سر سمت سقف بردم و غرش تو گلویی کردم.
هر چه میبیان کرد داغان ترم میکرد.
مقصر همه ی اینها خودم بودم. همه چیز به همان خودخواهی و واکنش های دیوانه وار من برمیگشت.
خودم اجازه نداده بودم که مرا آدم امنش بداند و پنهان کاری را ترجیح بدهد.
من از خودم شاکی بودم و باز هم او را به جای خودم سرزنش میکردم.
او فقط انعکاس رفتار من بود…
با یک حرکت جای دستانمان عوض شد. کف دستانش را محکم چسبیدم و به لبهایم نزدیکشان کردم.
با مکثی نسبتا طولانی انگشتانش را بوسیدم و او به دنبال سرپناه به تنم تاخت.
_ ببخشید که غمگینت کردم…
من دوستت دارم عامر، به جون خودت قسم…
مگه من کسی رو جز تو دارم که باهات غریبه باشم؟
اصلا با تو غریبه باشم انگار با خودم غریبم…
من فقط از بحث و دعوا خسته شدم، نمیخوام سر چیزای الکی از هم قلبخور شیم…
سر سنگین شده ام روی سرش سکنی گزید و من هم به خودش پناه بردم.
_ درد منم همینه، نمیخوام همواره یه ترسی تو وجودت باشه که حرف دلتو بهم نگی…
همه ی اینا تقصیر منه، حساسیت زیادم روت باعث شده کارایی کنم که بترسونتت.
من خودمو عوض میکنم، دیگه نترس ازم…
هر چی میل داشتی، هر چی اذیتت کرد، هر حسی داشتی، همه رو با من در میون بذار، با من حرف بزن…
بذار حس کنم مَردی ام که زنم میتونه بهم تکیه کنه…
سرش روی سینه ام تکان خورد. پشت کف دستش را نوازش وار به پهلویم کشید و بغضدار پچ زد:
_ منو ببخش که بهت حس ناکافی بودن دادم، نمیدونستم این کارم انقدر اذیتت میکنه…
با هم درستش میکنیم، فقط زمان لازم داریم تا همو بلد شیم…
شاید یه وقتایی از هم دورم بشیم ولی ته تهش به هم برمیگردیم چراکه من و تو… سهم هم از این جهانییم…
خنده ی آرامی کرد که آشوب قلبم را تسکین داد. حرف های صادقانه و از ته قلبش ساکتم کرد.
همین که با گوش های خودم گوش دادم او هم ما را سهم یکدیگر میداند، ملایم شدم.
_ از همین حالا شروع کنیم؟
_ چی رو؟
پهلویم را قلقلک داد و حین عقب کشیدن، کف دستانش را به هم کوبید.
_ حرف زدنو.
تبسم بی جانی زدم و به نشانه ی تایید پلک بستم.
_ شروع کنیم.
لب زیرینش را داخل دهانش کشید و شانه بالا انداخت.
_ اول من! خب، درست فهمیدی، امشب وقتی اون مغازه رو متوجه شدم حالم گحرکت کرده شد.
بیشتر از هر کاری تو جهان نقاشی رو دوست دارم و اینکه نمیتونم انجامش بدم دلمو میشکنه.
وقتی که پشت بوم میشینم آدم شاد تری ام.
ولی اگه تو قلبت نمیخواد من برم دانشگاه، مشکلی ندارم.
شاید یکم اوایلش برام سخت باشه اما میتونم باهاش کنار بیام.
الان تو زیستن من، این تویی که برام با ارزش تر از چیزای دیگه ای…
من ابدا با درس خواندن و پیشراهی شدش مخالف نبودم و حتی قلبم میتمایل داشت در این مسیر کنارش هم باشم.
اینکه او را زن موفق و شادتری ببینم آرزوی قلبی ام است.
تنها مشکلم با آن دانشگاه حضور همان پسرک ساختگی بود که حالا نه فقط به خاطر ساختگی بودن او، بلکه به خاطر خودمان باید با این دست مسائل کنار می وارد شدم.
باوان حق داشت، به خاطر آدمهای آن بیرون که نباید او را محدود میکردم.
دل او با من بود، همین برایم کافیست.
لبخندی واقعی زدم.
_ هر وقت میل داشتی بگو بریم دانشگاه کاراتو درست کنیم.
هر مشکلی ام بابت غیبتت بود خودم درستش میکنم، نگران نباش.
نگاهش رنگ بهت گراهی شد و شوکه خیره ام ماند. آنقدر عجیب راهی شدار کرده بودم که باورش نمیشد با این مورد مشکلی نداشته باشم؟!
ابرویی بالا انداختم و با شیطنت دندان نیشم را به نمایش گذاشتم.
_ از ترم بعد برمیگردی سر درست و از همین الان بهت بگم خانم خانما، من رو درس خوندن حساسم و بهشدت ام سخت گیرم.
مثل عقاب بالاسرتم و وای به حالت اگه ببینم میخوای از زیر درس خوندن شونه خالی کنی!
یه طوری گوشتو میپیچراکهم که پیچوندن یادت بره!
تکه تکه لبخند زد و دست مقابل دهانش گذاشت.
_ یعنی… میتونم برگردم دانشگاه؟ راست میگی؟
موهای ریخته توی صورتش را پشت گوشش زدم و سری به تایید تکان دادم.
_ آره دورت بگردم، از اینکه به خواسته هات برسی و موفق ببینمت خوشحال میشم.
هر کمکی ام از کف دستم بربیاد دریغ نمیکنم.
مخالفت دفعه ی پیشمم یه قلبیل چرت داشت که با خودم حلش کردم.
نگاهش درخشید و جیغ تو گلویی کشید.
لعنت به من که ساده ترین حقش را تبدیل به آرزویی دست نیافتنی کرده بودم.
پیشانی اش را بوسیدم و با محبت پچ زدم:
_ دیگه نبینم چیزی رو بریزی توی خودتا!
این را که اضافه کردم لب گزید و هراسان در صورتم نگاه چرخاند.
_ راستش… یه چیز دیگه ام هست که اذیتم میکنه ولی نمیدونم بیان کردنش درسته یا نه…
_ درست و غلطشو ول کن، قرار شد همه چی رو به هم بگیم… بگو خوشگلم.
زبانی روی لبهایش کشید و نگاهش لرزید. نفس هایش یکی در میان شد و انگشتانش را در هم چلاند.
_ درباره ی…
نفسی گحرکت کرد و من و من کنان نالید:
_ این فکر که زندگی حنانه رو ازش دزمشاهده کردم مثل خوره افتاده به جونم، هر کاری میکنم نمیتونم بیخیالش بشم…
اون… قبل من بود، حس میکنم زندگیشو خراب کردم عامر…
همان چیزی را اضافه کرده بود که میخواستم در موردش صحبت کنم. کارم را راحت تر کرد.
_ منم میمیل داشتم باهات حرف بزنم، در مورد حنانه… خانم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن