بدترین مسیر ممکن را انتخاب کرده بودم، شاید برگشت به آن خونه مساوی بود با امضا کردن حکم مرگم…
اما برای راحتی عامر پی همه چیز را به تنم مالیده بودم.
هنوز هم آخرین جملاتش را به یاد دارم، واضح و رسا…
تقریبا هر دقیقه در ذهنم مرورشان میکنم تا مبادا از تصمیمم برگردم.
_ عمو عامرت خیلی دوستت داره، فقط الان یذره خسته است…
صوتی چای ساز که کشیده شد، از برق کشیدمش و ماگ عماد را برداشتم.
خودم برایش خریده بودم، یک مرد با دوربین درون کف دستش روی ماگ طراحی شده بود و عماد چقدر عاشق عکاسی بود…
تلخندی زدم و حروف نام عماد را که روی ماگ طراحی کرده بودند با سر انگشت لمس کردم.
_ بمیرم واسه رویاهات…
بسیار بهت بد کردم عماد، منو ببخش… باور کن هیچی دست خودم نبود، نفهمیدم چیشد، چطور شد… نفهمیدم…
قطره ای اشک از گوشه ی نگاهم چکید و بینی ام را بالا کشیدم.
_ دیگه گریه نداریم، مامانی و فندق باید از این به بعد خوشحال باشن… مگه نه بچه؟
با پشت دست زیر بینی ام کشیدم و بسته ی هات چاکلت فوری را داخل ماگ ریختم.
بعد از ریختن آب جوش رویش، سمت اتاقم رفتم.
_ دیگه بریم، دیر شد.
ماگ را روی میز گذاشتم و سراغ کمد لباس ها حرکت کردم. بی دقت پالتو و شلواری برداشتم و حین پوشیدنشان مشغول زمزمه ی لالایی برای فندقم شدم.
میهراسیدم…
از آن خانه، از پدرم، از بلایی که ممکن بود سرمان بیاید میوحشت کردم اما کودکم نباید این ترس را میفهمید و من داشتم ترس هایم را پشت این لالایی پنهان میکردم.
_ ئاواتی هه موو ژینم
(آرزوی تمام زندگیام)
شه وی تاریک نامینی
(شامگاه تاریک نمیماند)
اما شامگاه تاریک من برای همیشه ماندنی شد…
«غرق جنون»
#پارت_۲۲۳
شال را روی سرم انداختم و آه کشان چرخی دور خودم زدم. دلم برای این اتاق تنگ میشد، برای تک تک لحظاتی که با عامر در اینجا گذراندم بیشتر…
نیم نگاهی به ماگ روی میز کردم و حالا که داشتم میحرکت کردم، دیگر خوردنش فایده ای نداشت.
احمقانه بود ولی برای تلف کردن وقت و سررسیدن عامر تلاش میکردم، با اینکه مطمئن بودم سر و کله اش پیدا نمیشود.
دو هفته ای میشد که تنها مانده بودم.
در بیمارستان تمنا را هم از آمدن به منزل منع کرده بود و من به زحمت تمنای شاکی را راضی به نیامدن کردم.
در این دو هفته حتی یکبار هم برای جویا شدن حالم نیامد.
رسیدن هایش را موکول کرده بود به نیمه شامگاه هایی که گمان میکرد من خوابم و منِ بخت برگشته ی دیوانه مگر بی حضور او خوابم میبرد؟
بی سر و صدا می وارد شد، یخچال و کابینت را پر میکرد و میراهی شد.
تمام سهم من از داشتنش هم شده بود متوجه شد زدنش از سوراخ کوچک قفل برای چند ثانیه، همین…
روزهای اول نمیخواستم باور کنم، اما رفته راهی شده به این نتیجه رسیدم که او واقعا از من بیزار است و از پناه دادن به من پشیمان.
این شد که یکی از سخت ترین تصمیمات عمرم را گحرکت کردم و حالا که در شرف انجامش هستم، دعا دعا میکنم کسی سد مسیرم شود.
با ساکت ترین سرعت ممکن سمت در میرفتم شاید خدا معجزه ای نشانم دهد اما زهی خیال باطل.
مقابل در از حرکت توقف کردم و سمت اتاق عماد که چند وقتی میشد اتاق عامر شده بود برگشتم.
دلم میتمایل داشت بروم و خودم را در عطر تنش غرق کنم ولی حالا دیگر تمایل داشته ی او برایم در صدر همه چیز بود و او نمیمیل داشت من را در آن اتاق ببیند.
هق ریزی زدم و دست روی قلبم گذاشتم.
_ تو حتی از بغل کردن بوی تنتم محرومم کردی…
«غرق جنون»
#پارت_۲۲۴
قبل از اینکه اشک هایم جاده خودشان را پیدا کنند نگاه دزدیدم و از خونه ی محبوب و عاشق شدنی ام بیرون زدم.
این اشک ها، اشک های تلنبار شده ی چند روز بودند و اگر میریخسریع خود خدا هم از پس جمع کردنشان برنمی آمد.
خودم را به خیابان رساندم و کنار خیابان برای وارد شدن تاکسی صبر کردم.
نه پاما داشتم، نه کارت بانکی، نه حتی گوشی تلفن که از کسی تقاضای کمک کنم.
عامر همه چیزم را گرفته و خودش را جایگزینشان کرده بود بی آنکه فکرش را کند با گرفتن خودش از من چه ضربه ای میخورم.
چند باری مکالمه ای که برای راننده تاکسی آماده کرده بودم را در ذهنم مرور کردم.
هنوز کلماتش را بر زبان نرانده داشتم از خجالت میمردم.
به چه روزگاری افتاده بودم…
اامان تاکسی که مقابل پایم روی ترمز زد، کمی خم شدم و خجالت زده به مرد جوان پشت فرمان خیره شدم.
نگاه کردنم که طول کشید، بی حوصله نوچی کرد و سر تکان داد.
_ کجا میری خانم؟
من و منی کردم و دل به دریا زدم و فقط خدا میخبر داشت درون مغزم چه بلوایی به پا شده.
_ سلام، دربست میری آقا؟
نگاهانش برقی زد و با دیدن عصاهای درون دستم، خم شد و در عقب را برایم باز کرد.
_ چرا که نه، بفرما بشین بگو کجا برم.
قسمت سختش مانده بود، نفس حبس شده ام را بیرون دادم و تبسم دستپاچه ای زدم.
_ فقط شرمنده، من پول همرام نیست…
اجازه نداد صحبتم را تمام کنم. با خشمگینت در را بست و دستی در هوا تکان داد.
_ برو بابا، دو ساعته معطلمون کردی!
ناباور نگاهش کردم که پایش را روی گاز فشرد و ماشین در کسری از ثانیه از مقابل نگاهم دور شد.
انتظار اخم و تخم داشتم اما عکس العملی با این شدت را نه…
جدی جدی داره میره😒
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن