کف دست مردانه اش بازویم را فشرد و مانند همواره لحنش پدرانه و مملو از دلسوزی بود.
_ لحظات سختی بود که شکر خدا به خیر گذشت. هیچکس چیزی از کسی به قلب نگرفته، حلالت آقا…
_ باوان جان چای بریز واسه شوهرت.
_ نگاه خاله.
همه درک کردند که برای عوض کردن آن جو سنگین این حرف را زد.
کف دست باوان سمت فلاسک حرکت کرد که تندا مانعش شدم.
_ نریز عزیزم نمیخورم، با اجازتون یه سر بریم پیش بچه ها.
_ راحت باشین.
کف دست سمت باوان دراز کردم و از نگاه متعجبش خنده روی لبم نشست.
آب دهانش را با صدا بلعید و کاملا مردد کف دستم را گراهی شد. چند قدمی که دور شدیم زیر گوشم پچ زد:
_ همونجا راحت تر بودما!
جان خودت دلبر!
من که حرف نگاهت را میخواندم، مرا هم سیاه میکنی؟!
_ من نبودم دلبرم.
به تمنا و مهران که رسیدیم هر دو کف دست از کار کشیدند و بر خلاف مهران که کاملا بی تفاوت نگاهمان میکرد، تمنا مضطرب پوست لبش را جوید و برای باوان دیده و ابرو رسید.
برای راحت کردن خیال همه، خودم را به مهران رساندم و تمام سعیم را برای رفتار دوستانه به کار بردم.
هر چند هنوز هم نفرتم از او به قوت قبل بود و نمیدانم چرا!
_ خسته نباشین، کمک نمیخواین؟
مهران نگاهی به هیزمهای سرخ و غرق آتش انداخت و کف دست زیر بینی اش کشید.
_ ممنون، دیگه تقریبا آتیشش گراهی شده.
کف دستم را برای گرفتن انبر ذغال دراز کردم.
_ بده یکمم من باهاش ور برم، بهشدت جلوی دود بودی نگاهات سرخ شده.
حالا حتی چشمان او هم بهت زده بود. نگاه نامحسوسی به تمنا انداخت و با شک و تردید انبر را سمتم گرفت!
«غرق جنون»
#پارت_۵۳۰
پچ پچ های درگوشی دخترها را نمیمتوجه شدم ولی نیازی به گوش دادنشان هم نداشتم، موضوع بحثشان مشخص بود!
داشتم هیزم ها را جا به جا میکردم که مهران همان لحظه تمنا را صدا زد.
_ برو ببین اگه وسایل آش آماکف دست قابلمه رو بیار، آتیش اوکی شده.
تمنا کف دست باوان را چسبید و قبل از اینکه فرصت اعتراض پیدا کند، به دو از کنارمان دور شدند.
نگاهم به آن دو بود که مهران با سرفه ای کوتاه توجهم را جلب کرد.
_ فرصت نشد در مورد دیشب صحبت کنیم.
فکر میکنم یک سری سوء تفاهم به وجود اومده که وظیفه دارم رفعشون کنم.
دیدار من و همسرتون واقعا اتفاقی بود، اگه میدونستم قراره مشکل ساز بشه بعد از مشاهده کردنشون حتما برمیگشتم اتاقم.
متاسفم که با اون حرکت باعث شدم حساس شین، یکدفعه جلوی چشمم افتادن و واکنشم کاملا غیر ارادی بود.
فقط میخواستم زودتر کمکشون کنم، قبل اینکه اتفاقی بیفته…
باوان همان دیشب همه چیز را برایم روشن کرده بود و نیازی به گوش دادن توضیح بیشتر نداشتم.
با تبسم برایش سر تکان داده و کف دستم را مقابلش دراز کردم.
_ باید زودتر ازتون تشکر میکردم. خداروشکر که پیشش بودین و تونستین کمکش کنین، ممنونم.
تغییر رفتار یکهویی ام برای همه شان عجیب بود.
چند ساعت پیش چیزی نمانده بود تا خرخره اش را بجوم و حالا دست دوستی به سمتش دراز کرده بودم.
بیان کرده بودم که، همه چیز را درست میکردم و سفت و سخت قرار بود پای حرفم بمانم.
دستش که درون کف دستم قرار گحرکت کرد، هر دو همزمان فشار آهستهی وارد کردیم.
گوشه ی لبش کوتاه بالا حرکت کرد و کف دستش را عقب کشید.
_ آی ملت بیاین کمک، آشو آوردیم!
نیش باز و آوای هیجان زده ی تمنا میبیان کرد که شاهد این صحنه بودند!
مهران مشغول فیکس کردن قابلمه ی آش روی آتش بود که باوان با چشمانی درخشان برایم بوسه ای فرستاد و بی صدا لب زد:
_ بهت افتخار میکنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن