حتی برای قلبخوشی من هم که شده انکار نمیکرد.
پر واضح بود که باید هر چه زودتر گورم را از این زندگی گم میکردم.
پلک هایم را محکم روی هم کوبیدم و بی حوصله و سرخورده زیر لب پچ زدم:
_ حوصلتو ندارم، برو کنار.
دستش دور کمرم نشست و نزدیکم شد. کاملا به تنم چسبید و طلبکار که نگاهش کردم، ابرو بالا انداخت.
_ تو این مدت یه کلمه ام با حنانه حرف نزدم، فقط یه بار از دور مشاهده کردمش.
اون یه بارم اون داشت میومد سمتم و من گازشو گرفتم تا بیام پیش تو.
حنانه واسه من تموم شده، مرده…
کاش جایگاهتو تو زندگیم بفهمی، هیچکی نمیتونه برسه به اون جایی که تو الان هستی… هیچکی باوان.
دروغ گفتم واسه اینکه تو رو تو موقعیت خودم بذارم، واسه اینکه حالمو درک کنی.
من تو رو میشناسم، بهت اعتماد دارم ولی بازم واسم سخته که بدونم اون یارو حتی از دور نگاهت میکنه…
لبخند تلخی زدم و بالاخره نگاهانم کار خودشان را کردند.
آن سرب های داغ را که به خیال خودم سرد کرده بودم، از پستو بیرون کشیده و تبدیل به اشک کردند.
_ وقتی وسط بحثای مهم زیستنمون، واسه ادب کردن من اسمشو میاری یعنی هنوز واست نمرده…
نمیدونم چی تو ذهنت گذشت که قصد کردی حنانه رو بکنی اهرم فشار من…
کاش مشکلتو طور دیگه ای حل میکردی عشقم…
شرمندگی در نی نی دیدهانش پمشاهده کردار شد و پیشانی ام را بوسید.
لحن قلبخور و آزرده ام متأثرش کرده بود.
_ شرمندتم، پای تو که میاد وسط هیچی نمیفهمم، تو خریتامو ببخش دورت بگردم…
دستش را از دور کمرم باز کردم و دلگیر و شکست خورده به رویش خندیدم.
_ امیرعلی اصلا وجود نداره، تمنا داشت تحریکت میکرد تا بهم ثابت کنه که دوستم…
حرفم را خوردم و قطرات اشکم داشسریع تبدیل به سیل میشدند که بی نفس پچ زدم:
_ ببخشید اما نیاز دارم یکم تنها باشم، بعدا حرف میزنیم…
«غرق جنون»
#پارت_۴۲۰
به اتاقم پناه بردم و تمام جان و انرژی ام را پشت درش جا گذاشتم.
همان جا روی دیوار سر خوردم و سرم را میان کف دستانم فشردم. مصیبت هایم تمامی نداشت انگار…
پایه های این زیستن سست تر از چیزی بود که گمان میکردم.
در حال حاضر برای یک ثانیه بعدم هم برنامه ای نداشتم ولی این را به خوبی میدانستم که باید یک فکر اساسی برای ادامه ی این حیات بکنم.
چه فکری؟ این را هم نمیدانستم…
ذهنم خسته و درمانده بود، کشش نداشت، قلبش خواب میخواست، خوابی عمیق که تمام خستگی هایش را بشوید.
تقه ی کوتاهی به در خورد و بعد هم صدای نادم و پشیمان عامر به گوشم رسید.
_ بیا غذاتو بخور باوان، گشنه نمون.
تکخند بی صدایی زدم.
روحم را می آزرد و به فکر سیر کردن شکمم بود.
جسم سالم به چه دردم میخورد وقتی روحم دیگر آن روح سابق نمیشد؟
گلویی صاف کردم.
_ خوردم یکم، سیر شدم، شامگاه بخیر عزیزم.
به خیالم با اضافه کردن شب بخیر اتمام حجت کرده بودم اما باز شدن بی هوای در، خیالاتم را محو کرد.
با نگاهانی ریز شده نگاهم کرد و برایم ابرو بالا انداخت.
_ شامگاه بخیر؟! یعنی چی مثلا؟
اظهار کردی شامگاه بخیر و منم گذاشتم تنها بخوابی؟
شامگاه من بی تو خیر نمیشه، شمام بدون شوهرت نمیخوابی.
قلبخوری؟ قهر کن، نازتو میکشم…
پدرمو دربیار، زر مفت زدم و گردنم از مو باریک تره…
اما حق نداری جدا بخوابی، نه حالا نه هیچوقت دیگه… اینو آویزه ی گوشت کن لطفا!
میزو جمع میکنم برمیگردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن