_ اومدم گزارش مفقودی بدم، زنم گم شده…
سرباز بی حوصله اشاره ای به انتهای مسیررو زده و خمیازه ای کشید.
_ اتاق یکی مونده به آخر، افسر نگهبان.
بی رمق نوک انگشتش را ادامه دادم که سرفه ای کرده و آوایم زد.
_ آقا، اول گوشیتو خاموش کن و تحویل بده بعد برو.
گوشی را روی میزش انداختم و جنازه ام وارد اتاق شد.
چند ساعت زیر و رو کردن بی فایده ی کوی و برزن، ذره ذره روحم را به نابودی کشید.
و دیدن آن جنازه ی لعنتی، آن دختری که میگفتند شبیه باوان من است…
آن قسمتش دیگر مرا کشت.
مردم تا صورت بی روح و چشمان بسته ی آن دختر را ببینم و بفهمم باوان من در آن یک متر جا نخوابیده.
مردم و دیگر زنده نشدم…
_ سلام بفرمایین.
ساعت سه بود، شاید هم چهار… نمیدانم.
همه ی شهر غرق خاموشی بود و آشوب ذهنم داشت گوشم را کر میکرد.
نمیدانستم باوانم، عمرم، جانم، نیمه ی دیگرم، کجای این شهر سر روی زمین گذاشته و این بی خبری از نداشتنش بدتر بود برایم.
عزیزدلم بدترین مسیر را برای تنبیهم انتخاب کرده بود.
میمیل داشت بی آنکه بدانم چه میکند زیستن کنم؟
نمیشد، به جان خودش که نمیشد…
_ آقا، حالت خوبه؟
پلکی زدم که جهنم، داخل دیدهانم خودنمایی کرد.
تنها چشمانم نه، همه ی جانم میسوخت.
روی صندلی جای گرفتم و سرم روی گردنم سنگینی میکرد که بی وزن پایین افتاد.
لبهایم را تکان دادم، بی هیچ آوایی…
همه چیز در بلبشوی ذهنم گم و گور شده بود که حتی یادم نمی وارد شد برای چه آمده بودم.
_ چیزی مصرف کردی؟ بگم ببرنت درمونگاه؟
درمانگاه؟ حالم انقدر نزار بود؟
سر بلند کردم و به پلیس جوانی که دلواپس و مشکوک نگاهم میکرد زل زدم.
سری به نفی تکان دادم و آرام نالیدم:
_ زنم… گم شده…
«غرق جنون»
#پارت_۶۱۳
_ انشالله پیدا میشه، حالت خیلی بده… مطمئنی نیاز به درمان نداری؟
باز هم سر بالا انداختم که آرام قدم برداشت و از یخچال کوچک گوشه ی اتاق یک بطری آب معدنی برداشت.
بطری را مقابلم روی میز گذاشت و گلویی صاف کرد.
_ بخور شاید حالتو بهتر کنه، باید به خودت مسلط باشی تا بتونی کمکمون کنی که زودتر پیداش کنیم.
بی اعتنا به بطری آب، دیدهانم را مالیدم و لبهای خشک و ترک خورده ام را زبان زدم.
_ چیکار کنم؟
کاغذی مقابلش گذاشت و خودکار به کف دست رویش خم شد.
_ مشخصات همسرت. اسم و فامیل، سن، اگه علامت خاصی روی بدنش داره، لباسی که پوشیده بود…
هر چیزی که حتی از نظرت بی اهمیته میتونه کمکمون کنه.
_ باوان توکلی، چند ماه دیگه بیست سالش تموم میشه. لباس… نمیدونم، چیزی یادم نیست.
بیان کرده هایم را تند و تند روی برگه نوشت و زیر چشمی نگاهم کرد.
_ آخرین بار کی و کجا دیدیش؟
نیم نگاهی به خودکار میان انگشتانش انداختم و آهی کشیدم.
_ خونه…
کف دستش از حرکت از حرکت ایستاد و نگاه ریز کرد.
_ از داخل خونه گم شده؟!
سر تکان دادم که خودکار را روی برگه رها کرد. انگشتانش را در هم پیچاند و خیره ام شد.
_ منظورت اینه که از خونه حرکت کرده و برنگشته؟ اختلال حواس داره؟
بغض راه نفسم را بست و بینی ام تیر کشید.
باز هم چگونه رفتنش برایم یادآوری شد و باز هم نفسم را گراهی شد.
_ نه… دعوامون شد، ولم کرد…
همه جا راهی شدم، نبود… شما میتونین پیداش کنین؟
عکسشم دارم، میدم بهتون… پیداش میکنین مگه نه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن