غزاله گیج و ویج اول به من و بعد به غیاث نگاه کرده و لب میزند:
– بخاطر این با من اینطوری حرف میزنی؟ بخاطر این داداش غیاث؟
غیاث سری به دو طرف تکان داده و با خونسردی و در عین حال لحنی محکم اظهار کرد:
– این نه! تکرار کنی زن داداش میمونه سر زبونت!
حقیقتا قلبم نمیتمایل داشت قلبیلی برای دعوای میانشان باشم به همین خاطر از روی مبل بلند شده و برای اامان بار نامش را بدون پیشوند یا پسوندی صدا میزنم:
– غیاث!
میمیل داشتم دعوا را فیصله دهم!
چشمهای پر از اشک غزاله دلم را به درد اورده بود، غیاث اما بی توجه به من رو به خواهرش بیان کرد:
– شما چند سالته غزال خانم؟ میخوام ببینم بچهای یا کم عقل و نادونی؟ کدومش؟ این خانم بنا به هر قلبیلی اومده وسط زندگی من و شده جزئی از خانوادهی ما، خانم جون بخاطر خبط و خطای من افتاده گوشهی بیمارستان! ربطی به ملیسا نداره!
گناه من را گردن می گرفت و من نمیدانستم چرا ته قلبم غلغله بازار بود!
غزال بدون اینکه حرفی بزند از روی مبل کشیده شد و به سمت اتاقش پا شتابزده کرد.
من ماندم و مردی که پشت به من توقف کرده بود!
خواستم حرفی بزنم که سر به سمتم چرخانده و نگاهم را روی خودش غافلگیر کرد و با جدیت گفت:
– همین اول کاری یه چیزیو بگم که یادت بمونه، من سر خانوادم رگمم میذارم وسط، غزال عزیزِ دلِ منه ولی باید یاد بگیره وقتی عصبی یا ناراحته باید چطوری با بزرگترش حرف بزنه، وسط بحث من و غزال نخوا طرف یکیمونو بگیری! حله؟
دیگر کاملا برایم جا افتاده بود که این مرد نه تنها با من، بلکه با هیچ کس شوخی ندارد!
سکوتم را که مشاهده کرد به سمتم آمد، روبرویم ایستاد و من ناخودآگاه چشمم به ردِ غباری که روی صورتش بود کشیده شد.
– تو اتاق من میمونی، بیا نشونت میدم کجاست…
حرفش را زد و سپس بی توجه به منی که همچون بُتی بی آوا توقف کرده بودم، مچ کف دستم را چنگ زد و دنبال خودش کشید.
از پلههای قدیمی منزل بالا راهی شد تا به طبقهی دوم رسید، درب قهوهای رنگی را نشانم داد و اضافه کرد:
– اینجاست، کسِ دیگهای جز من تو این طبقه نمیمونه، یه جورایی اینجا میشه خونهی تو!
با ملایمت حرف میزد و من نمیخبر داشتم جدیت چند دقیقهی پیشش را باور کنم یا حرفهای نرمِ الانش را؟
درِ اتاق را که باز کرد تازه دیدهم به آشفته بازاری که در اتاقش به پا بود افتاد.
یک کیسه بوکس از سقف اویزان شده بود و دستکشهای مخصوصِ بوکسش روی زمین افتاده بود.
یک تختِ زِوار در رفته در گوشهی اتاق قرار داشت که اندازهاش کمی از تخت یک نفره بزرگ تر و از تخت دونفر کوچک تر بود.
پنجرهای حصار کشیده که وظیفهاش روشن نگه داشتن اتاق بود و یک عالمه لباس که کف زمین پخش شده بود.
چهرهی ماتم زده ام را که مشاهده کرد با پوزخند بیان کرد:
– ببخشید دیگه، نمیدونستم قراره تو کمتر از بیست و چهار ساعت عروس بیارم خونم وگرنه تمیز میکردم اینجاهارو!
حرفی نزدم و غیاث دست پشت کمرم گذاشته و تنم را به نرمی به داخل هدایت کرد.
همین که آوای بسته شدنِ درِ اتاق را گوش دادم هراسیده به سمتش برگشتم.
دیدههای گرد شده از ترسم را که دید پوزخندی به سمتم شلیک کرد و اضافه کرد:
– نترس قرار نیست بخورمت، فقط قراره حرف بزنیم با هم!
حرفش را زده و با یک حرکت تیشرت سفید رنگش را از تن بیرون کشیده و روی زمین انداخت.
سزم را زیر گراهی شدم ولی نگاهم سرکشانه روی سرشانههای لختش مانور میداد.
پشت به من روبروی پنجره ایستاد و هر دو کف دستش را در جیب شلوارش فرو کرده و گفت:
– دیشب که هیچی، امروزگارم که آقات اون دعوا رو تو کلانتری مسیر انداخت اما الان میخوام یه سوالی بپرسم ازت…
بی حرف از پشت خیرهاش شدم، از روی شانه نگاهی به سمتم انداخت و اضافه کرد:
– چرا خودتو چسبوندی به من؟ واسم سواله تو که از ریخت و قیافت پولدار بودن داره میریزه پایین، چرا باید به یه آدمِ نداری مثل من بچسبی؟
آب گلویم را پایین فرستادم، برای اضافه کردن حرفم تردید داشتم ولی با این حال به ارامی زمزمه کردم:
– بخاطر… قلبایل شخصی!
صوتی پوزخندش در گوشم پیچید و سپس به سمتم برگشت که فوری سرم را زیر گحرکت کردم و غیاث با تمسخر گفت:
– چرا رو میگیری؟ یه جوری راهی شدار نکن انگار تا حالا نمتوجه شدی منو!
از شرم لب به دندان گرفتم که ادامه داد:
– قلبایل شخصی تو ب…گا داده حیات منو بچه جون! سن و سالیم نداری که بگم قلبایل شخصیت بسیار مهمه، پَ مثل ادم خودت حرف بزن!
خاموشیم را که دید به سمتم گام برداشت، از ترس بود یا خجالت نمیدانم اما قدمی به عقب برداشته که تنم به در کوبیده شد.
روبرویم از حرکت ایستاد و با نگاهی که اینبار همچون گرگی دَرنده بود پچ پچ وا گفت:
– زبون وا کن بگو چیه این دلایل شخصیت که اینطوری ریده تو حیات من!
[غیاث]
به نگاههای گرد شده و لبهای لرزانش که کمی از هم فاصله گرفته بود نگاه کردم.
هول شده و مِن و مِن کنان گفت:
– من….من…خب…میمیل داشتم…میخواستم
کلافه از بریده بریده صحبت کردنش، کف کف دستم را کنار سرش روی دیوار کوبیده و نزدیک به صورتش پر از خشونت لب میزنم:
– زبون شیش متریت کجاست؟ کجا قایمش کردی؟ صبح که خوب بلد بودی بلبل زبونی کنی چیشده الان لال شدی؟
پلک راستش شروع به پریدن کرد و در خود جمع شد، آب گلویش را به سختی پایین فرستاد و اهسته گفت:
– توضیح میدم…اگه بری اونورتر البته!
گوشهی لبم به سمت بالا کج شد:
– ادا تنگارو چرا در میاری؟ یه جوری تو خودت جمع شدی و خجالت میکشی که انگار اونی که دیشامگاه به زور کشوندت تو اتاق من بودم نه تو!
گونههایش به سرخی انار در آمدند و لبش را محکم زیر دندانش فشرد.
بدون اینکه ذره ای به آزرده شدنش اهمیت دهم گفتم:
– به قیافت نمیخوره عضب اوقلی مونده باشی تو خونه! نکنه دیشامگاه که خودتو چسبوندی بم واسه در اوردن حرص دوست پسرت بود آره؟
بدون اینکه سرش را بالا بگیرد با صوتیی لرزان لب زد:
– دوست پسر ندارم!
سوالی که از صبح بیخ گلویم گیر کرده بود را با دیدههایی ریز شده جویا شدم:
– خودتو سیاه کنی بچه جون! میخوای بگی با اون ریخت و لباسا تو پارتیای بالا شهری میپری اما تا حالا دوست پسر نداشتی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن