همه چیز همانطور بود که به یاد داشتم.
گرمایی که از ته حلق و پشت بینی ام بالا میزد.
سوزشی کوتاه و بعد موجی از ساکتش و شل شدن که از گردنم شروع شده و به سمت پایین رفت.
لبهایم به طرفین کش وارد شد و سرم را به تخت چسباندم.
چشم بستم و خودم را به طور کامل تسلیم مواد کردم.
جهان هنوز همان کثافت سابق بود، بله…
اما دیگر برایم مهم نبود!
قلبم که تا چند لحظه ی پیش دمار از روزگارم درآورده بود، حالا آرام گحرکت کرده و یک گوشه از قفسه ی سینه ام چمباتمه زده بود.
آواهای درون مغزم کم جان شده و کم کم رو به خاموشی رفت.
مثل اینکه کف دستی جلوی دهان مغزم را گراهی شده بود.
یک جور حس سنگینی شیرین در نقطه نقطه ی بدنم داشتم.
شبیه خواب، شبیه رویا…
انگار که درون یک جهانی دیگر بودم. جهانیی درون یک حباب…
بدون صدا، بدون درد…
تمام افکارم، احساساتم، همه چیز شروع به لیز خوردن از درونم کردند.
نه فکری در سرم بود و نه احساسی در دلم.
به همان چیزی که میمیل داشتم رسیدم.
اما در زیری ترین لایه ی این آرامش، در قلب تاریکی ها، حسی زیر پوستم قل میزد.
حسی آشنا…
حسی که میاظهار کرد این ساکتش موقتیست…
حسی که میگفت مجدداً به آن باتلاق برگشتم.
اما حتی آن حس هم مهم نبود.
حالا من تبدیل شده بودم به پوچ…
به یک تهی آهسته…
«غرق جنون»
#پارت_۷۷۹
«عامر»
_ درو باز کن دورت بگردم، یه نظر ببینمت قول میدم بعدش برم…
جز آوای لرزان خودم چیزی به گوشم نمیرسید و این سکوت قلبشوره ام را بیشتر کرده بود.
پیشانی به عرق جای گرفته ام را به در چسباندم و ناامید نگاه بستم.
«واقعا با مهران…»
سر تکان دادم و خطاب به ذهن طفلکم، با لحنی سرزنشگر غریدم:
_ الان وقت این چیزا نیست، الان فقط باوان مهمه…
ولی حتی خودم هم میخبر داشتم که مزخرف میگویم.
فهمیدن راست و دروغ حرف باوان برایم مهم بود و دلم میمیل داشت همین حالا بفهممش.
_ باز نکرد؟
تمنا نفس زنان از آسانسور بیرون وارد شد. سر بالا انداختم و حین پوشیدن لباسم که هنوز میان انگشتانم بود سؤال کردم:
_ چیکار کردی؟
دست به سرش گراهی شده و لگدی به در کوبید.
_ آقای مرادی اظهار کرد جز زنگ زدن به کلیدساز کاری نمیتونه بکنه، متوجه شدم بسیار طول میکشه زنگ زدم به مهران.
نزدیکه زود میرسه.
گوشش را به در چسبانده و مشغول جویدن پوست لبش شد و نمتوجه شد که با گوش دادن اسم مهران چطور آتش به جانم انداخت.
_ چرا ساکته؟ باوان جونم، حداقل بگو حالت خوبه مردم از دلواپسی آخه…
دندان قروچه کنان تکیه ام را به دیوار دادم. تمنا در جریان رابطه شان بود، شک نداشتم.
اما چرا به من چیزی ناظهار کرد؟
_ جواب نمیده، خودتو خسته نکن.
پا روی زمین کوبید و کلافه پوفی کرد که خیره به جلوی پایم پرسیدم:
_ چند وقته با مهرانه؟ تو میدونستی نه؟ چرا همون روزگار که ازت پرسیدم بهم ناظهار کردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن