لعنتی، طوری مسلط و جدی تعریف میکرد که من هم باورم شده بود!
عامر طوری نگاهم کرد که انگار خطایی از من سر زده یا من همه جا جار زده ام که شوهر ندارم و برایم صف بکشند!
سر پایین انداختم تا از خشم نگاهش در امان بمانم. رهایش میکردم با دیدهانش مرا میخورد!
از زیر دیده حواسم به کف دستانش بود که روی میز مشت شده و هر لحظه زیر بار فشار سفیدتر میشدند.
گلویی صاف کرد و هنوز هم از صدایش حرص و خشم ساطع میشد.
_ بهتره بهش بگی باوان دوباره شوهر کرده که بنده خدا بیخود امیدوار نشه!
تمنا به صندلی تکیه زده و کف دست به سینه به عامر زل زد.
_ چرا باید دروغ بگم و شانس حیات بار دیگر ی باوانو بسوزونم؟
بهشدت پسر خوبیه، باوانم که دوست داره، چرا باید بپرونمش؟!
مشت محکم عامر روی میز، هر دویمان را در جایمان پراند.
دلم بی ولین میکوبید و صوتی عامر دیگر غیر قابل کنترل شده بود.
_ دروغ چیه؟ چرا داری دیوونم میکنی؟
جلوی نگاه خودت با باوان ازدواج کردم، دروغ چی تمنا؟ زده به سرت؟!
تمنا هم از شدت عصبانیت عامر زرد کرده بود ولی همچنان داشت به بازی اش ادامه میداد.
میتمایل داشت به هر سه نفرمان ثابت کند که عامر به من حسی شامگاهیه محبت دارد و از بیانش عاجز است.
_ اون که صوری بود، واسه اینکه از خونشون بیاریش بیرون… تو که… واقعا شوهرش نیستی، خودمون که دیگه اینو میدونیم…
کمی بهت و ناباوری قاطی صدای عامر شده بود. تکه تکه لبخند زد و خنده اش تمولی هیستریک و عصبی بود.
_ بابا عقدش کردم، اسممون تو شناسنامه ی همه، واقعی تر از این؟
این چه مزخرفیه افتاده تو سرتون و فکر میکنین همه چی الکیه؟!
با حرص بلند شد و صنقلبی که با صدای بدی روی زمین افتاد، کف کف دستش را روی میز کوبید.
_ باوان زن منـه، زنـــم…
تا آخر عمرشم زن من میمونه، اینو به هر پفیوزی که دیدهش دنبال زن منه حالی کن…
«غرق جنون»
#پارت_۳۸۸
نگاهم هنوز به جای خالی عامر بود که تمنا شروع به بشکن زدن کرد.
بی آوا بشکن میزد و شانه هایش را میلرزاند.
لبهایم یک خط صاف شدند و با حیرت سرم را به طرفین تکان دادم.
_ از چی خوشحالی الان؟!
کف دستش را سمتم گرفت و نوچ نوچ ملایمی کرد.
_ چقدر میتونی اسگل باشی؟!
طرف داره داد میزنه دیوونته، نمتوجه شدی هنوز؟!
شانه بالا انداختم و باز هم به جای خالی عامر زل زدم.
ذهن من این چیزها حالی اش نمیشد، حرف و عمل رک و راست میتمایل داشتم.
نمیتوانستم به چیزی که قطعی نیست قلب ببندم، دیگر نای زمین خوردن نداشتم.
_ نه تمن من نفهمم، این چیزا رو نمیفهمم مگه طرف مستقیم بهم بگه.
توام بیخود واسه خودت داستان نباف، اینجا هیچ خبری نیست.
نگاه تاسف بارش را روی خودم حس میکردم. حتی صوتی دندان قروچه اش را هم شنیدم.
ولی توجهی نشان ندادم و تمنا هم دیگر برای فهماندن چیزی به من تلاش نکرد.
وقتی از پشت میز قد بلند شد و یک راست سراغ پالتو و کیفش حرکت کرد، گمان کردم از کف دستم رنجیده که با قلبجویی صدایش زدم.
_ تمن، نرو دیگه… ببخشید ناراحتت کردم، آخه هیچی…
کف دستی در هوا تکان داد و با دو سمتم آمد. از گردنم آویزان شد و کنار گوشم پچ زد:
_ ناراحتی چیه بابا؟ من آتیشو انداختم به جون آقاتون، الان باید برم که قشنگ گر بگیره و تورم بسوزونه!
منظورش را نمتوجه شدم. یا بسیار گیج شده بودم یا این ها درست حرف نمیزدند.
با گیجی نگاهش کردم که لپم را بوسید و چشمک شیطنت آمیزی هم ضمیمه ی خداحافظی اش کرد.
_ جرت میدم بهم آمار ندی، مو به موی همه چی رو بهم میگی!
هنوز هم گیج و حیران بودم که آوایش را قد بلند کرد و انگار میمیل داشت حرکت کردنش را به گوش عامر برساند.
_ من دیگه برم، کلی کار دارم… بازم میام بهت سر میزنم عزیزقلبم، مواظب خودت باش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن