رمان غضب

معرفی رمان غضب :

رمان غضب به قلم شیوا اسفندی، روایت دخترکی بی‌پناه است.
داستانی که با عطر خون و عاشقی و دلدادگی عجین شده است.
در عین حال مردی که کینه و نفرت عجیبی دارد و دنبال یک طعمه است.
روایتی دلربا دارد و نکات آموزنده…
در ژانر عاشقانه، انتقامی نوشته شده است.
خواندنش به شما عزیزان توصیه می‌شود.

مقدمه رمان غضب :

“به نامش و در پناهش”
به میان آشفتگی‌هایم، در میان قلب‌شوره‌هایم
آن‌جا که ترس، بر تنِ نهیفم سایه انداخت
همان‌جا که، جهان برایم به آخر رسید
دستانِ بی‌جانم، را به زمین گرفتم و از جا برمیل داشتم…
شانه‌های افتاده‌ام که صاف شد…
تن خمیده‌ام که جانِ از حرکت ایستادگی گحرکت کرد، عقب نشینی کردم، تا از تمام حس‌های بد فاصله بگیرم.
و همان‌جا بود…
درست در همان نقطه، تو را پشتِ خود، احساس کردم.
پناهم شدی برای ادامه‌ی مسیر…
و آن‌جا بود که درک کردم، این قدرت توقف کردگی از کجا نشات گراهی شده…
می‌شود که پناهم بمانی؟
من ایستادگی را، در حضور تو تمرین کردم…
نبودنت مرا از پا در می‌آورد…
پس باش…
فقط باش تا ببینی…
حضورت چگونه مرا تا اوج اعلاء می‌برد.

خلاصه رمان غضب :

رمان غضب به قلم شیوا اسفندی، داستان دختری بی‌پناه و مظلوم است که مورد تعرض قرار می‌گیرد.
به مرد کردی پناه می‌برد که دشمن خونی پدرش است.
قاتل خواهرش!
مجبور به ازدواج با او می‌شود ولی آتش انتقام و کینه، دامنش را می‌گیرد و…

مقداری از متن رمان غضب :

مقابل گیت بزرگی، که هیبتش لرز به تنت می‌انداخت ایستادم و آن روز را برای خودم دوره کردم.
روزی که تصمیم گرفتم به این خانه و آدم‌هایی که به خونم تشنه‌ هسسریع، پناه بیاورم.
همان سه روزگاری، که کنارِ آن مرد وحشی و کثیف گذراندم، که هیج رحمی در وجودش نبود.
که وحشیانه به تنم تاخت و نقطه‌به‌نقطه بدنم، آماجِ کف دستان زمختش شد.
نفسم را با آهِ پربغضی بیرون فرستادم و حرف‌های آخرِ مادرم در ذهنم تکرار شد.
-برو پیش خاندان هخامنش. مردای اون خاندان گناه تو رو پای پدرت نمی‌نویسن.
مجال ندادند، تا بپرسم؛ چطور به کسانی پناه ببرم که پدرم به دخترشان تجاوز کرد.
و چطور جایی بروم، که برادرم به جای رساندن جسمِ بی‌جان دخترشان به بیمارستان، هفته‌ها به تنِ دردمند و ضعیفش تعرض کرد.
و حال با لباس‌هایی پاره و تنی کثیف، که ده روزگار را در خیابان‌ها گذرانده بودم، مقابل گیت بزرگ و سیاه رنگِ خانه‌شان از حرکت ایستاده‌ام و هر چه به دنبال نوری روشن برای ادامه‌ی راه می‌گردم پیدا نمی‌کنم.
-این‌جا چی می‌خوای دختر جون؟!
لرزی به تنم جای گرفت و تمام وجودم به شور افتاد.
صوتی خودش‌بود…
برادرِ همان دختر…
همان مردی که قسم خورد، تا آخرین نفر از خانواده‌ام را تکه‌تکه می‌کند و به دستان خاک می‌سپارد.
به ناچار به سمتش چرخیدم…
از ماشینش پیاده شده بود و با چند ترااما که در دست داشت، حدسش سخت نیست، که در ذهنش گذرانده نیازمند هستم.
نگاه از پیمسیرن مشکیِ تنش و آن بازوهای عضلانی‌‌اش گرفتم و از شانه‌های پهنش گذر کردم، تا به صورتش رسیدم.
او در لحظه مرا یاد مردی انداخت، که هیچ رحمی در مقابلم نداشت و وحشت زده‌ قدمی به عقب برداشتم.
آن حیوان، بلایی به سرم آورده بود، که حتی جذابیتِ نفس‌گیرِ این مرد برایم ترسناک‌ بود.
به‌یک‌باره نگاه ریز کرد و سرش به سمت شانه کج شد.
نگاه ریز کرد و ابروهای پرپشتش به هم نزدیک‌تر شد.
او به مانند ماری، که طعمه‌اش را اندازه می‌زد، براندازم می‌کرد و من به دنبال جادهی برای محو شدن بودم.
بی‌شک چهره‌ی درب و داغانم برای او آشنا بود، ولی هنوز باورش نمی‌شد، که نادیا مقابلش باشد.
به‌یک‌باره درِ سمت شاگرد باز شد و پدرش از ماشین بیرون وارد شد.
-نادیا؟! تویی؟!
و من حتی نتوانستم نگاهم را از او بگیرم.
مردی، که حال سفیده‌ی چشم‌هایش پر از مویرگ‌های قرمز بود و خون‌خاری، درون آن دو گوی سیاه رنگش بیداد می‌کرد.
قدم دیگری به عقب برداشتم و چرخیدم و با آخرین توانی که در جان و تنم مانده بود، شروع به دویدن کردم.
آمدن به این‌جا بزرگ‌ترین اشتباه جهان بود.
اما به‌شدت دور نشده بودم، که به من رسید و کف دست قوی و مردانه‌اش، چنگ بازوی آسیب‌مشاهده کرده‌ام شد.
جیغی از وحشت کشیدم و با درد نالیدم:
-توروخدا. غلط کردم.

سرم را بالاتر گرفتم و خیره به نگاهان سیاه و پر از نفرتش نالیدم:
-توروخدا آقا.
دندان‌هایش را روی هم سایید و تکان ساکتِ استخوان‌ فک منقبض شده‌اش دلم را لرزاند.
-خواهرمم همین‌جوری التماس می‌کرد؟!
ناله‌ای از عجز‌ و ناتوانی از دهانم خارج شد و نگاهم به غم جای گرفت.
-ببخشید.
-کیاشا! بیا بریم داخل. تو خیابون درست نیست.
کف دستم را از همان بازوی دردناکی، که گحرکت کرده بود به سمت خانه کشید و به نگهبانی که بیرون رسیده بود کف دستور داد:
-زنگ بزن همه‌ی بچه‌ها بیان. مهمون دارید.
در لحظه متوجه معنای کلامش شدم و سرم را به طرفین تکان دادم و سعی کردم تنِ دردمندم را از کف دستانِ پرقدرتش نجات دهم.
ولی تکان سختی به بازویم داد و غرید:
-وحشی نباش! نمی‌خوام همین‌جا تیکه و پاره‌ت کنم.
پدرش آرام‌تر بود، ولی عجیب مویرگ‌های قرمز چشمانشان را با هم سِت کرده بودند.
-کیاشا!
ولی او مجال نداد پدرش حرفش را به اتمام برساند و با آوایی که از زورِ خشم می‌لرزید، به میانِ کلامش پرید:
-برنامه همین بود، نبود؟!
پاهایم یاری نمی‌کرد، اما برایش مهم نبود که جسمِ بی‌جانم توانِ از حرکت ایستادگی ندارد.
همان‌گونه که به دنبال او روی زمین کشیده می‌شدم، رو به پدرش حرف‌های مادرم را بازگو کردم.
-مادرم بیان کرد، شما مراقبمید. بیان کرد، هیچ‌جا امن‌تر از کنارِ خانواده‌ی هخامنش با اتمام جمله‌ام، پدرش مقابلمان رسید و دقیقا رخ‌به‌رخ پسرش توقف کرد.
آن‌ها شامگاهاهت عجیب و غریبی به هم داششتاب‌زده.
ورژنی از پیری و جوانی یک‌شخص را به رخ می‌کشیدند و شاید اگر نمی‌شناختم، باور نمی‌کردم، که پدر و پسر باشند.
-ما نمی‌تونیم پسر، ولش کن.
نفس‌های پسرش، همانندِ گاوی خشمگین به گوش می‌رسید و تمام حرصش شده بود زور در دستانش و چیزی، به لِه شدنِ استخوانِ بازویم نمانده بود.
-من می‌تونم. نفس می‌کشم برای همین کار.
پدرش کف دست لرزانش را روی کف دست او، که بازویم را در چنگ گراهی شده بود گذاشت و به چشمانش خیره شد.
-کیاشا، خواهرت هم‌سن همین دختر بود.
گره‌ی انگشتانش، دور بازویم آزاد‌تر شد.
-به عاشقی این دختر میومد روستا.
رها شدن گوشتم زیر دستانش، با نفس راحت و آسوده‌ام، هم‌مدت اتفاق افتاد.
-می‌ریم داخل صحبت می‌کنیم.
و کف دستانش که برخلاف میلش، از منِ در حالِ جان دادن فاصله گحرکت کردند.
قبل از افتادنم، پدرش گفت:
-بگیرش، داره می‌افته.
اما او افتادنم به زیر پاهایشان را، به تماشا ایستاد و سر که کشیده کردم، از پشت دیدهان شیشه‌ایم پوزخند و نگاهِ مغرورش را شاهد بودم.
او دلِ بزرگ پدرش را نداشت و قرار نبود، این‌جا به ملایمش برسم. اما گزینه‌ی دیگری برای حفظ امنیتم نداشتم.
مادر تاکید کرده بود‌، که تنها پناهگاهِ امنم منزل‌ی آن‌هاست.

نحوه تهیه و مطالعه رمان غضب :

https://t.me/+8gpMf0xTwlEyZWI0

بیوگرافی شیوا اسفندی :

شیوا اسفندی متولد ۱۳۷۳ ساکن شیراز، از نویسندگان تازه وارد هستن و اامان رمان شون رو به نام غضب شروع کردن.
قلم دلنشینی دارن و روایتی زیبا!

آثار شیوا اسفندی :

رمان غضب – درحال تایپ

رمان غضب