سرم روی فرمان بود و نگاهانم را بسته بودم.
محتاج ساعتی خواب بودم ولی خواب هم با من سر لج داشت.
گاهی ذهنم سمت حنانه میحرکت کرد ولی با تصور چهره ی باوان مجبورش میکردم که به او فکر نکند.
یک روزگاری باید حنانه، این عذاب دیوانه وار زندگی ام تمام میشد و امروزگار همان روزگار بود.
تقه ای که به شیشه خورد سرم را بالا کشید. ابروهای در هم گره خورده اش را زودتر از خودش دیدم!
عینکش را که برداشت چشمان سرخ و خون آلودش را هم دیدم.
انقدر از من بیزار شده بود؟
با سر اشاره زد که هممسیری اش کنم و خودش جلوتر از من به راه افتاد.
کف دستی به صورتم کشیدم و کش و قوسی به تنم دادم تا این سستی و خستگی را از خودم دور کنم.
خودم را به تمنا رساندم و دوشادوش هم وارد ساختمان شدیم.
لبخندی که با مشاهده کردن تمنا روی لب نگهبان قرار گرفته بود، با مشاهده کردن من پر کشید.
_ الله اکبر، آقای عزیز به چه زبونی بگم ورود شما به این ساختمون ممنوعه؟!
کلافه سر تکان داده و شاکی سمتمان رسید. بازویم را گراهی شده و تا خواست بیرونم کند، تمنا پادرمیانی کرد.
_ آقا مرادی امون بده، این بار هماهنگ شده اومده اشکالی نداره.
نگهبان سرجایش از حرکت ایستاد و مشکوک نگاهمان کرد. رهایم کرده و لب زیرینش را به دندان گرفت.
_ سلام خانم، آقای ادیب تاکید کردن ایشونو مسیر ندم. خودشون در جریانن؟
در ذهنم با آقای ادیب کف دست به یقه شده بودم که تمنا سری به تایید تکان داد.
_ علیک سلام، بله در جریانن. میبینین که خودم همجادهشون اومدم پس مشکلی نیست.
البته فقط همین یه باره، از دفعه ی بعد اینورا آفتابی شد مختارین ادبش کنین!
«غرق جنون»
#پارت_۷۵۷
از کنار نگهبان که گذشتیم، آرنجم را به کف دست تمنا کوبیدم و چپکی نگاهش کردم.
_ هیچی بهت نمیگم روز به روزگار پرروتر میشیا!
نگاه غضبناکش را رویم انداخت و دهان کجی کرد.
_ پررو منم یا تو که زبونت جای کوتاه شدن درازتر میشه؟!
من جای تو بودم روم نمیشد سرمو بالا بیارم، خوش به حالت به خدا!
انرژی ام را برای صحبت با باوان لازم داشتم که بحث را ادامه ندادم.
باوان را که راضی میکردم، تمنا هم مرا میبخشید.
مقابل آسانسور توقف کرده بودیم و مردد برای بیان تمایل داشته ام، این پا و آن پا میکردم که تمنا نیشخندی زد.
_ عمرا!
من که هنوز چیزی نگفته بودم!
نگاهان گرد شده ام را به چهره ی حق به جانبش دوختم که ابرو بالا انداخت.
_ اوهوم، خیلی تابلویی!
در این حد دلتنگی و بیتابی ام برای باوان مشهود بود که بدون اضافه کردن حتی یک کلمه، تمنا پی به خواسته ام ببرد؟!
باید روی کنترل احساساتم بیشتر کار میکردم.
حالا که دستم رو شده بود تعلل و ترمتوجه شد را کنار گذاشتم.
_ لطفا، همین یه بار…
دیگه معلوم نیست کی بتونم ببینمش، اصلا اگه بتونم ببینمش…
کف دست به سینه و با جدیت به در بسته ی آسانسور زل زده بود و جوابم را نداد.
_ تمنا…
ملتمس و درمانده صوتیش زدم.
باوان در این نیم ساعت حق من بود، نبود؟
حقش را نداشتم که بعد از شنیدن خبر مریضی مادرش، وقتی به آغوشی برای پناه بردن نیاز داشت، پناهش باشم؟
داشتم، به خدا که اندازه ی یک آغوش چند دقیقه ای حقش را داشتم…
«غرق جنون»
#پارت_۷۵۸
در آسانسور باز شده بود ولی نه او و نه من از جایمان تکان نخوردیم.
نفس عمیقی کشیدم و کامل سمتش برگشتم.
سر خم کردم و انگشت اشاره ام را مقابل صورتش گراهی شدم.
_ فقط یه بار تمنا…
میدونی که تا وقتی آخرین نفسمو بکشم ولش نمیکنم.
باید فرصتشو داشته باشم که براش تلاش کنم.
پلک هایش را محکم روی هم فشرد. صدای سایش دندان هایش روی هم به گوشم رسید و با خنده ای عصبی نگاهم کرد.
_ تلاش چی عامر؟ باوان دیگه دوستت نداره، این تلاشی که تو میگی فقط اذیتش میکنه.
سری به چپ و راست تکان دادم.
من حرف نگاه باوان را بیشتر از حرف زبانش بلد بودم.
نگاهش حتی یک لحظه هم از عشق خالی نشد.
زبانش از نفرت میبیان کرد ولی نگاهش…
_ خودتم میدونی که اینطور نیست، مگه نه؟
دیدهاشو دیدی؟ من متوجه شدم…
نگاهاش هیچوقت دروغ نمیگن.
کلافه شده بود. کف کف دستش را به پیشانی اش کوبید و چند باری دور خودش چرخید.
_ خراب کردی عامر…
_ درستش میکنم…
تمنا بهتر از من میدانست که چه در دل باوان میگذرد.
باوان شاید میتمایل داشت قلبش را خالی از من نشان دهد اما برای ما چند نفر، مثل کف کف دست بود.
_ ساعت ۴ میام بالا!
هر چه کردم نتوانستم نیش تا بناگوش باز شده ام را کنترل کنم.
نماندم تا دور شدن تمنا را ببینم و به سرعت خودم را داخل آسانسور انداختم.
شاید این دوران نحس و شوم، همان فرصت بار دیگر ی من بود.
باید به باوان نشان میدادم که میتوانم دوباره پناهش باشم.
خودخواهی بود، بله…
حتی میشد نامش را سوء استفاده هم گذاشت و بابتش خجالت زده هم بودم…
ولی من برای باوان از هر خط قرمزی میگذشتم…
«غرق جنون»
#پارت_۷۵۹
«باوان»
_ بی تو یک لحظه رمق در دل و در جانم نیست
بیقرارم نکنی طاقت هجرانم نیست
بی تو با قافله ی غصه و غمها چه کنم
تار و پودم تو بگو با قلب تنها چه کنم
شده ام مرثیه خوان قلب سودا زده ام
از بد حادثه دلبسته و شیدا شده ام
این دل پر ز ترک اینهمه غم لایق نیست
قلب چراکه سنگ تو را جز دل من عاشق نیست…
زمزمه ی همیشگی زیر لبهایم این شعر بود.
محال بود تنها باشم و حداقل یک بار زمزمه اش نکنم.
سرم را که نگویم، این سر لعنتی سرخود…
وقت و بی وقت، بی اجازه ی من، با همان صدای قلبنشین برای خود پخشش میکرد.
از اامان باری که شنیدمش، تک تک کلماتش به جانم قرار گرفت و با تار و پودم عجین شد.
آن زمان غصه ام را شست و با خودش برد اما فقط همان یک بار بود.
اثرش دیگر مانند قبل نبود.
نه تنها وزن غصه هایم را کم نمیکرد، بلکه سنگین ترشان هم میکرد.
ولی چه کنم که با جسم و روحم یکی شده بود.
عجیب بود ولی غمی که با خواندنش به دلم میریخت هم برایم شیرین بود.
آهی کشیدم و حوله را روی موهای خیسم بستم.
پشت میز آرایش نشستم و نوک انگشتم را به آینه کوبیدم.
لحنم تاکیدی و مغموم بود.
_ این قلب پر ز ترک اینهمه غم لایق نیست…
نگاهم را سمت سقف کشیدم و نوچ نوچی کردم.
_ با شمولی جناب خدا، به خودت بگیر!
خاموشی اتاق بیشتر شامگاهیه به دهان کجی خدا به من بود.
تلخندی زدم و نگاهم را به آینه دوختم.
_ چقدرم که خدا صداتو میشنوه، وا بده دختر…
«غرق جنون»
#پارت_۷۶۰
شانه بالا انداختم و چند مدل کرم و سرمی که بعد از حمام به خورد پوستم میدادم برداشتم.
امروزگار قرار بود بعد از مدتها از خونه بیرون بروم و میمیل داشتم در استفاده ازشان کف دست و دلبازی کنم.
برنامه ی امروزگار را تمنا چیده بود.
میگفت در خانه ماندن و پنهان شدن بابت مزخرفات کسی دیگر، خجالت آور است!
راست هم میگفت. من که گناهی نکرده بودم، چرا باید حرف این و آن برایم مهم میشد؟
ئاوات و مهران هم به خوشگذرانی دخترانه ی ما حسادت کرده و برای خودشان برنامه ی استخر و شهربازی چیدند.
_ پسرای کره خر من!
با یادآوری ادا اطوارشان خنده ام گحرکت کرد.
طوری با ناز پشت دیده نازک میکردند که انگار از ازل دختر زاده شده بودند!
حوله را از روی موهایم برداشتم تا زودتر خشکشان کنم.
اگر تمنا را معطل میکردم بیچاره ام میکرد.
سشوار را به برق نزده صوتی زنگ خانه را پر کرد.
لبهایم یک خط صاف شدند و وا رفته به ساعت روی دیوار زل زدم.
_ وا هنوز که ساعت ۴ نشده، چقدر زود اومدی.
ایشی گفتم و سشوار را روی میز گذاشتم. نق زنان کشیده شدم و انگشت اشاره ام را در هوا تاب دادم.
_ به خدا بیای سرم غر بزنی جرت میدم!
در حالی که برای تمنا خط و نشان میکشیدم، حوله ی کوچک دور تنم را محکم تر کردم و سمت در حرکت کردم.
با توپ پر در را باز کردم و زبانم زودتر از ذهنم به کار افتاد.
_ حالا که زود اومدی دهنتم میبندی تا من…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن