نوچ کلافه و کشیدهبالایی کرد. دستی به صورتش کشید و چند باری نفسش را با شدت و محکم بیرون داد.
_ الله اکبر! تو مریضی؟ زندگی آروم دوست نداری؟
چرا همش دنبال بحث و دعوایی؟
خستم کردی باوان دیگه کشش ندارم، بشین زیستنتو کن بذار منم آسایش داشته باشم.
دردت چیه آخه تو؟ چرا مدام یه غلطی میکنی که به خونت تشنه تر شم؟
لحنش پر بود از تهمتوجه شد و نمیاطلاع داشت که من آرزوی مرگ دارم، اگر به کف دست او هم باشد که چه بهتر!
بی توجه به او به کارم ادامه دادم. یکی از عصاها را به دیوار تکیه دادم و با کف دست آزادم کف دسته ی چمدان را چسبیدم.
قدم اول را برنداشته چمدان از میان انگشتانم کشیده شد و طوری با حرص به دیوار کوبیدش که باز شده و تمام لباس هایم بیرون ریخت.
بدون هیچ تغییر حالتی یک لحظه ی کوتاه به چمدان زل زدم و بعد هم نگاهم را تا صورت سرخ عامر بالا کشیدم.
بی حرف خیره اش ماندم و وقتی دندان قروچه کرد، آهسته پلک زدم.
_ بعدا میام دنبال وسایلم، مهم نیست!
شعله های آتش را درون نگاهش میدیدم، واقعا از دستم کلافه و خسته بود.
ولی اینبار برای حرکت کردن دلیلی محکم تر از دفعه ی قبل داشتم.
بدون آن بچه، بودنمان کنار هم سخت تر میشد و من باید از این عشق کف دست میشستم، هر چند سخت…
چند قدمی سمت در برداشتم ولی بلافاصله سد راهم شد و پیشانی اش را به پیشانی ام چسباند.
او داغ بود و من سرمای مرگ در تنم داشتم، هر دو از این تضاد لرزیدیم و نفس هایمان به شماره افتاد.
داشت تمام سعی اش را میکرد که این بار با آرامش این بحث را تمام کند. به زحمت خشمش را فرو خورده و با آن صوتی لعنتی و پچ پچ وارش نالید:
_ دیوونم نکن دختر، متوجه شدی رو رفتنت حساسم و داری اذیتم میکنی؟
پسرم هنوز خبر نداره چیشده🥲💔
«غرق جنون»
#پارت_۲۸۰
نفس های داغش پوست صورتم را میسوزاند. کاش کف دستی به کمکم می آمد و این منِ آسیب دیده و محتاج آغوشی برای عزاداری را عقب میکشید.
نفس نفس میزدم و هر چه ذهنم نهیب میزد که عقب بکشم، دلم با شیون و زاری برای آغوشش بی قراری میکرد.
کف دستانش که از کمرم صعود کرده و روی شالم به بازی دروارد شدند، پلک هایم روی هم افتادند.
شالم را پایین کشید و هر دو کف دستش را در پیچ و خم موهایم جا داد.
حرکت انگشتانش آنقدر نامحسوس و نرم بود که به سختی میشد نوازششان را تشخیص داد.
_ نمیذارم از پیشم بری، حرف حرکت کردن که میزنی باوان… میزنه به سرم، خون جلو چشامو میگیره…
دیگه نگو، به جون خودت قسم نمیذارم بری…
فکر اینکه تو این خونه نباشی نفسمو میگیره…
خشکم زد، ماتم برد، یخ بستم…
درست دم حرکت کردنم باید احساس لعنتی اش را برای دل بی جانم عریان میکرد؟
چرا حالا؟ حالا که من از او و تمام این زیستن بریده بودم داشت سفره ی قلبش را برایم باز میکرد؟
حالا که نه من کودکم را داشتم و نه او برادرزاده اش را…
تمام لحظاتی که بی او گذراندم پشت پلک هایم جان گحرکت کرد.
آن لحظه ی شومی که به امید نجات سمت در رفتم و قفل بودنش خار شد درون دلم…
آن قفل لعنتی که اگر نبود شاید میتوانستم جان آن طفل معصوم را نجات دهم.
خود لعنتی اش کجا بود وقتی من از شدت درد آرزوی مرگ داشتم؟
کجا بود وقتی انگشتانم برای خاک کردن کودکم مثل بید میلرزیدند؟
وقتی که باید حضورش را حس میکردم کجا بود که حالا دم از نراهی شدن میزد؟
تمام این مدت او رفته بود، اینبار نوبت من بود…
نگاهم به اشک نشست و پشت پلک هایم آتش گرفت. سرم را عقب کشیدم و کف دستانش هنوز میان موهایم آرمیده بودند.
_ فقط جنازمو میتونی اینجا نگه داری…
«غرق جنون»
#پارت_۲۸۱
_ نکن باوان…
انگار با آن نگاه درمانده داشت التماسم میکرد که ادامه ندهم، که دیوانه اش نکنم و من تصمیمم را گحرکت کرده بودم که فاصله را بیشتر کردم.
_ یا بذار برم، یا همین الان جونمو بگیر…
درماندگی نگاهش به دفعتاً پر کشید و باز هم همان مرد دیوانه ای شد که هیچ چیز برایش مهم نبود.
همان مردی که به سادگی دیده میبست روی همه چیز…
دندان قروچه ای کرد و سفیدی نگاهانش سرخ تر از هر آتشی شد.
_ در ذهنش گذراندی از گراهی شدن جونت میترسم؟!
دستش درون موهایم چنگ شد و با کشیدنشان، صورتم را مقابل صورت خودش نگه داشت.
_ روز ااما که پاتو تو این خونه گذاشتی، گفتم قرار نیست هیچوقت ازش بیرون بری…
دیگر از آن عسلی های غرق خونش بیزار نبودم، برعکس… دلم جایی میان رگ و پی اش به دام افتاده بود!
ولی تنفر و جنون او هر روزگار بیشتر میشد و این دل بی قرار و بی گناهم دیگر طاقت نامهربانی هایش را نداشت.
توی صورتم که فریاد زد نگاه بستم و چانه ام از بغض لرزید.
_ اظهار کردم یا ناظهار کردم؟!
لرزان و درمانده به بازویش آویزان شدم و از درد پیچیده شده کف سرم، نالیدم.
_ آخ… اضافه کردی، بیان کردی…
پیشانی اش را با خشونت به پیشانی ام کوبید و من احمق بودم که قلبم برای رگ های بیرون زده ی پیشانی اش به درد رسید.
_ گفتم و تو باز گوهِ حرکت کردنو تو اون دهن نجست قرقره میکنی؟! چمدون میبندی و صاف صاف تو دیدهام زل میزنی که میخوام برم؟
قلم کنم کف دستاتو که جرات کرده لباس جمع کنه؟
بِبُرم اون زبون کوفتیتو که جز دیده واسه حرف دیگه ای تو دهنت چرخیده؟
باز دو روزگار کاریت نداشتم انگاری تن خودت میخاره، هوم؟
«غرق جنون»
#پارت_۲۸۲
موهایم را به ضرب رها کرد، تن بی جانم خسته بود از رد نامهربانی های این مرد.
با زانو روی زمین افتادم و درد تا مغز استخوانم پیچید.
_ گمشو تو اتاقت حروم زاده، دیدهم بهت نیفته که باز سگ شم بیفتم به جونت…
او دل میشکاند و من برای دردی که میکشید اشک میریختم.
انگشتانم روی فرش سرخ رنگ مشت شدند. تصویر آن موجود بی جان مقابل چشمانم جان گحرکت کرد و با دلی مالامال از درد نالیدم:
_ میرم، توام نمیتونی جلومو بگیری داداش عامر!
بدش می رسید از اینکه برادر خطابش کنم، میخبر داشتم و عمدا گفته بودم…
او تنها برادر یک نفر بود که دو ماه پیش، با همان دستانی که هر روزگار ضرب کف دستشان را به جای غذا میخوردم، خاکش کرده بود…
یک نفری که مرا قاتلش میدانست!
نفس زدن هایش از سر حرص بود و میاطلاع داشتم عاقبت خوبی در انتظارم نیست.
ولی غم و غصه، شجاعم کرده بود.
میگفتند یک مرحله هم بالاتر از غم هست به نام جنون و من دقیقا در همان مرحله بودم.
غرق جنون!
حالا من هم میتوانستم همانند خودش بی رحم باشم، چراکه او هم قاتل شده بود!
_ هوای مردن به سرت زده بیشرف عوضی؟
بگو گوه خوردم داداش صوتت زدم، بگو تا همینجا خونتو نریختم باوان… د بگو کثافت…
آن لگدی که به پهلویم کوبید، استخوان ساق پایش که گونه ی آب حرکت کرده ام را لمس کرد… دیگر مهم نبودند.
او خیلی قبل تر از اینها کار خودش را کرده بود…
«غرق جنون»
#پارت_۲۸۳
نفسم از زور درد بالا نمی رسید. تتمه ی جانم را در کف دستانم ریختم و کف دست مشت شده اش را که صورتم را هدف گراهی شده بود چسبیدم.
نگاه اشک بارم را بند نگاه پر از تنفر و کینه اش کردم و آهسته، ولی طوری که مطمئن بودم به گوشش خواهد رسید پچ زدم:
_ من… دیگه… قلبیلی… واسه… موندن…ن… ندارم…
متوجه شدم که با جمله ی بعدی ام فرو ریخت. مشاهده کردم که بعد از دو ماه، دیدهانش علاوه بر تنفر، پر شد از هزاران حس مختلف.
بهت، ناباوری، غصه، سرخوردگی، پشیمانی، عذاب وجدان…
_ چون تو… توی بی رحم… کشتیش… بچمو… کشتی…
تو همین خونه… تو اون باغچه… خاکش کردم… با کف دستای خودم…
تو کشتیش عامر… تو…
کف دستش وا راهی شد، خودش وا رفت، شهر چشمانش فرو ریخت و نگاه ناباورش تا روی شکمم سر خورد.
او هم جای خالی کودکم را حس میکرد؟
او هم میدید مادری را که دیگر مادر نبود؟
پلکش پرید و سری به چپ و راست تکان داد. در نگاهش میمتوجه شدم که این مصیبت را حس کرده و دردش تا اعماق دلش نفوذ کرده ولی میمیل داشت در برابرش مقاومت کند.
گمان میکرد پس زدن درد و باور نکردنش، اثرش را کمتر میکند؟
زهی خیال باطل که من تمام این جاده ها را قبل از او حرکت کرده بودم و حتی ذره ای نتیجه نداشت.
_ کثافت دروغگو، معلوم نیست مجدداً چی تو سرته…
نای کشیده شدن نداشت…
انگار عذاب وجدانش بی توجه به مقاومتی که در برابر قبول این مرگ داشت، شروع به کار کرده و ذره ذره داشت جانش را میگراهی شد.
زانوانش سست شد و همانجا کنارم روی زمین افتاد ولی ولین از زبانش…
_ آخه بیشعور… تو چجور مادری هستی؟
با جون بچه ی خودتم شوخی میکنی؟
کاش شوخی بود، کاش همه چیز شوخی بود…
«غرق جنون»
#پارت_۲۸۴
از درد تنم لب گزیدم و ملایم خودم را بالا کشیدم. یک وری مقابلش نشسته بودم و خودم را در اوج دیوانگی میمشاهده کردم.
تکه تکه خندیدم و هممدت بینی ام را بالا کشیدم.
_ اون بچه دیگه جونی نداره که بشه باهاش شوخی کرد…
کف کف دستانم را روی زمین گذاشتم و همین که خواستم قد بلند شوم، پهلویم تیر کشید اما من درد بزرگتری روی دلم داشتم و هنوز زنده بودم، درد پهلو عددی نبود که از پا درم بیاورد.
نیم خیز شدم و همانطور که جای لگدش را میمالیدم، لنگ لنگان سمت در حرکت کردم.
هیچ قلبم نمیخواست نمک روی زخمش باشم، حتی از ته دلم او را مقصر مرگ دلبندم نمیدانستم ولی…
ولی این باوانی که در برابر عامر بود من نبودم، آن باوان عاشق و شیفته نبود…
مادری عزادار بود که از زمین و مدت طلب داشت و چه کسی دم دست تر از عامر برای خالی کردن غصه هایش؟
دم در توقف کردم و گوشه ی لبم شامگاهیه پوزخند بالا راهی شد.
سمتش برگشتم و تمام نمک های جهان را روانه ی زخم کهنه و جمشاهده کردش کردم.
_ من داداشتو گراهی شدم، تو بچمو… بی حساب شدیم داداش عامر…
خرسند باش که انتقام مرگ داداشتو از بچش گراهی شدی…
به کجای دنیا برمیخورد اگر من هم مانند خودش میشدم؟
روزگارها او مرا بابت مرگی که مقصرش نبودم آزار داد و عجب زمین گردی داریم ما…
چه زود جایمان عوض شد!
خیره به یک نقطه ماتش برده بود. دلم داشت برایش پر میکشید و وسوسه ی دویدن در آغوشش و گفتن اینکه از نظرم او مقصر نیست، ذهنم را به بازی گحرکت کرده بود ولی از او گذشتم.
گذشتم و دیده بستم روی آوار مردی که هنوز هم جانم بود و نمیدانستم بی او قرار بود چه کنم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن