیاش را بعد از حرفش بالا کشید و بغضش که دوباره سر باز کرده بود صدایش را ضعف بخشید:
_ دویدم، تو جادهرو…خوردم بهت و تو منو…
هقی از گلویش بیرون پرید و اجازهی قلببری کردن به او نداد. نریمان متأثر کف دست روی بازویش کشید و سعی کرد دلداری دهد:
_ خیله خب، نیازی نیست دیگه بترسی…من میگم کل عمارت رو بگردن!
اشکهایش را پاک کرده کمی نیمخیز شد:
_ پس اون مرد چی؟ اگه، اگه بازم کاری کنه؟
متوجه ترس او شده بود، میدانست همچین چیزی محال است، کسی در عمارت جرعت چنین کاری را نداشت، احتمالا ان مار هم در میان باغ و دشت بیرون، جاده به اینجا باز کرده بود.
به ناچار تبسم زده لب زد:
_ افسانه احتمالا همونطور که گفتی از کارگرا بوده، نمیخواد مضطرب این موضوع باشی، تو این عمارت دشمن نداریم…اونم با تو که به کسی بدی نکردی!
افسانه شوکه و ناباور خندید:
_ تو…شما، میخواید بگید…منو باور نمیکنی؟ من… من زنتم، نریمان…
چهار کف دست و پا جلو راهی شده مقابل نریمان ایستاد:
_ من…
کف دستش را روی سینهی خود گذاشت و نگاه نریمان تازه به یقهی بازش افتاد، چارقدش را که باز کرده بود، چنین نمایی هم نمایان شد.
_ من زنتم نریمان…تو این عمارت و دنیا، تنها کسی که باید بهش باور کنی منم! میخوای بگی حرفم باور نداری؟
پوست سفید و گلگون گلین مقابل نگاهانش نقش بست، زیبایی بدنی که مزه کرده بود بینظیر بود، هیچکس به گرد پایش نمیرسید و حالا، این زن سعی داشت مجدداً او را اغوا کند.
_ بهتره استراحت کنی افسانه، من به این موضوع رسیدگی میکنم…
تمایل داشت از جا برخیزد که کف دستش را چنگ زد:
_ ولی میترسم…اگه کسی بیاد؟ لطفا…امشامگاهو اینجا بمون!
اخم کرد:
_ باید بریم باغ خان بزرگ!
سری به طرفین تکان داد:
_ ما زن و شوهریم، مستقل شدیم، کسی نمیتونه بهمون زور بگه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن