صبح را با انرژی آغاز کرده بودم. کله پاچه ای که عموهمایون خریداری کرده بود، همه را دور هم جمع کرده بود. همه…به جز کامیاب که اصلا شامگاه گذشته را به خانه برنگشته بود. تصمیم را برای راهی شدن به ونیز، به جای پدر…سر میز صبحانه عنوان کردم. هیچ کس واکنش بدی نشان نداد. حتی میعاد هم با تبسم نگاهم کرد و انگار با دیدهانش داشت، تأییدم می کرد. بعد از صبحانه، خودم را به آپارتمان کامیاب رساندم. هم بابت شامگاه گذشته و احوالش مضطربش بودم و هم، ترجیح می دادم این رفتن را که خودم هم قلبیلی برایش نداشتم، از زبان خودم بشنود.
کف دستم را روی زنگ در گذاشته و بعد، با دستم چند تقه هم به در چوبی کوباندم! بهشدت طول کشید تا بالاخره در به رویم باز شد و من با متوجه شدن چهره ی غرق خواب و نگاهان نیمه باز او، به افسوس سری تکان دادم.
ـ میای جلوی در لااقل یه لباس تنت کن!
جز شلوارکی که مشخص بود سریع پوشیده بود و برعکس به تن زده بود، پوشش دیگری به تن نداشت. با کیف عقب راندمش و پایم را روی کفپوش ها گذاشتم. در را پشت سرم بست و موهایش را با کف دست عقب فرستاد و باز دیدهانش را بست.
ـ توی روحت، صبح اول صبح این جا چیکار می کنی؟
ـ دیشامگاه نیومدی، نگرانت شدم.
با همان نگاهان بسته، ادایی درآورد و من به ریخت و پاش داخل خونه چشم دوختم. انگار وسط سالن، بمبی ترکانده باشند، دقیقا به همان وضع بود.
ـ این جا چه خبره؟
خودش را روی مبل پرتاب کرد و به جای جواب دادن، چشمانش را فشرد. نگاهم که به لباس زیر افتاده روی زمین افتاد، چشمانم گرد شد و من، این بار کیفم را محکم روی شانه اش کوبیدم. پرید و شاکی نگاهم کرد.
ـ چه مرگته؟
به لباس زیر زنانه ی افتاده روی زمین، اشاره ای کردم. رد انگشتانم را گحرکت کرد و خواب آلود خندید.
ـ انقد هاما که از سالن شروع کردی.
ـ به تو ربطی نداره.
چشمانم را برایش چپ کردم و پرسیدم.
ـ خودش کجاست؟
با شیطنت تبسمی زد. خواب، ظاهرا کمی از سرش پریده بود.
ـ خوابه.
متأسف، نگاهش کردم. موهایش را با کف دست عقب زد و خنده اش کمرنگ تر شد.
ـ درد، زنمه خوبه حالا!
نگاهم را به درز نیمه باز اتاق چسباندم و تا میل داشتم به آن سمت بروم، صدایش را کشیده کرد.
ـ نرو، وضعیتش جالب نیست!
نگاهانم را بستم. کامیاب بود…رفیق و همجاده تمام روزگارهایم، با همان بی مبالاتی های ذاتی اش.
ـ بسیار عوضی هستی.
خنده اش را قد بلندتر آزاد کرد و من، با کف دست شلوار افتاده روی کاناپه را زمین انداختم تا بتوانم بنشینم. کمی سرم گیج می حرکت کرد و داغ شده بود که حس می کردم به خاطر همان کله پاچه ای بود که بی توجه به وضعیت فشار خونم، مصرف کرده بودم.
ـ خوابت پریده؟ یکم جدی می خوایم حرف بزنیم!
ـ پریدنش که پرید. فقط چرا انقدر قرمز شدی تو!
صورتم را لمس کردم. حس سنگینی پشت بینی ام، باعث شد کف دستم را به سمت کیفم دراز کنم.
ـ کله پاچه خوردم صبح!
اخمی کرد و قد بلند شد. اشاره کرد صبر کنم تا آب بیاورد و خالی قرص را نخورم. کمی منتظر ماندم و به محض این که قرص فشارم را مصرف کردم، غر زدنش را شروع کرد.
ـ وضعیتت و نمی دونی از این ناپرهیزیا می کنی؟
ـ غر نزن!
ـ غر نزن چیه، صورتت سرخ شده.
کمی نگاهش کردم. جدیتم را که دید، نفسی بیرون فرستاد و به جای قرار گرفتن مقابلم، کنارم را انتخاب کرد. کف دستانش را پیچید دور شانه هایم و من را با خودش، عقب برد. آن قدر که هردو به تکیه گاه مبل، تکیه بزنیم و جایمان راحت باشد.
ـ آخ، بزرگ شدیا…قبلنا اندازه ی کف کف دست بودی می اومدی بغلم. قلبم تنگ شده بود بغلت کنم!
از محبتش، نگاهانم بسته شد. نفس عمیقی کشیدم و او روی موهایم را بوسید.
ـ آخ اخ آخ، دلم واسه دوره ی فسقلیتت تنگ شده. هی می قرار گرفتی جلوم می گفتی موهام و خرگوشی ببند. به خاطر توی کره خر، من مو بستنم یاد گرفتم.
خندیدم. پاهایم را بالا کشیدم و بعد، خنده ام تبدیل شد به یک تبسم، که شاید زیادی تلخ بود.
ـ می خوام برم ونیز!
ـ مردشور اظهار کردنت و ببرن که مقدمه چینی بلد نیستی. چی می شد من قلبش و داشتم تورو بزنم؟
سرم را جا به جا کردم، می تمایل داشتم صورتش را ببینم. ببینم و برایش هزاربار بمیرم.
ـ عمو؟
ـ درد خرم نکن!
شاکی بود. کلافه و عصبی…سرش را به پشتی مبل تکیه داد و لب زد.
ـ این از آذر، اینم از تو…یه ژنی توی شما دوتا مشترکه.
ـ عمو جون!
نگاهم کرد. عصبی و بی قرار. خودم را از آغوشش بیرون کشیدم و کمی کج روی مبل قرار گرفتم. می خواستم واضح تر ببینمش.
ـ من نمی دونم واسه چی می رم اما حس می کنم باید برم. به خاطر خودم.
فقط نگاهم کرد. خودم را جلو کشیدم و صورت جای گرفته اش را بوسیدم. هروقت دیگری بود از این کار دوری می کردم ولی حالا…فرق می کرد. حالا لحظه ای بود که من می توانستم قدر تک تک آدم های عزیز حیات ام را بدانم.
ـ تمایل داشتم از خودم بشنوی. قصه هم نسازی براش.
ـ خر شدم!
ریز خندیدم. من، بدون کامیاب قطعا یک روز هم زنده نمی ماندم.
ـ حالا راجع به آذربانو حرف بزنم.
بی حوصله سری تکان داد.
ـ باهاش کنار اومدن سخته، اما چه بخوام چه نخوام…مادرم و نمی تونم از خودم برونم. فقط من عمرا به بابای همایون بگم بابا.
ـ آواش کن شاهرخ خان، اسم شیک و زیبایه!
بالاخره تبسمی زد و بعد، با کشیده شدن صدای تبسم، سریع کف دستانش را روی دیدهان من گذاشت. صدایش این بار واقعا خنده داشت.
ـ مهمون داری، برو یه چیزی تنت کن!
جیغ تبسم با تبسم من پشت پلک های بسته ام هممسیر شد. خنده ای که باعث شد کامیاب، با کف دست دیگرش پشت گردنم بکوبد و زمزمه کند الان وقت اومدن بود؟ من هم قد بلندتر بخندم! به جبران تمام سال هایی که نقش لبخند، از یادم راهی شده بود! وقتی دستانش را برداشت صورت خودش هم پر بود از خنده.
ـ کی می خوای بری؟
شانه هایم بالا پریدند و مجدداً خودم را شامگاهیه کودکی هایم، در آغوشش جا کردم.
ـ بهشدت زود. بابا میفته دنبال کارام. چیزی به جشنواره نمونده.
ـ فشارت تنظیم شد.
به جای جواب، سرم را توی بغلش پنهان کردم و لب زدم.
ـ زنت از خجالت آب شد.
************************************************************
“فرودگاه بین المللی ونیز مارکوپولو”
چمدان را که تحویل گرفتم، چشمان خسته ام از بی خوابی و خستگی می سوخت. با کشیدن ریل های چرخ چمدان پشت سرم…به سمت خروجی فرودگاه گام برداشتم. قلبم، جایی در پشت دهانم می کوبید. هنوز باورم نمی شد که به جای پدر در این جشنواره قرار است شرکت کنم و از همه مهم تر…ببینمش. گاهی تصمیماتم خودم را هم حیران می کردند. یک روزگار گمان می کردم از خاطرم راهی شده و روز دیگر، می گفتم تا نبینمش ملایم نمی گیرم. حقیقت ولی این بود همه جا می شد اورا دید. حتی در خیابان های آشنای پایتخت. اما فرق این دیدار، درخشش او بود. من می خواستم او را در اوجش ببینم. در نقطه ای که از حرکت ایستاده بود و من برایش می توانستم ساعت ها دست بزنم.
نفسم را شکل آهی از سینه بیرون فرستادم و هنوز به خروجی نرسیده با متوجه شدن یک چهره ی آشنا، تبسمم عمق پیدا کرد. سرعتم را زیاد کردم و او هم به سمتم پا سریع کرد.
ـ غوغا خانم!
ـ خدای من، پولاد!
لبخند زد. کلاهش را از روی سر برداشت و لب زد.
ـ شادم می بینمتون.
عمیق تر نگاهش کردم. چقدر تغییر کرده بود در این مدت! اندامش پرتر شده بود و انگار، چهره اش به یک پختگی عاشق شدنی رسیده بود.
ـ نگاش کن!
با محبت این جمله ی کوتاه را زمزمه کردم. تفاوت سنی آنچنانی نداشتیم اما به واقع برای من شبیه یک برادر کوچک تر عزیز بود. خودم این مسیر را برایش درست کرده بودم و رسانده بودمش این نقطه…ایتالیایی که برای تمام اهالی مد، یک رویا به حساب می وارد شد.
ـ فکر می کردم باید رم باشی.
کف دسته ی چمدانم را گحرکت کرد و کنار هم حرکت کردیم.
ـ برای یه پروژه ی جمتوجه شد اومدیم ونیز..دوروزگاری هست. از مهران متوجه شدم شما هم امروزگار می رسین و قلبم نیومد نیام متوجه شدنتون.
از لطفش شرمنده شدم.
ـ خوش به حال من که مرد جوانی مثل شما اومده استقبالم.
صوتی خنده اش را با لذت گوش کردم. خروجی فرودگاه، با رزرو یک تاکسی دریایی و کمک مرد تاکسی ران برای انتقال چمدان ها به تاکسی، پولاد آرام پرسید.
ـ کدوم هتل هستین؟
اسم هتل دنیلی را زمزمه کردم. با زبان ایتالیایی سلیسی به مرد انتقالش داد و بعد سرش را به سمت من چرخاند. لبخندم را که دید، خودش هم ریز خندید.
ـ چیزی شده؟
ـ تغییر کردی!
ـ مدیون شما و مهرانم!
نفس عمیقی کشیدم.
ـ مدیون تلاش خودتی عزیزم.
نگاهش را پایین انداخت و من سرم را چرخاندم و شالم، آهسته سر خورد روی شانه ام. باد موهایم را بازی گرفت و به شهر غرق در آبی خیره شدم که قرار بود
میانش….من یک عشق غرق شده را از نو، تماشا کنم!
ـ یکم استراحت کردین تماس بگیرین بیام و بریم توی شهر بچرخیم.
ـ خیلی دوست دارم اما، ترجیح می دم استراحت کنم. فردا روزگار مهمه!
سرش را به معنی درک کردن تکان داد. مقلب موهایش بی نهایت به صورتش می قرار گرفت.
ـ می تونم برای فردا همجادهیتون کنم!
بازویش را لمس کردم. این پسر….با همه ی شیطنت هایش حالا شده بود یک مرد باوقار و جذاب!
ـ ممنونم پولاد، ولی باید خودم برم.
پلکی زد و من هم تبسمی زدم. ونیز…شهر تاریخ بود و من هم، برای دیدن گذشته ام پا به این شهر گذاشته بودم!
******************************************************************
_ پس رسیدی و حالت خوبه!
رسیده بودم ولی راجع به حالم نظری نداشتم. حوله را از روی موهای خیسم برداشته و روی تخت پرتابش کردم.
ـ خوبم کامیاب، اون جا همه چیز روبه مسیره؟
ـ اگه عشوه های مادر محترمم رو برای همسر جدیدشون نامتوجه شده بگیرم، همه چیز خوبه!
تبسم زدم. روی صنقلبی جلوی میز آرایش قرار گرفته و به صورت بی رنگ و رویم دیده دوختم. کشو را بیرون کشیدم تا از سشوار خود هتل، برای خشک کردن موهایم بهره بگیرم.
ـ اذیتشون نکن!
صوتی نفس بلندش، توی گوشی پخش شد و من کمی کرم پشت کف دستانم زدم. می ترسیدم با روشن کردن سشوار، آوایش را خوب نشنوم.
ـ بی خیال این ور غوغا….فردا شب اختتامیه ی جشنواره است، تو دیر رسیدی و فقط می تونی توی جشن اختتامیه شرکت کنی. سعی کن حسابی استراحت کنی تا بتونی برای جشن سرحال باشی. جنگ اصلی برای تو فرداست.
خوب به این موضوع آگاه بودم. فردا…جنگ اصلی من با خودم و این همه سال رنج کشیدنم بود. توی آیینه به نگاهان خودم خیره شدم و از کامیابی که پشت خط منتظر جوابم بود جویا شدم.
ـ اگه یکی یه خطای بزرگ کرده باشه، حاضری ببخشیش یا به خاطر اون خطا طردش می کنی؟
چنقلبحظه خاموشی شد. این سوال را هرکس می توانست بر مبنای منطق و گذشت خودش جواب بدهد. با این حال مهم بود برایم بدانم.
ـ من…
ـ تبسم خطا نکرده بود، به خاطر خطای خواهرش مدت طولانی کنارش زدی. اگر خطا می کرد، تکلیف چی بود!
ـ الان قراره اعصاب من و له کنی؟
نگاهم را از آیینه گرفتم.
ـ نه، سوال بود!
ـ سوالت و بنداز توی کانالای آب ونیز… فعلا!
تماس را قطع کرد، با تبسمی محوی به گوشی روی میز زل زدم. برش داشتم و با خارج شدن از برنامه، این بار سشوار را با خیال راحت تری روشن کردن. موهایم که خشک شد، آن قدری خسته بودم که پیشنهاد پولاد برای گشتن شهر را رد کنم و فقط روی تخت دونفره ی نرم و راحتی که برایم تهیه شده بود بخزم! دستانم را روی سینه بغل کردم و با یک چرخش به پهلو، به نور کم رمق چراغ خواب چشم دوختم. فردا…شب سختی در انتظارم بود. کاش می شد تمام این ساعات را راحت خوابید. بدون کابوس…درگیری و هیچ ترسی!
**********************************************************
سالن شلوغ بود، کمی دیر رسیده بودم ولی با این وجود با راهنمایی یکی از مردها، توانستم صنقلبی ام را پیدا کنم. بوی عطرها، انقدر با هم ترکیب بدی ساخته بود که ترجیح می دادم به جای نشستن روی صنقلبی ها، همان بیرون بمانم و نفس های عمیق بکشم. با این وجود، آمده بودم تا هم نماینده ی پدرم باشم و هم او را ببینم…همان طور که می خواستم! زنی که کنارم قرار گرفته بود، با آرنج به پهلویم کوبید و بعد…چرخید تا عذرخواهی کند. متوجه نبودم که چه جوابی به او دادم ولی نگاه هاج و واجش به احوال من، نشان می داد بی اندازه بد به نظر می رسیدم!
دلم را لمس کردم. از این فاصله نمی توانستم ببینم که کجا جای گرفته اما، مراسم شروع شده بود و کم کم، بعد از یک مقدمه ی شاد و پر ریتم، داششتابزده اسامی منتخبین بهترین کارگردان، بازیگر و عوامل را یکی یکی می خواندند. گوش هایم از صدای دست زدن های پشت سرهم، کر شده بود اما…من هنوز داشتم التماسشان می کردم تا کمی دیگر دوام بیاورند تا من بتوانم اسم اورا بشنوم و درست در نقطه ی ناامیدی ام…وقتی داشتم روزگارنه های امید برای منتخب شدنش از دست می دادم…
بالاخره اسمش را صدا زدند…
صوتی کرکننده ی کف دست ها بالا راهی شد، صوتیی که تلفیقش با بوی عطر و رنگ ها، اصالت عجیبی به سالن بخشیده بود.
کشیده شد، دلم خودش را پشتم پنهان کرد. انگار از مشاهده کردنش واهمه داشت. به جایش من خوب نگاهش کردم. خوب دیدم که چطور چرخید، قبل از بالا حرکت کردن از سن، کف دست روی لبه ی کت مشکی ماتش قرار داد، موقرانه خم شد، صدای تشویق هارا بیش تر کرد و بعد پا روی پله گذاشت
“متوجه شدمت از دور، خسته بود پاهات.
تا نگات کردم، وای از اون نگاهات”
نور فلش دوربین ها، دقیقا روی صورتش افتاده بودند. روی آن ته ریش هایی که حق لمس کردنشان فقط برای من بود، روی نگاهانی که خسته بودند ولی پربرق، روی آن موهای پرپشت و حالت داده اش!
کف دسته ی صندلی را چنگ زدم، دلم هنوز هم پشتم پناه گرفته بود و شتابزده….عجولانه و بی وقفه می کوبید.
نگاهم روی قدم هایش ماند، مردانه…محکم و دلبسته شدنی
بالاخره به سن رسید، با همان تبسم محو لعنتی معروفش، جام ولپی را گحرکت کرد، رو به مرد سری تکان داد. چرخید و با قرار گحرکت کردن پشت مایک، برای تشکر کردن ایستاد.
“اظهار کردی از کف دست این آدما خستم.
زخمات و شستم.بالت و بستم”
کف دستم را روی لبم قرار دادم، متوجه شدن این صحنه را به خودم قول داده بودم. با خودم عهد کرده بودم اگر کم تر بهانه اش را بگیرد، اگر کم تر دیوانه وار غرق خاطراتم کند او را بیاورم ونیز…درست روی یکی از همین صندلی های سینما پالازو بنشانم و بگذارم، خوب ببیند که او جام ولپی را گراهی شده.
صدایش که بلند شد، چشمانم را چنقلبحظه بستم.
“حالا می بینم توی دیوونه
فکر پروازی دور از این خونه
گوش هایم، ضجه می زدند و مثل دلم، می تمایل داشتند پنهان شوند.
با تسلط کامل، با همان تیپ مردانه ی خاص، همان ته ریش دلبسته شدنی، همان ابروهای گره خورده و موهام شلوغ بهم ریخته از حرکت ایستاده بود و تشکر می کرد. ایتالیایی بلد نبود ولی انگلیسی اش، آن قدری روان بود که جبرانش کند. نگاهانم پر شدند. نفس عمیقی کشیده و کف دستم را روی آن ماهیچه ی زبان نفهم قرار دادم. هنوز نفهمیده بود که دیگر نباید برای این مرد این طور بتپد.
نمی دانم چطور شد، این که نگاهش میان آن همه آدم درست و دفعتاً رویم نشست انگار هم خودم را کشت و هم او را….حرف در دهانش ماند، فلش دوربین ها هنوز روی او بودند و نگاه مات او روی منی مانده بود که با یک خودآزاری خودم را به ونیز رسانده بودم تا این موفقیتش را با نگاهانم ببینم. رو به نگاه ماتش، تبسم غم انگیزی روی لب نشاندم و او، نفسش انگار در نمی وارد شد.
با تذکر مجری جوان ایتالیایی، تازه به خودش وارد شد. جام ولپی را کف دست به دست کرد و چشمانش را کوتاه بست.
تبسم تلخ روی لب هایم را کش دادم، برمیل داشتم و با آرامش…نگاه آخرم را سهم چشمان بسته ی او کردم. می تمایل داشتم وقتی چشم باز می کرد، دیگر روی آن صندلی نباشم.
“نرو زندونیت کنن باز
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن