یک لحظه انگار مغزم خاموش شد و فراموش کردم دختر مقابلم حنانه است، کسی که ده سال آزگار محبتش را در دلم داشتم.
توی صورتش براق شدم و دندان روی هم ساییدم، برای حنانه ای که حتی در رویاهایم هم نازک تر از گل به او نگفته بودم.
_ اون دیوونه نیست، ممنون بابت کمکت ولی بهتره تو چیزی که بهت ربط نداره دخالت نکنی. شامگاه خوش!
بی آنکه بدانم و بخواهم، روی باوان تعصب پیدا کرده بودم…
در را بستم تا نبینم ناباوری و قلبگیری نگاهش را، بستم تا نبینم توقعی که در نگاهش هویدا بود را…
چند لحظه ای سکوت تنها صدای بینمان بود و وقتی باورش شد آن حرفها و آن راهی شدار را خودم انجام داده ام، صدای دور شدن قدم هایش جایگزین خاموشی شد.
برای طوری که پاهایش را روی زمین میکشید و دور میشد، آتش گرفتم.
بعد از ده سال صبر و تحمل و لام تا کام زبان به گلایه باز نکردن، انتظار این برخورد را نداشت…
دیس ها را روی پله گذاشتم و آهسته و درمانده سمت اتاق عماد حرکت کردم. کاش کسی راه چاره ای مقابلم میگذاشت.
مقابل قاب عکس خندانش توقف کردم و با نوک انگشت لبخندش را لمس کردم.
_ از وقتی که حرکت کردی خودمو گم کردم داداش…
شب به شب اگه نمیمتوجه شدمت خوابم نمیبرد، نمیدونم چطور چهل روزگار نداشتمت و دووم آوردم…
چیکار کنم عماد؟ چیکار کنم از این برزخ لعنتی بیام بیرون؟
پیشانی ام را روی دیوار کنار عکسش چسباندم و جای خالی اش را به آغوش کشیدم.
_ باید خودمو پیدا کنم… کمکم کن… نذار نابود شم، نذار لابلای اینهمه اشتباه خودمو از کف دست بدم… کمکم کن عماد…
«غرق جنون»
#پارت_۲۰۲
«باوان»
تصمیم داشتم تا ابد در اتاقم بمانم، این عامر غیر قابل پیش بینی و سردرگم مرا میترساند.
هنوز از آسیبی که ممکن بود توسطش بخورم وحشت داشتم…
عقربه های ساعت سر ظهر را نشان میداد. بیشتر از دوازده ساعت بود که نه چیزی خورده و نه چیزی نوشیده بودم.
دهان و گلویم از شدت بی آبی خشک شده و مزه ی زهرمار میداد.
تمام تنم کرخت و بی حس شده بود و بدون تکان خوردن روی تخت دراز کشیده بودم و فقط به دیوار مقابلم نگاه میکردم.
نمیدانم نام اتفاق دیشب را چه بگذارم… اصلا نمیدانم چه اتفاقی در جریان بود…
هنوز هم گیج بودم…
با دردی که در قلبم پیچید، کف دستم را رویش گذاشتم و ساکت نوازشش کردم.
_ ببخش مولینی رو… من اصلا مولین خوبی برات نیستم…
اشکی بی اختیار از گوشه ی نگاهم چکید و با قل خوردنش داخل گوشم، تکانی خوردم.
_ من بهشدت تنهام جوجه، نمیتونم تنهایی از پس این حیات بربیام… کاش یه وقت بهتری میومدی نفس مامان…
به خودم قول داده بودم از کودکم محافظت کنم اما کم آوردم…
خسته تر از آنم که از پس این زیستن بربیایم.
ذهنم از آینده و اتفاقات روشنش خالی شده بود، انگار… انگار به دفعتاً از همه چیز دست کشیده بودم…
با پیچیدن آوای زنگ در خانه، لحظات مرگبار دیشامگاه برایم تداعی شد و قلبم به تپش افتاد.
سیخ سرجایم نشستم و جانم از ترس و استرس داشت بالا می رسید.
منتظر بودم عامر در را باز کند اما با تکرار بار دیگر ی صدای زنگ، لب گزیدم و آرام سمت در حرکت کردم.
گوشم را به در چسباندم و با اینکه هیچ آوایی از بیرون اتاق نمی رسید ولی ترسی که در قلبم لانه کرده بود بزرگتر از این حرفها بود که بتوانم از این اتاق لعنتی بیرون بزنم.
«غرق جنون»
#پارت_۲۰۳
کف دستان لرزانم را روی در گذاشتم و خود خسته و بی جانم را به دیوار تکیه دادم.
دیگر آوای زنگ نیامد، دیگر هیچ آوایی نیامد و من هنوز برای بیرون رفتن آماده نبودم.
اگر یک درصد با عامر رو به رو میشدم… شک داشتم از پس جمع و جور کردن خودم بربیایم.
تصمیمم را گراهی شدم، همانجا میماندم حتی اگر قرار بود بمیرم…
برگشتم تا به جای قبلی ام برگردم که گلویم از شدت خشکی سوخت.
_ آه خدایا… اما خیلی تشنمه…
نگاه بدی به در انداختم و شانه ام را به آن کوبیدم.
_ لعنت بهت عامر، چه مرگت شده آخه؟
نفس های لرزان و یکی در میانم را بیرون دادم و کمی که آرام تر شدم برای قانع کردن خودم گفتم:
_ حتما راهی شده سرکارش، بابا معلومه هیچکس تو خونه نیست از چی میترسی دختر؟!
سری در تایید حرفهای خودم تکان دادم و دستم سمت کلید روی قفل حرکت کرد.
_ از لای در نگاه میکنم، اگه خونه بود نمیرم بیرون… کاری نداره که.
با نفسی عمیق کلید را چرخاندم و سرم را از لای در بیرون بردم. دیدهان از حدقه بیرون زده ام را دور تا دور خانه چرخاندم و لبم را با زبان تر کردم.
دلم در دهانم میزد و مدام عامر را مقابلم میدیدم. حتی توهم مشاهده کردنش هم کافی بود برای قبض روح شدنم، چه رسد به واقعیت!
_ عا… مر… خو… نه ای؟
صوتیم میلرزید و به خاطر نفس های به شماره افتاده ام، تکه تکه حرف میزدم.
صدایی که نیامد خیالم کمی راحت شد و قدمی بیرون رفتم.
_ عا… مر…
نخیر، انگار واقعا کسی خانه نبود. تنم از انقباض در رسید و آخیش از ته دلی گفتم که نگاهم روی برگه ای کوچک که به در اتاقم چسبیده بود خشک شد.
«یه مدت، نمیدونم چقدر… نیستم»
یک مدت نبود؟ یعنی چه که نبود؟
از خونه حرکت کرده بود؟ تنهایم گذاشته بود؟ در این شرایط؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن