تشخیص صدای آن مردک از دماغ فیل افتاده کار سختی نبود.
دیدهانم از حدقه بیرون زد و اعضای تنم از شدت شوک هر کدام یک سمت را برای فرار انتخاب کردند و نتیجه اش شد افتادن دوباره ام روی زمین!
ولی حالا که همه چیز داشت پشت سر هم در ذهنم تکرار میشد، گلی شدن لباسم دیگر برایم مهم نبود.
تنها فکری که مثل خوره به جانم افتاده بود، این بود که مهران ادیب از کی مشغول تماشای سیرکی که به راه انداخته بودم بود؟!
فقط جمله ی مفتضحانه ی آخرم را شنید یا از هنرنمایی ام در رقص و آواز هم فیض برد؟!
دست پیش را گراهی شدم تا پس نیفتم!
طلبکار و با اخم هایی درهم نگاهش کردم.
_ داشتی تعقیبم میکردی؟!
سرش سمتم چرخید و من برای چند لحظه از پررویی و وقاحت خودم شرمنده شدم.
خیره و بی حس نگاهم کرد و کف دستانش را در جیب شلوار راحتی اش سر داد.
_ برگرد داخل!
پوف!
چه عجب، یک بار هم شانس با من یار بود که وقاحتم را در صورتم نکوبید.
خدای من!
آخر تعقیب؟! عقلم کجا رفته بود؟!
طرفدارانش برای یک ملاقات ساده ماه ها منتظر میماندند و منِ احمق چه فکری با خودم کرده بودم که متهم به تعقیب کردمش؟!
آن هم تعقیب منی که شک داشتم حتی اسمم را به خاطر داشته باشد!
نگاهش را از رویم برداشت و من با لبهایی آویزان سر کج کردم.
زمین چرا انقدر لیز شده بود؟
_ ببخشید… میشه اون لنگه دمپایی رو بهم بدین؟
فکر کنم پام گلی شده که هی سر میخورم!
منتظر حرکتی از جانبش بودم ولی او کمی بالای سرم از حرکت ایستاد و بعد هم بی تفاوت از کنارم گذشت!
من ماندم و مغزی که از زور ناباوری و بهت در حال انفجار بود.
_ حرکت کرد؟ واقعا؟ ع… عوضی!
واقعا فکر میکردم که کف دستم را گرفته و برای داخل حرکت کردن کمکم کند.
هر کس دیگری هم بود همین کار را میکرد دیگر، نه؟!
بله اما مهران جونم هر کسی نیست😎😏😂
«غرق جنون»
#پارت_۵۰۲
_ حیف اون همه سالی که طرفدار پر و پا قرص این آدم بودم، فقط از دور دلنشینه!
زیر لب برای خودم غر میزدم و با احتیاط خودم را به دمپایی رساندم.
با تمام احتیاطم باز هم چند باری نزدیک بود با سر زمین بخورم.
بعد از پوشیدنش نگاهی به کف دست و پای گل آلود شده ام انداختم و کفری چشم بستم.
_ میگرفتی کپه ی مرگتو میذاشتی دیگه، اه!
نگاهی به دور و ورم انداختم شاید چیزی برای تمیزکاری ببینم. با این وضع که نمیشد وارد کلبه شوم.
چشمم به حوضچه ی کوچکی کنار کلبه افتاد که شیر آبی درونش قرار داشت.
یکی شبیه به این را در روستایمان دیده بودم، محل آب خوردن گاو و گوسفندها بود.
آن مدت ها بی بی جانم هنوز زنده بود…
به یاد دل مهربانش تبسمی زدم و ساکت سمت حوضچه حرکت کردم.
مشغول شستن کف دست و پایم شدم و لباس هایم را تا جای ممکن تمیز کردم.
هوا بهشدت سرد نبود اما از آنجایی که تمام تنم خیس آب شده بود، به خود می لرزیدم.
انگشتان یخ زده ام را به بینی سرخم فشردم و بالا کشیدمش.
_ وقتی کک میفته به جونت همین میشه، ایشالا مریض میشی حالت جا میاد بلکه یکم آدم شی!
حالا که عامر نبود تا شماتتم کند خودم داشتم به نحو احسنت جای خالی اش را پر میکردم!
با عجله سمت کلبه میراهی شدم که یک لحظه نگاهم به مهران خورد.
همان جای قبلی ایستاده و به نقطه ای زل زده بود.
گوشه ی لبم را به دندان گرفتم و مردد نگاهم بین او و کلبه جا به جا شد.
به چه چیزی نگاه میکرد؟
از همان ظهر این سوال در ذهنم چرخ میزد و ولوله ی متوجه شدنش حالا بیشتر از هر وقت دیگری به جانم افتاد.
میهراسیدم اگر نزدیکش بشوم باز هم توی پرم بزند. متوجه شده بودم که غیر قابل پیش بینی است.
کمی با خودم کلنجار راهی شدم و پاهایم زودتر از ذهنم به جاده افتادند.
کف دست داخل جیب هودی ام بردم و با کمی ترس و ترمشاهده کرد پشتش ایستادم.
_ اِم… چیزه، میگم که… شما نمیاین تو؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن