داشت بی انصافی میکرد.
این اواخر بابت عذاب وجدانم بعد از تمایل داشتگاری، بیشتر از هر مدت دیگری کنارش بودم و حواسم به همه چیزش بود.
حداکثر کارم با گوشی هم به ده دقیقه در روز نمیرسید. خبر نداشت ولی همان ده دقیقه هم به خاطر خودش بود.
مشخص بود که مشکلش چیز دیگریست و من و کارهایم را بهانه کرده بود.
میتوانستم تا خود صبح برای قانع کردنش بحث کنم اما تنها چیزی که او نیاز داشت، توجه و محبت بود.
بحث و جقلب بر سر حق داشتن خودم فقط همه چیز را بدتر میکرد و بعد از جلسات درمانم، تازه این موضوع را درک کرده بودم.
صنقلبی ای مقابلش گذاشتم و جای گرفتم. کف دستانش را میان دستانم گراهی شده و هر چه احساس در قلبم بود، در چشمانم سرازیر شد.
_ راست میگی قربونت برم، حق داری.
بهشدت وقته دوتایی با هم وقت نگذروندیم، ببخشید.
با لبهایی آویزان، نگاه خیس و سرگشته اش را بند نگاهم کرد.
کمی ملایم تر شده بود.
لبخندم بزرگتر شد و اشک روی گونه هایش را زدودم.
_ دوست داری بریم بیرون؟
بغ کرده سر بالا انداخت.
_ فیلم بذارم با هم ببینیم؟
باز هم سر بالا انداخت و دخترکم حتی خودش هم نمیاطلاع داشت چه میتمایل داشت.
_ گوشیمو بیارم جلوی چشمات ریز ریز کنم، همچین جیگرت حال بیاد؟!
بی جان خندید و سری به تاسف تکان داد.
_ شوخی نکن، حوصله ندارم.
_ دِ شوخی چیه دختر؟ به مرگ خودم اشاره کنی میرم میارمش!
تو فقط بگو چی حالتو خوب میکنه، عامر نیستم اگه نه بیارم.
چانه اش را به یقه اش چسباند و گراهی شده و خسته نالید:
_ کلافه ام، خسته ام، بی حوصله ام، خودمم نمیدونم چه مرگمه…
بیخیال ولم کن، خوب میشم.
«غرق جنون»
#پارت_۵۷۰
_ بدبختیم میدونی چیه؟ بخوامم نمیتونم ولت کنم…
صدای فین فینش که قد بلند شد سرش را به سینه ام چسباندم.
کاش کاری از دستم برمی آمد برای رفع آشفتگی اش…
نمیخبر داشتم چه بگویم و درگیر نشخوار فکری بودم که صدای زنگ گوشی باوان به کمکم شتافت.
_ بیارم گوشیتو؟
در آغوشم نوچ آهستهی کرد و بیشتر به تنم چسبید. ولی همین که آوا قطع شد، گوشی من به صدا دررسید.
سر بلند کرده و حین دست کشیدن زیر بینی اش آهی کشید.
_ حتما تمناست، تا جواب ندم ول نمیکنه.
قبل از برخاستنش، قد بلند شدم و گوشی را به کف دستش دادم. نگاهی به صفحه اش انداخت و نق زد.
_ خودشه، کی حوصله ی تو رو داره؟
گوشی را کنار گوشش گذاشت و صدایش آنقدری کشیده بود که به گوشم برسد.
_ زنیکه چرا جواب نمیدی؟
نگاهانش را بست و کف دست روی پیشانی اش گذاشت.
_ سلام تمن… ببخشید دستم بند بود، جونم؟
_ بند تومبون شوهرت بود؟ اونم جواب نداد خبرش!
تبسم کوچکی لبهایش را کش داد و برخلاف لبخندش، با غیظ اظهار کرد:
_ مرض، کی میخوای آدم شی؟
_ گمشو بابا، فردا میام دنبالت بریم بیرون. مخم گوزید تو خونه.
نگاهانش درشت شد و کف دستی که روی پیشانی اش بود را آهسته روی سرش کوبید.
_ وایستا ببینم عامر اجازه میده!
صدای عوق زدن های تمنا که وارد شد باوان بلافاصله کف دست روی دهانه ی گوشی گذاشت و بال بال زنان لب زد:
_ بگو نه، توروخدا!
بعد هم با آوایی کمی بلندتر، طوری که انگار از من فاصله دارد اظهار کرد:
_ فردا میتونم با تمنا برم بیرون؟
لبهایم را داخل دهانم کشیدم و میاطلاع داشتم این بیرون راهی شدن جزوی از نقشه ی تمناست که بی توجه به نگاه ملتمس باوان، با خنده شانه بالا انداختم.
_ آره دلدادگیم، خوش بگذره بهتون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن