من حس می کردم، هرچقدر سنم بالاتر برود، جلوی عاشقی مقاوم تر می شم. دیگر کف دست و قلبم نمی لرزد…دیگر قرار نیست بدنم رعشه ی یک حس بی ولین را بگیرد اما….اشتباه می کردم!
لمس کف دستان مردی که با زبانش، عاشقم کرد و با حمایت هایش…پابندم، هرچقدر هم سنم بالا می راهی شد باز می توانست منقلبم کند. در یک خانواده ی آزاد به جهان آمده بودم. بارها طعم آغوش های مختلف را چشیده بودم ولی…این یکی، بدجور بوی نای بیقراری می داد.
ـ باورم شه خودتی؟
کف دست عقلم را گحرکت کردم، آوردم نشاندمش روی صندلی جلو. قلبم را هم…پشتم هول دادم.
ـ برو عقب!
آهسته اجابت کرد. کف دستانش ولی هنوز بند بودند به بازوهایم. نفس کشیدهی کشیدم که بغضم پایین برود و آوایم را نلرزاند.
ـ از اتاق من برین بیرون.
نمی گوش داد. واقعا انگار نمی شنید. صورتم را با یک حس گیج کننده نگاه کرد و من، شرمم وارد شد عمیق نفس بکشم.
ـ غوغا!
کف هردو دستم را روی پیراهنش چسباندم. زورم به زورش نمی چربید اما تقلا کردم برای عقب رفتنش. یک جدال بزرگ، وسط سرم شکل گراهی شده بود. یک گوشه ی منطقم می گفت نرم شو و دیگری می گفت، یک عالمه طناب بینتان پاره شده.
ـ لطفا، همین حالا از این اتاق برو بیرون. من علاقه ای به متوجه شدنت ندارم.
سرش به چپ و راست تاب خورد. هنوز دلتنگ نگاهم می کرد.
ـ باورم نمی شد خودت باشی…فکر کردم باز…یه خیالی!
قلبم رخت عزا به تن کرده بود و سرم، نبض می زد. از این جدال خسته شده بود. در اتاق را باز کردم و بعدش نگاهش هم نکردم تا ببینم چه وسط دیدهانش نشسته.
ـ واقعی بودم، به عنوان یه نماینده توی جمعی حضور داشتم که شما هم بودین. لطفا توی ذهنتون ازش برداشت خاصی نداشته باشین و زودتر اتاق و ترک کنین. می خوام استراحت کنم.
ـ عوض نشدی!
لحنش حالا از آن گیجی فاصله گراهی شده بود. غم انگیز و با همان تن عجیب و بمش! سرم را چرخاندم سمتش…
ـ هنوز شامگاهیه روزی هستی که جلوی در خونه، بهم گفتی خداحافظ!
سیب گلویم بالا و پایین شد.
ـ لطفا، برو!
کف دستی روی صورتش کشید. به جای بروی زبانم، دلم می خواست بگویم بمان. بمان و یک طوری مطمئنم کن با این همه اشتباه بینمان، کج راهی شدن ها و ترس هایی که مارا سوزاندند و از هم دور کردند، باز می شود با هم بود.
ـ قصد اذیت کردنت و ندارم.
خوب بود، خوب بود که قرار نبود چیزی را شروع کند.
ـ فقط خواستم به خودم ثابت کنم، خیال نبودی!
نگاهش کردم. چقدر سخت بودم که هنوز از حرکت ایستاده و نگاهش می کردم. شکل نگاهش، یک چیزی بود بین دلتنگی و غم و غرور و ناامیدی از نشدن ها!
ـ بابت اتفاقی که بهت زدگیم باعثش بود هم…
ادامه نداد، متوجه شدم منظورش به آن آغوش بود. چقدر متفاوت برخورد می کرد. چقدر رسمی تر، سخت تر و البته مسلط تر. جز آن چنددقیقه ی ااماه، انگار بعدش یادش آمده بود بین ما هنوز چیزی تغییر نکرده. که ما شدنمان، دور است و بعید!
ـ معذرت می خوام.
سرم را آرام تکان دادم. لب هایم را محکم بهم چسباندم تا صوتی گریه ام بیرون نپرد و عبورش را از کنارم، با قدم های آرامش تماشا کردم.
ـ آقای عابدینی؟
از حرکت ایستاد، کوتاه برگشت و وسط نگاهانش، من را پرت کرد بین یک مشت خاطره.
ـ باید موفقیتتون تبریک می گم!
پلک بست، طولانی و بعد با انگشت چشمانش را فشرد.
ـ بابت عملکردنت به اون قولت هم، ممنون….
ـ برای اذیت کردنت واردش نشدم.
خش دار زمزمه کرد، خسته از سعی برای اثبات خودش! عمیق تر نگاهش کردم. نفس عمیقی کشید. سخت بود تظاهر به حسی که بود، اما باید نامتوجه شده گرفته می شد.
ـ اون نقش شامگاهیه من بود. شبیه آدمی که فرصت بخشیده شدن پیدا نکرد.
مکثی کرد، نگاهم را به کف دستگیره ی در دوختم و او بار دیگر ادامه داد.
ـ ممنونم! بابت تبریک!
رفتن، کشنده ترین فعل جهان بود وقتی حتی خجالت می کشیدی بعدش، اشکی بریزی و عین آدم های از دست داده، سروصورتت را چنگ بیندازی…چرا طوری وانمود کردم که برای دیدنش این جا نبودم؟ در را که بستم، تکیه زدم به آن و همه ی همه اش، شد یک نفس عمیق و بعد بوی عطرش، بوی آغوشش، آوایش وسط گوشم و قاما که به خودم داده بودم…برای خودم که نه، برای او اما باید اشک می ریختم.
خاطراتش بو داشتند، حرف هایش…صوتیش، کف دست هایش…حتی نگاهش…همه و همه بو داشتند!
من چرا انقدر عاجز بودم در فراموشی؟ قدم هایم را برداشتم، خودم را کشاندم سمت آیینه و بعد…رو به چهره ی بهت زده ام، گونه ام را لمس کردم.
ـ متوجه شدیش؟
ابروهایم شکل عجیبی پیدا کردند. موج خوردند و انگار، افتادند پشت پلک هایم.
ـ باهاش حرف زدی!
لبخند زدم، پر از بغض و بعد…دستم از گونه ام سر خورد کنارم!
ـ بسیار ترسویی…
این جمله را خطاب به دخترک در آیینه گفتم، اظهار کردم و بعدش…به تصویرش پشت کردم.
ـ ترسویی که هنوز خودتم نمی دونی چی می خوای…اومدی ببینینش، اومدی کیف کنی از متوجه شدن موفقیتش، به همه بیان کردی قلبیلش و نمی دونی، اومدی جای گرفتی اون جا….بعد وقتی اومد سراغت بهش گفتی قلبیلت چیز دیگه ای بوده؟ چقدر حقیری غوغا…
از خودم شاکی بودم. کف دست به کمر، پربغض…وسط اتاق توقف کردم و به نگاه به سقف، نگاهانم را بستم.
ـ بغلت کرد.
بغضم بالاتر آمد و این بار، بی تاب تر از خودم گلایه کردم، سر خودم داد کشیدم و مواخذه اش کردم.
ـ و تو حتی می ترسی بگی هنوز دوسش داری…
از حجم درد آوایم، زانویم لرزید و من به حالت رکوع خم شدم. نفس نفس می زدم. صوتیم این بار آرام بود.
ـ با همه ی اشتباهاتش..دوسش داری غوغا!
خودم، این اعتراف تلخ را روی پیشانی ام کوبید، مهر زد و با چهره ای پرافسوس نگاهم کرد. جای گرفتم همان وسط و تصویر آغوشش، با صوتیش وقتی اسمم را روی لب آورد باهم دیگر تکرار شدند.
ـ متوجه شدیش…متوجه شدیش غوغا…
*************************************************************************
شامگاه بدی بود. از آن شامگاه هایی که تا صبحش، بین کابوس هایم احاطه شده بودم و از بس طول و عرض اتاق را مسیر حرکت کرده و بین موهایم چنگ زده بودم، هم کف سرم می سوخت هم چشمانم. من ذهن ضعیفی داشتم. ذهنی که به جای مسیرنمایی دلم، خودش هم عاشق می شد…خودش هم در دام می افتاد و دست آخر، از ضعفش، من را هم زمین می زد. وقتی بعد از تایم صبحانه، پولاد تماس گرفت تا باهم گشتی در شهر بزنیم…از ترس این که در همان اتاق به جنون کشیده نشوم پذیحرکت کردم!
پولاد، مرد باهوشی بود. آن قدر که وقتی چشمانم را مشاهده کرد، با همه ی تعجبش چیزی نسؤال کرد و فقط کنار هم، در هوای کمی خنک ونیز، به قدم زدن مشغول شدیم. اطرافمان کانال های آب بودند، قایق هایی که درونش حرکت می کردند و پیاده روهای سنگی باریک که بین ساختمان های قدیمی محصور شده بود.
ـ قصد برگشت نداری؟
خندید، سوالی که سؤال کرده بودم صرفا برای شکستن این خاموشی و تمام کردن رنج افکارم بود.
ـ نه حالا که انقدر به چیزی که می خواستم نزدیک شدم. امروزگار عصر باید برگردم رم، فردا یک شوی مهم داریم و من بعد از این اجرا، فکر کنم بتونم یک نفس راحت بکشم.
سرم را کوتاه تکان دادم. روبروی شعبه ی یکی از برندهای مطرح ایتالیایی توقف کردیم، او به لباس های مردانه در تن مانکن ها نگاه دوخت و من، به سایه ی خودم در شیشه ی شفافش!
ـ پولاد؟
سرش را به سمتم چرخاند. ساکت سؤال کردم.
ـ از نظر تو من چطور آدمی ام!
از سوالم کمی شوکه شده بود اما، در جواب دادن تعللی نکرد.
ـ یه زن قوی، موفق و قابل تحسین.
به صورتش زل زدم. شاید اگر می گرفت یک زن ضعیف و قابل ترحم، این همه برایم دردناک نبود. این که من در ظاهر، در جایگاه اجتماعی و کاری، یک زن قوی و موفق بودم، خوشحالم نمی کرد. نه وقتی که در زندگی شخصی ام، همه جانبه داشتم با ضعف هایم مقابله می کردم. خیرگی ام، باعث شد ابرو درهم بکشد.
ـ چیزی شده!
ـ از نظر تو یه آدم قوی، چه خصوصیاتی داره؟
سوال هایم داشت گیجش می کرد، کوتاه سر تکان داد.
ـ نمی دونم، یه آدم که وابسته به کسی نباشه شاید. این می تونه تعاریف متفاوتی داشته باشه. از نظر من، مادرم آدم قوی ای بود. شما هم قوی هستین.
وابسته نبودن؟ آدم اگر به جایی وابسته نباشد، بی ریشه می شود. گمانم در کتاب شازده کوچولو این را خوانده بودم. لبخند تلخی زدم و کف دستم را رساندم به یقه اش! پیمسیرن یقه دارش را مرتب کردم و نجوا کردم.
ـ وابسته نبودن آدمارو ضعیف می کنه پسر، آدمی قویه که به یه ریشه ی محکم وابسته باشه.
هنوز آثار گنگی در صورتش دودو می زد.
ـ یه زن قوی، یه زنیه که بتونه لبخند بزنه. بین جامعه ای که همیشگی سعی کرده اون رو نامشاهده کرده بگیره…بتونه مسرور باشه.
سرش را کوتاه تکان داد، شاید با حرف هایم موافق بود. شاید هم…حوصله ی بحث نداشت.
ـ اضافه کردی عصر باید بری رم؟
بله ای نجوا کرد. تبسم زدم، عاریه ای و تلخ!
ـ ناهار مهمون من، یه رستوران خوب می شناسم که توی سفر قبلیم پیدا کردمش. پاستاهاش بی نظیره. معلوم نیست وقتی برگردم ایران دیگه کی ببینمت.
او هم تبسم زد، ولی مثل خودم کمرنگ و بی حس و حال. چرخیدم تا از جلوی آیینه که من را به بقیه قوی ولی به خودم ضعیف نشان می داد فرار کنم که صدایم کرد. نگاهش کردم.
ـ شما خوبین؟
نفس عمیقی کشیدم، پاسخش…کمی پیچیده بود. وقتی هنوز دستانم بویی از عطرش را بین خودشان پنهان کرده بودند و من مشتشان کرده بودم از ترس پریدنش، پاسخ این سوال سخت می شد.
ـ بریم پولاد.
جوابش را ندادم، دلم نمی میل داشت دروغ بگویم. حقیتش، حال من….هیچ خوب نبود!
**************************************************************************
مدارکم را از متصدی هتل تحویل گحرکت کرده و بعد، با گام هایی ملایم به سمت خروجی هتل قدم برداشتم. تاکسی های آبی، همان طور که من را از فرودگاه به هتل رسانده بودند، حالا قرار بود من را به فرودگاه برسانند. سفری سراسر کسلی و خمودی…بالاخره داشت تمام می شد. رسیده بودم به گمانم خودم را زجر بدهم وگرنه،
ونیز شهر قشنگیی بود و من…ابدا از این زیبایی بهره ای نبرده بودم. با رسیدن به فرودگاه، کف دسته ی چمدان را بیرون کشیدم و با گام هایی بهآرامی به سمت ورودی اش حرکت کردم! بالاخره داشت تمام می شد. برمی گشتم و به میعاد می اضافه کردم، خواستم…ولی نشد!
ـ غوغا؟
شاظهار کرد زده، از متوجه شدن صدایی که ابدا انتظارش را نداشتم سرم را چرخاندم. داشت با گام هایی نسبتا کشیده به طرفم می رسید. یک پیجادهن جین پوشیده بود با شلواری با رنگی کمی تیره تر از پیمسیرنش! نمی توانستم براندازش نکنم. وقتی رسید، فقط توانست نفس عمیقی بکشد.
ـ خداروشکر زود رسیدم. می وحشت کردم پریده باشی.
سکوت کرده بودم، از مشاهده کردنش شوکه بودم. چرا آماده بود؟
ـ اجازه می دی قبل از پرواز یکم باهم حرف بزنیم؟
تمایل داشتم بگویم نه اما، واقعا ما چندسالمان بود؟ بچه بازی و این لج بازی ها دیگر عمرش به سن ما قد نمی داد. به ساعتم زل زدم. تا پرواز، ۴۵ دقیقه فرصت داشتم.
ـ باشه!
در قسمت بالکنی طبقه ی دوم فرودگاه، کنار هم دیگر قرار گرفتیم. کیف کوچکم را روی صنقلبی قرار دادم و چمدانم را هم کنارم گذاشتم. گیج بودم از آمدنش! از حسی که داشتم و از نگاه های او.
ـ منتظرم!
سری تکان داد. داشت فکر می کرد از کجا شروع کنم و من داشتم به تغییرات صورتش فکر می کردم. پخته تر شده بود.
ـ حقیقتش، از وقتی متوجه شدمت، تا همین حالا توی حس غریبی دارم کف دست و پا می زنم. نمی دونستم اگر برگردی باز فرصت پیدا می کنم ببینمت و باهات حرف بزنم یا نه.
ـ تا جایی که می دونم شما هم قراره با تیمتون پس فردا برگردین ایران.
سری تکان داد، عجیب بود که بدون تنش، بدون نگاه های عجیب و بدون هیچ بحثی داشتیم حرف می زدیم. انگار هردو خسته بودیم، از صدا کردن هم، پس زدن و پس زده شدن، از درد نگاه هایمان.
ـ اره اما، توی تهران من و تو می تونیم راحت باهم حرف بزنیم.
متوجه منظورش شده بودم، لبخندم کمی رنگ تلخی گحرکت کرد. به تلخی لحظه ی بینمان.
ـ درسته با شهرت فعلیت..
پرید بین حرفم، جدی!
ـ غوغا!
نگاهانم را بستم.
ـ بیش تر به فکر اعتبار پدرتوام.
پوزخندم کف دست خودم نبود. لحن تلخ و کنایه ام هم…
ـ این که این همه به ما فکر می کنین، قابل تقدیره.
در خاموشی نگاهم کرد، خودم از درد حرفی که بیان کرده بودم و بی فکری اش نسبت به میعاد را به رویش آورده بودم عصبی بودم. تازه می متوجه شدم وقتی می بیان کردند بعضی اتفاقات حرمت هارا می خورد، یعنی چه. نگاهش نکردم اما او، گذاشت کمی آرام شوم و بعدش لب زد.
ـ قلبم واست تنگ شده بود.
صداقتش، باعث شد سرم به سمتش بچرخد. نگاهمان توی هم قفل شود و من، کف دستانم را مشت کنم. از این همه سردرگمی چشمانمان، بدم می آمد.
ـ نمی دونم میعاد بهت از ارتباطمون بیان کرده یا نه…
سرم را به علامت تأیید تکان دادم. نگاهمان درهم شکست و نفسمان راحت تر دروارد شد.
ـ نمی دونستم برگشتی.
ـ برای همیشه نراهی شده بودم.
خوبه ای نجوا کرد. سرش را چرخاند. عجیب حس می کردم هرچه اضافه کرده در واقع یک مقدمه چینی بود. انگار نمی توانست حرف اصلی اش را بزند. من هم انگار، می ترسیدم که بشنومش. بعد آن شامگاه، بعد آن اتاق..حتی همین مکالمه ی آرام را هم انتظار نداشتم چه رسد به این حال غریب بینمان. من و او، غروب جمعه بودیم. دلگیر و بیقرار!
ـ من، بهشدت به پروازم نمونده.
سرش را ملایم تکان داد. به ساعت دور مچش نگاه دوختم و آهسته بلند شد.
ـ خیلی خب.
حرفش را نزده بود. من هم نمی سؤال کردم. این به نفع هردویمان بود. بلند شدم. کف دسته ی چمدان را خودش گرفت و من شبیه یک بیچاره، دنبالش حرکت کردم. هردو خاموشی کرده بودیم و چشممان، به نقطه ای بود که قطعا درک درستی از آن نداشتیم. این همه آهستهش در متوجه شدارمان، ترسناک نبود؟ یعنی قبول کرده بودیم تمام شدیم؟ تنم لرزید.
ـ پاس و بلیطتت و بده. تا از گیت رد نشدی هممسیریت می کنم.
کف دستم را به کنارم رساندم. کیف کوچکی که مدارک درونش قرار داشت همیشگی کج روی شانه هایم بود. با حس نبودنش…گیج چشمانم را پایین کشیدم و بعد، نالان نفسی بیرون فرستادم.
ـ بالا جا گذاشتمش.
متعجب نگاهم کرد. حالا من هم داشتم با کلافگی اورا نگاه می کردم. کف دسته ی چمدان را به کف دستم داد و بیان کرد که دنبالش می رود. با این وجود من هم پشتش حرکت کردم. خودمان را بار دیگر به طبقه ی دوم فرودگاه و بالکنش رساندیم و به محض قرار گحرکت کردن کنار میز، هردو با دیدن جای خالی کیف، آه از نهادمان دررسید.
ـ خدای بزرگ!
ـ مدارکت به درد کی می خورد؟
کف دستانم را به کمرم کوبیدم. واقعا عصبی و جاخورده به نظر می رسیدم.
ـ فقط مدارک؟ توش کلی یورو بود.
حالا نوبت او بود که متعجب و عصبی من را نگاه کند. هردو هموقت آهی کشیدیم و من، با کف هردو کف دستم صورتم را پوشاندم.
ـ بدون مدارک چطور باید پرواز کنم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن