روی پله های ورودی جای گرفته بودم. چند ساعتی میشد که با شاخه های ریز و درشت روی پله ها بازی میکردم تا خودم را سرگرم کنم.
خود بی قراری که در نبود عامر داشت ذره ذره آب میشد. نسخ بودم… نسخ حضورش، صوتیش، نگاهش، آغوشش…
سه روزگار از آن ظهر منحوس و نفرین شده که یادداشتش را مشاهده کردم میگذشت.
هیچ خبری از او نداشتم و بیقراری، این درد لاکردار و بی درمان استخوان هایم را به درد انداخته بود.
کاش بیاید و آوایش را بالا ببرد، حتی دست رویم بلند کند… ولی فقط بیاید، باشد…
بودنش برایم مانند هوا بود، همانقدر واجب و ضروری و حیات بخش و حالا که نبود نفس کم داشتم…
آهی کشیدم و خیسی روی گونه ام را با پتویی که دورم پیچیده بودم گرفتم. فین فینی کردم و کاسه ی نگاهم دوباره پر از اشک شد.
_ نباید تنهام میذاشتی… بسیار نامردی عامر…
شاخه ی کوچک میان انگشتانم شکست و همین بهانه ای شد تا با صوتی کشیده زار بزنم.
بهم ریختگی هورمون هایم، نبود عامر، این حس تنهایی، همه و همه کف دست به دست هم داده بودند تا بهانه گیر و حساسم کنند.
کسی چند بار به در کوبید، سرم بالا راهی شد و لبهایم را داخل دهانم کشیدم تا آوایم به گوشش نرسد.
چندمین بار بود که در طول این سه روزگار در خونه زده میشد و هر بار فقط صبر میکردم تا فرد پشت در خسته شود.
جز حنانه، آن دخترک روی اعصاب کسی به این خانه نمی آمد!
_ باوان… کدوم گوری موندی عوضی؟ بیا این درو وا کن، باوان… هوی، صوتمو میشنوی؟
صوتیش را میان آوای در و زنگ تشخیص دادم و دهانم از تعجب باز ماند.
او؟ اینجا؟
سمت در پرواز کردم و با مشاهده کردن چهره ی سرخ و حرصی اش جیغ کوتاهی کشیدم.
_ تمن!
«غرق جنون»
#پارت_۲۰۵
_ مرگ و تمن، اندیشیدم ریق رحمتو سر کشیدی از شرت خلاص شدم پتیاره!
مشتی به سینه ام کوبید و بلافاصله تنم را با احتیاط در آغوش کشید.
میان گریه قهقهه ای زدم و با رها کردن عصا، کف دستم را دور گردنش انداختم.
_ وای تمن… باورم نمیشه میبینمت، راستکی ای؟ تو رو خدا راست راستی اینجایی؟
ضربه ی ملایمی به گچ پایم زد و با دهان کجی جوابم را داد.
_ نه پس، روحم اسگل شده اومده بهت سر بزنه!
آرام ریز خندیدم و رهایم که کرد کف دست روی صورتش گذاشتم. هنوز باورم نمیشد که او را در خونه ی عامر میبینم.
_ چقدر قلبم برات تنگ شده بود…
زیر کف دستم زد و چپکی نگاهم کرد. به عقب هدایتم کرد و در را طوری به هم کوبید که آوای بد و قد بلندش پلک هایم را روی هم انداخت.
_ طبق معمول زر زرت به جاده بود؟ اون بچه دق کرد تو شکم تو، خاک تو سرت!
دست دور کمرم انداخت و تنش را تکیه گاهم کرد. طوری قدم برداشت که مسیر حرکت کردن برایم سخت نباشد و حین بردنم سمت داخل خانه، کف دست روی شکمم گذاشت.
_ سلام فسقلی، خدا دعاهاتو متوجه شد خاله جون… اومدم از کف دست این مامان یابوت نجاتت بدم!
گوشه ی لبش را به دندان گراهی شد و متفکر به صورتم زل زد.
_ یابو حرف زشت به حساب میاد؟ یاد نگیره فردا به خودم تحویلش بده؟!
آنقدر از مشاهده کردنش شوکه و خوشحال بودم که فقط نگاهش میکردم بی آنکه بفهمم چه میگوید.
چهره ی خندان و شنگول مرا که مشاهده کرد پوزخندی زد.
_ چه سوالیه آخه؟ با وجود مامان پَچاما عین تو اینارم یاد نگیره که کلاش پس معرکست!
_ اینجا چیکار میکنی تمن؟
با سؤال کردن سوالی که از همان ابتدا در مغزم رژه میرفت، از حرکت از حرکت ایستاد و طور خاصی نگاهم کرد.
_ عامر بیان کرد بیام!
خودش نیست ولی حواسش هست🥹🥹
«غرق جنون»
#پارت_۲۰۶
حرفش همچون زلزله به قلب آواره ام زد و تمامش را فرو ریخت. نگاه ماتم زده ام را به نگاه مشکوکش دوختم و نالان لب زدم:
_ دیگه… نمیاد؟
تمام ترسم در این سه روزگار همین بود، که برای همیشگی راهی شده باشد و حالا که تمنا را سراغم فرستاده بود… این ترس بزرگ و بزرگ تر شد.
اویی که ارتباط با هر کسی از زیستن گذشته ام را منع کرده بود، چه دلیلی جز حرکت کردن دائمی اش میتوانست مجبورش کند که مرا به دست همان ها بسپارد؟
زانوانم سست شد و حتی تمنا هم نتوانست ویرانی ام را چاره کند. روی زمین افتادم و تمنا هول شده سعی کرد قد بلندم کند.
_ هین چی شد؟ باوان پاشو، چیشد یهو؟ یه کمک بده بلندت کنم، چرا اینجوری میکنی؟
حس میکردم تکه ای از دلم را از کف دست داده ام… تکه نه، تمامش را…
خیره به رو به رو، نفس کشیدن از یادم حرکت کرد.
نفس میتمایل داشتم چه کار وقتی او را نداشتم؟
اویی که در این سه روز تازه درک کرده بودم تمام هست و نیستم شده…
آری، سخت بود اما بالاخره به خودم اعترافش کردم، احساس گنگ و ناشناخته ای که به او داشتم… همان عشق بود!
خودم هم نمتوجه شدم کی و چطور، فقط به خودم رسیدم و دیدم عامر، تمام تمایل داشته ام از دنیاست…
برادرش همسرم بود، از دید او قاتلش بودم، از دید خودم عزادار و مادر کودکش، ولی… در کنار تمام اینها ذره ذره در قلبم جای گرفت…
شاید از نظر همه اشتباه بود و من خطاکار و حتی بی معراهی شد که سیاه شوهرم هنوز تنم بود و دل به او بسته بودم، ولی من این اشتباه و خطا را با تمام وجود میتمایل داشتم…
_ باوان چرا تکون نمیخوری؟ باوان… یا خدا، یه چیزی بگو…
پلکی زدم و با چکیدن اامان قطره ی اشک که طعم تلخ جدایی میداد، سر روی دیوار سیمانی گذاشتم و بی نفس پچ زدم:
_ عاشقش شدم…
بالاخره به خودش اعتراف کرد🥲
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن