حرفش را ادامه نداد. من هم نگاهانم را بستم. هم من خوب می دانستم او چه می خواهد بگوید، هم خودش می فهمید چه چیز سختی پشت این حرفش خوابیده. ترجیح می دادم از این جا به بعدش فقط به صدای باد گوش کنم.
ـ محبت چیه غوغا!
چنان با حسرت این را جویا شد که چشمانم باز شدند. باد هنوز صدایش بود. عادت کرده بودیم بعضی چیزهارا با دیدهان بسته بشنویم اما من، با نگاه باز هم این روزگارها می شنیدم.
ـ متوجه شدی می خوای بری سفر، یهویی…بی مقدمه…بعد فرصت نمی کنی حتی یه تیکه وسیله برداری. بی وسیله و تجهیزات می ری اما…بهت خوش می گذره؟
هوم ملایمی از بین لب هایش بیرون پرید.
ـ همون سفر!…دلدادگی همون سفره.
ـ یه سوال برادرانه…بپرسم خیالم…راحت شه؟
هوم آهستهی از بین لب های خشکم بیرون پرید و او، تیر خلاص را کوبید وسط شقیقه هایم.
ـ بهت خوش گذشت غوغا؟
دیدهانم این بار تا انتها باز شدند. خیره به تهران…شهری که از آن دلچرکین بودم یک دور، دوره اش کردم. قشم…رستوران خاله، تعصبش وقتی صورتم به ضرب سیلی مردی سرخ شده بود، سفرمان به ژاپن…خنده هایمان…کوه رفتن و اولین تجربه ی سقوطم با او…با فرود اامان قطره ی اشک…دیدهانم بسته شد! بسته که بودند، کم تر درد می کشیدند.
خوش گذشته بود. ما کنار هم، حالمان خوش بود….
“تمام منی، ناتمام منی…
چه بغض بدی در گلو دارم…”
******************************************************************
آذربانو میل داشته بود، همه جمع شویم و کنار هم یکی از سریال های عاشق شدنی اش را ببینیم. منزل باغ هم بعد مدت ها، انگار قندیل های زمستانی اش آب شده بودند و بهاری به دادش رسیده بود که باعث تبسم تک تکمان بود. دیگر کسی بی حوصله نبود. کسی خسته و کسل و رنجور هم به نظر نمی رسید. هرکس یک نوع تنقلات آماده کرده بود و در نزدیک ترین فاصله بهم، قرار گرفته بودند روی مبل ها!
حتی من هم، روی دسته ی مبلی که میعاد رویش قرار داشت جای گرفته بودم. از چیپس هایی که توی کاسه ی روی پایش بود برمی داشتم و تظاهر می کردم به این که فیلم، واقعا لذت بخش است. در واقعا ولی می دانستم سلیقه ی هیچ کداممان در تماشای یک سریال، با سلیقه ی آذربانو همسو نبود. وسط تمام این ها هم سعی داشتم ذهنم را از شلوغی های اخیرش دور کنم. در من، بانویی زاده شده بود که کار هرروزگارش، فکر کن به حرف های میعاد،بیقراری های خودش و مشاهده کردن صدباره ی یک فیلم در پس پرده های سینما شده بود.
در وسط سریال، صحنه ای بود که پیرمردی، کنار پارتنر زن هم سن و سال خودش نشسته و داشت از او تقاضای ازدواج می کرد. دقیقا همان جا بود که بانو، سریال را روی حالت پاز قرار داد و در مقابل اعتراض عمه به این کارش، عصایش را به زمین کوبید.
ـ حرف دارم!
همه به صورتش زل زدیم. توقف کرد…کمی از همواره صاف تر و موقرتر! رفت و جلوی صفحه ی تلویزیون قرار گرفت. روبروی ما…پشت به آن صفحه ای که حالا دست های زن و مرد پیر در کف دست هم بود.
ـ غوغا؟
نگاهش کردم. ملایم زمزمه کرد.
ـ بشین کنار کامیاب، وحشی شد بتونی کنترلش کنی.
همه متعجب هم را خیره شدند و من، مبهوت تنها به تمایل داشته اش عمل کردم و این بار روی کف دسته ی مبل دونفره که کامیاب و تبسم رویشان قرار گرفته بودند، قرار گراهی شدم. آذربانو، با حالتی خنده دار زمزمه کرد.
ـ خب…الان شرایط مهیاست.
نگاه ها روی هم می چرخید و شاید فقط من و تبسم حدس زده بودیم چه چیزی در حال وقوع است که لبمان را گزیدیم. خنده، پشت دندان هایم قرار گرفته بود.
ـ چندساله پدر خدابیامرزه شما فوت کرده؟
پدر، با لحنی جدی لب زد.
ـ این چه سوالیه مادر!
عصای آذربانو، بار دیگر روی زمین کوبیده شد.
ـ جواب سوالم و بده، سناریوم و خراب نکن!
تبسم سرش را روی پای کامیاب گذاشت تا خنده اش را قورت بدهد و من هم، به سقف زل زدم.
ـ خب…داره می شه دوازده سال چطور؟
بانو با رضایت سری تکان داد و لب زد.
ـ من شمارو تنهایی بزرگ کردم.
لحن کامیاب و جمله اش، باعث شد همه لبخند بزنند و فقط پدر کلافه به آذربانو نگاه کند.
ـ مادر من دوازده سال پیش داداش که بچه هاش اندازه ی خرس شده بودند، آبجی هم همین طور…یه گاو نر به جهان آورده بود. منم که پی دختر بازیم بودم. هممون سن خر و دور از جون داداش و آبجی داشتیم، خدایی دیگه بابامون تا مرحله ی بزرگ کردن ما هممسیریت کرده بود.
نگاه شاکی آذربانو، سمت کامیاب چرخید.
ـ دهنت و ببند!
به حدی این جمله را جدی و شاکی به روی زبون آورد که کامیاب بی اختیار ساکت شد و آذربانو، نفس عمیقی کشید.
ـ می خوام ازدواج کنم.
این جمله ی یک باره، انقدر یکبارهی اضافه کرده شد که عمه به سرفه افتاد، دیده های پدر گرد شدند و کامیاب، روی مبل وا حرکت کرد.
ـ چی؟
این چی پرسوال، حاصل بهم خوردن لب های مولین بودند. چهره ی آذربانو، صورت های مبهوت مارا از نظر گذراند و این بار آرام تر زمزمه کرد.
ـ من، می خوام با پدر همایون ازدواج کنم.
خدای بزرگ، کف دستم روی دهانم نشست و بهت نگاهم، وقتی به کامیاب خشک شده زل زدم تبدیل شد به یک دلواپسی بزرگ. از دیوانه بازی هایش وهم برم داشته بود و حالا، اذربانو با یک سینه ی برافراشته می گفت می خواهد با پدر عمو همایون، همسر عمه ازدواج کند. چهره ی عمو همایون، نشان می داد از این قضیه بی اطلاع هم نبوده!
ـ مامان از اون شوخی های بی مزهستا!
جواب بانو به این جمله ی کامیاب، فقط یک نگاه محکم بود و بعد…من تمام تلاشم را کردم با گرفتن شانه های کامیاب مانع بلند شدنش شوم. هرچند که تبسم هم بازویش را گحرکت کرده بود.
ـ یعنی چی این نگاه الان؟ سرپیری با این سن و سال این چه مسخره بازی ای راه انداختین شما؟
ـ کامیاب!
هشدار پدر برای صوتی بلند کامیاب بی فایده بود. حتی ما دونفر هم نتوانستیم مانع برخاستنش شویم.
ـ داداش شما متوجه شدی چی بیان کرد مادرمون که می گی کامیاب؟
ـ هرچی که اضافه کرد، آوات بیاد پایین!
اولتیماتوم پدر، کامیاب را کمی به عقب نشینی وادار کرد اما دیدهان پرگلایه اش از صورت آذربانو کنده نمی شد. با سرعت به سمت آشپزمنزل قدم هایم را تند کردم تا برایش یک لیوان آب بریزم ولی گوش هایم کامل، وقایع را بازسازی می کردند.
ـ بشین پسر!
ـ مامان شما چی می گی؟ با پدر همایون؟ یعنی پدرشوهر من؟
صدای عمه، آن قدری شوکه بود که به سختی متوجه شده می شد. پارچ آب را از یخچال بیرون کشیدم و به جای یک لیوان، دوتا را پر کردم و به سمت پذیرایی برگشتم. اامان لیوان را دست مولین دادم که به عمه بخوراند و دومی را کف دست تبسم که به کامیاب گر گراهی شده بدهد. بعد هم برای کمک به مادربزرگی که همیشه روحیه ی جنگجوی قابل احترامی داشت، زمزمه کردم.
ـ به نظر من که پدر عمو همایون، خیلی مرد محترمی هسسریع. ایرادش چیه؟
ـ غوغا می زنم توی دهنتا…هرکی محترم بود باید بشه شوهر مادر من؟
باز هم با آوای این بار نیمه بلند پدر، کامیاب مجبور شد دهانش را ببندد و من مستأصل از شرایط ایجاد شده، کنار آذربانو توقف کردم. این همه خاموشی و نگاه های معنادارش مضطرب کننده بود.
ـ مادر، شما هممون و شوکه کردین.
آذربانو باز هم چیزی نگفت. ساکت بازویش را لمس کردم و او، بدون خیره شدنم…خیره به صورت سرخ کامیاب، نجوا کرد.
ـ مشکلت با این قضیه چیه؟
کامیاب، باز شده بود اسپندی روی آتش. حساسیتش را سر آذربانو، کسی نبود که نداند.
ـ مشکلم؟ مشکلم اینه با این سن هوس کردین عین دخترای جوون بار دیگر عروس شین و اصلا فکر نمی کنین شما نوه دارین، بچه ی بزرگ دارین…یه سری کارا برای سن شما بده. با این سن، هرطور می خواین
لباس می پوشین، هررنگی دوست دارین…فیلمای عجیب غریب می بینین و همه ی اینا باعث شده خارج از عرف سنتون رفتار کنین. مادر من….شما هفتاد سالته. این چه مسخره بازی ایه که هوس کردی؟ به فکر اعتبار من و پسر بزرگت هستی؟ به این که ملت منتظرن ما کف دست تو دماغمون کنیم تا بشیم تیتر اخبار؟ همین مونده پس فردا بنویسن مادر فلانی و فلانی…در این سن تجمشاهده کرد فراش کرده. ولم کن تبسم.
جمله ی آخرش را با فریاد نسبت به تبسمی که سعی داشت زیر گوشش بخواند آرام تر باشد گفت، فریادی که خاموشی عمیقی بر جمع نشاند و تبسم را خجالت زده عقب راند. همه مبهوت این برون ریزی کامیاب بودند و اتفاقات افتاده، من ولی به جای همه به آذربانو و صورت درهم شده اش زل زدم. شاید بیش تر از همه دردی که داشت می کشید را می متوجه شدم. ما….همه اسیر تابو شده بودیم. اسیر باید ها و نبایدها! اسیر خوب ها و بدها…اسیر دسته بندی زن ها و مردها! فکر کردم وقتی حرکت کرد، به سمت اتاقش می رود ولی…او به سمت کامیاب گام برداشت و همه ایستادند. صدایش، نه ذره ای می لرزید و نه حتی اندکی شرمنده بود. با رساترین لحن ممکن نجوا کرد!
ـ وقتی برادرت و باردار شدم، تهوع سختی داشتم. چهارماه هرروزم با تهوع شروع می شد و تا عصر، هرچی می خوردم از گلوم بیرون می اومد. وزن کم کرده بودم…دکترم می بیان کرد اگر خودت و تقویت نکنی بلایی سرت میاد و من، هرچی تلاش می کردم باز نمی تونستم چیزی بخورم. برادرت و سخت به دنیا آوردم. وزنم به شدت افت داشت و نه ماه جهنمی رو پشت سر گذاشتم. موهام می ریخت. دندونام پوک شده بود و توی دهنم خرد می شد…شکمم بزرگ شده بود، پوستم لک آورده بود. خوشگلیم و داشتم از کف دست می دادم ولی…دلم خوش بود مرد به جهان آوردم. یکی که قراره وقتی بزرگ شد، همدمم باشه. ذوق داشتم که بچه ای از وجود خودمه. سر بارداری دومم، خواهرت کم تر اذیتم کرد ولی باز هم یه عالمه مو از کف دست دادم و کلی دندون خراب روی کف دستم موند. شکمم بزرگ ترم شد. تازه این بار استخونامم ضعیف شده بود و لک های پوستیم بیش تر…سر بارداری سومم، وقتی توی دیلاق و باردار شدم، به خاطر شرایط جسمیم، به وضع بدی دچار شده بودم. باید کارای بچه های دیگه رو می کردم، کارای خونه….ضعف، تهوع، هرروزگار روی شونه ی سرم کلی مو دیدن، هرروزگار رنگ پوستم کدر شدن، باد کردن دست و پا و از ریخت و قیافه افتادن و حسرت یه شب…یه شامگاه خواب راحت و کشیدن! برای به دنیا آوردنت، شش ساعت درد کشیدم. دردی که انگار استخونام و داشتن می شکستن. من…این همه سختی کشیدم فقط به دنیا بیارمتون، سختی بزرگ کردن و تربیت و مواظبت ازتون به کنار. زیبایم و جوونیم و سلامتیم و دادم که سه تا بچه به جهان بیارم که توی روم وایستن و بگن، سر پیری و معرکه گیری؟ چشمات و باز کن پسر…من اگه لباس رنگ روشن و شاد پوشیدم، اگر همواره ریز خندیدم و با شوخی خودم و یه زن شاد نشون دادم، از سر این نبود که درد و مرض و غصه نداشتم. از سر این بود که به تک تکتون نشون بدم، مادرتون یه زن قوی و خودساختست. که بهتون نشون بدم یه زن هم می تونه اون طور که می خواد زیستن کنه. که فکر نمی کردم بعد این همه درد کشیدن، قراره از بچه ای که قد کف کف دست بود و خودم دومترش کردم، حرف بشنوم که چرا رنگ مورد علاقم
و توی سن بالا پوشیدم. من…مادر شمام. بزرگتون کردم. همیشه سعی کردم بهتون یاد بدم که زن یعنی چی…من، مثل توی مرد دراز بی عقل، حق دارم که رنگ روشن بپوشم، حق دارم مثل توی نخود مغز، سریالای مورد علاقم و ببینم، حق دارم مثل توی احمق، به فکر خودم و تنهاییام باشم. تقصیر خودمه، وقتی بچه بودی و شعر پسر پسر قند عسل و خوندم، یادم راهی شد تهش بگم بهت قند عسل….اگه داری این طوری عین گیاه خودرو رشد می کنی، به خاطر منه…به خاطر شیره ی وجود من مادره. به خاطر یه زن انقدری شدی. تقصیر خودمه که بعد مرگ پدرت، انقدر ریز خندیدم و خوش نشون دادم خودم و که فکر نکردین از صبح تا شامگاه توی این خونه ی درندشت با یه پرستار، از تنهایی پوسیدم که تنهایی باعث شده برم سریال ببینم و مثلا خودم و خوشحال نشون بدم. که این تنهایی باعث شده من حتی انقدر راه نرم که عضلات پام خشک بشن. که نفهمین من مادر، نیاز دارم به همدم. به این که یکی باشه وقتی شما نیستین باهاش حرف بزنم…که هم دردم باشه. که مرهمم باشه. که به جای شوخی و مسخره کردنم، بیاد بغلم کنه و بفهمه قلبم هرچقدرم پیر شده باشه نیاز داره به محبت. یادت ندادم که بهم احترام بذاری و بفهمی، زیستنت و من با درد کشیدن به جون خریدم! که من درد کشیدم و مردم تا تو نفس بکشی و قد بکشی…یادت ندادم که حالا توی روم وایمیستی و من و متهم می کنی که جلفم؟ خارج از سنم حرکت کردار می کنم؟ چرا….زیرا زنم…چراکه سنم بالاست باید بمیرم توی این خونه؟
بغض کرده نگاهشان می کردم، همه طور عجیبی به آذربانو و کامیاب زل زده بودند. کامیاب حالا فقط به صورت بانو با بهت نگاه می کرد و دست های آذربانو، روی عصایش می لرزید. من…می توانستم برای این حرف هایش، برای دفاع از خودش، حقش…زن بودنش و سرخوشی انتخابی اش، ساعت ها کف دست بزنم. با غرور و افتخار!
ـ مولین؟
ـ همین…زیرا بهم نگفتین مولین، یادتون حرکت کرد من مادرتونم! تنهام…نیاز دارم به چیزهایی که شماها حق خودتون می دونین و برای من به خاطر سنم ممنوعه؟
کامیاب کلافه دستی روی صورتش کشید و آذربانو این بار به سمت بقیه چرخید.
ـ همایون، به پدرت بگو فردا شامگاه بیاد.
عمو همایون، کف دست در جیب و ملایم سری تکان داد و آذربانو، به سمت اتاقش گام برداشت. برای کمک کردنش جلو راهی شدم. انقدر خاموشی جمع سنگین بود که حس می کردم روی شانه هایم وزنه ای وصل کرده بودند. وقتی بازوی بانو را گراهی شدم، نگاهم نکرد، فقط بی مخالفت همجادهم شد و من، با ورودمان به اتاقش…در را آرام بستم.
ـ از پارچ روی پاتختی، برام آب بریز قرصامو بخورم.
بی حرف، کاری که تمایل داشت را کردم. قرص و لیوان آب را بعد از قرار گرفتنش روی تخت به کف دستش دادم و او، بعد نوشیدنشان، دیدهانش را بست و نفس عمیقی کشید.
ـ بانو؟
ـ تو هم می خوای بگی برای سنم بده!
تبسم زدم. خم شدم و ملایم گونه اش را بوسیدم.
ـ نه! فقط میل داشتم بگم بهتون افتخار می کنم.
ـ به خاطر این که کف دست به شوهر پیدا کردنم خوبه؟
ریز خندیدم. ملایم و بی صوت…می هراسیدم از بیرون آوایم شنیده شوند.
ـ نه، برای این که شما زنی نیستین که تحت ظلم و زور و حرف ناحق قرار بگیرین.
دراز کشید روی تخت و نفسش را محکم بیرون فرستاد.
ـ کاش یکم بهم می رفتی.
تبسمم، کمرنگ شد و با نگاهی گحرکت کرده تر، به صورتش زل زدم. چشمانش را توی نگاهم دوخت و انگار فهمید که این کاش اضافه کردنش، چقدر آرزوی من هم بود که با لحنی شوخ لب زد.
ـ به نظرت تأثیر گذار حرف زدم؟
به جای جواب به این سوالش، خندیدم و روی تخت نشستم.
ـ پدر عمو همایون بهشدت خوشتیپه!
ـ قراره عقد آریایی هم بخونیم.
متعجب به چشمانش زل زدم و او خیلی جدی سر تکان داد.
ـ توی اینستا مشاهده کردم.
صدای شلیک خنده ام، آنقدر کشیده بود که دیگر مطمئن بودم از بیرون شنیده می شود. خود آذربانو هم ریز خندید و سرش را ساکت تکان داد. خنده اش ولی…وقتی نگاهش به عکس بابا ایرج، روی دیوار اتاقش افتاد، یک شکل غم انگیز حسرت باری گراهی شد. آدم ها می رفتند…عبور کردن از این جهان، کاری بود که همه ی ما یک روز مجبور به انجامش بودیم اما، عبور کردن از تابوهارا…امثال کمی بلد بودند! کنار بانو، روی تخت به سختی دراز کشیدم و او، بدون غر زدن نسبت به این حرکت، اجازه داد بغلش کنم.
تصمیم آذربانو جدی بود. آن قدر زیاد که شب بعد، پدر عمو همایون به منزل باغ بیاید و جلوی همه، با یک دسته گل ارکیده ی سفید از او میل داشتگاری کند. کامیاب عصبی و تحریک پذیر شده بود. آنقدر که اگر ولش می کردی داد می زد و من نمی اطلاع داشتم چه صحبت هایی بین او و پدر صورت گراهی شده بود که با همه ی نارضایتی اش، لااقل احترام را نگه داشته بود. هیچ چیز شامگاهیه یک خواستگاری به نظر می رسید. بیش تر شامگاهیه یک مهمانی بود که علی رغم مخالفت عده ای ساکت داشت جلو می حرکت کرد. پیش بینی می کرد عمه از همه بیش تر مخالف باشد ولی، رفتار عمه منطقی تر از کامیاب بود. پدر هم با تمام حال بدش از این تصمیم، معتقد بود مادرشان زنی آزاد است که حق دارد برای زیستن اش تصمیم بگیرد.
سالمندها و افراد مسن، از قشری حساب می شدند که طبق رسوم غلط همه، همه چیز را برایشان زشت می پنداششتابزده و حالا آذربانو، داشت تمام این تفکرات را برهم می زد. پدرعمو همایون با آن چهره ی مهربان، از روزهای تنهایی اش اضافه کرد. از روزهایی که با قاب عکس ها دردقلب می کرد و بچه هایش را قدر یک شامگاه شام در هفته بیش تر نمی مشاهده کرد. می اظهار کرد تنهایی سم است! بعد هم به من و میثاق و میعاد زل زده بود و با خنده اظهار کرده بود، الان جوان هستید و نمی درک کرد…اما تنهایی، آدمی را می کشد. ته ته همه ی حرف هایش هم آهی کشیده بود و انگار، وقتی به آذربانو خیره شد امیدی را مشاهده کرده بود برای تمام شدن تنهایی هایش!
قرار شده بود در باغ، عقد ساده ای برایشان برگذار شود و همه چیز به ساده ترین شکل خودش به سرانجام برسد. سیگار دود کردن های کامیاب تبسم را برای ساکت کردنش کشانده بود به تراس…پدر هم به آن ها ملحق شده بود تا برادر کوچکش را آهسته کند و من، بعد از کمک به مرتب کردن آشپزخانه ای که بعد مهمانی، به شدت شلوغ به نظر می وارد شد، چهارفنجان چای ریخته و به آن ها ملحق شدم. صدای پدر، آرام بود.
ـ من و تو از صبح تا شامگاه نیستیم. شاید واقعا برای مادرمون کم گذاشتیم.
کامیاب خاموشی کرده بود و سیگار از انگشتانش نمی افتاد. تبسم با متوجه شدنم تبسمی زد و من، سینی را روی میز قرار دادم و با دستانم بازویم را لمس کردم. نفس عمیق پدر، شبیه یک آه بود.
ـ روح بابا سرخوش ولی، مادرمون حق زندگی داره!
کامیاب باز هم حرفی نزده بود.
ـ بعد عقدشون کف دست زنت و بگیر برو یه سفر…برو یکم دور باش، یکم هوا بخوره به سرت. هان؟ اصلا نظرت چیه جای من بری ونیز برای جشنواره؟ به خاطر فیلم جمشاهده کردم دعوت شدم. هرچند جزو کانمشاهده کرداها نیستم اما، می تونم به جای خودم کسی رو بفرستم!
کامیاب، با حالی پریشان لب زد.
ـ حوصله ی شلوغی جشنواره رو ندارم.
ـ پس برو یه مدت یه جای خلوت. کامیاب؟ من و ببین!
سر کامیاب که بالا آمد، پدر چندبار روی بازویش کوبید.
ـ باید به میل داشتش احترام بذاریم. این تنها کاریه که از کف دستمون برمیاد.
باز هم جوابی نداد، حتی به فنجان های چای ریخته شده هم کف دست نزد. تنها دست تبسم را گرفت و با یک شامگاه بخیر کوتاه، بیان کرد که می رود تا او را برساند. هرچند که بعید می دانستم این کار را انجام بدهد و احتمالا بی خیال تمام توصیه های روان شناسشان، به آپارتمان شخصی اش می حرکت کرد. نگاه من و پدر، راهی شدنشان را دنبال کرد و با خالی شدن تراس، او هم دیده بست و نفس عمیقی کشید.
ـ من مطمئنم وقتی ببینه چقدر آذربانو این طوری شادتره، حال بدش کمرنگ می شه.
ـ امیدوارم.
لبخند محوی زدم و فنجان چای خودم را هم برداشتم.
ـ راجع به جشنواره ی ونیز!
سرش را بالا کشید. عمیق نگاهش کردم و بعد، کوتاه لب زدم.
ـ می تونم من برم.
ـ تو؟
لحن پرسوالش، باعث شد هرجایی را نگاه کنم جز صورت او. قلبم نمی تمایل داشت بفهمد قلبیل پشت اصرارم، چه چیزیست.
ـ البته اگر بخواین!
ـ غوغا؟
مجبور شدم به چشم دوختنش. نگاهانش را بهشدت قاطع توی صورتم کوبیده بود.
ـ از ایران چندنفر محدود دعوت شدند. قراره چطور متقاعدم کنی این درخواست، ربطی به یکی از اون اعضا نداره.
اگر چه هیچ وقت ندرک کردند من چرا آن نامزدی را بهم زدم، اگر چه میعاد قلبیل حالش را نعشگی و بعد سرخوردن شرح داده بود، اگر چه ما هردو تن به خاموشی دادیم اما…یک چیزهایی زیادی واضح بود. خاموشیم، باعث شد خودش را جلوتر بکشد.
ـ تو اون نامزدی رو خودت بهم زدی.
ـ الانم قرار نیست چیزی تغییر کنه بابا. فقط یه پیشنهاد بود.
ـ یه پیشنهاد برای مشاهده کردن کی!
ـ من اگر بخوام ببینمش، اگر قصدش و داشته باشم به نظرتون توی کشور خودمون نمی شه؟
کلافه سرش را تکان داد. از حرکت ایستاد و به سمت نرده ها قدم برداشت.
ـ تو همیشه من و گیج می کنی غوغا!
خاموشیم باعث شد بچرخد و این بار کمی جدی تر زمزمه کند.
ـ هربار که فکر می کنم الان دیگه می تونم روی هوشت حساب کنم، ناامیدم می کنی!
به جای ناراحت شدن، تنها تبسم زدم. لبخندی که اگر چه کمی تلخ بود ولی نشانه ی سال ها تجربه ی تلخ و گزنده بود.
ـ قرار نیست برم و چیزی رو شروع کنم!
ـ پس برای چی می خوای بری!
ـ صادق باشم؟
نگاه جدی و محکمش نشان می داد همین را می خواهد. از جایم کشیده شدم و فنجان را روی همان میز گذاشتم. از این منظره منزل باغ حالت کمی ترسناکی پیدا کرده بود. به پدر نزدیک تر شدم و سعی کردم مستقیم نگاهش نکنم.
ـ کانمتوجه شد شده!
ـ بله شده!
مکثی کردم و این بار، جدی تر لب زدم.
ـ می خوام موفقیتش رو به نگاه هام ببینم!
از جوابم جا خورده بود. سرم را بالا گحرکت کردم و این بار مستقیم نگاهش کردم. دیدهانم، نه اشک آلود بود و نه غمگین! بیش تر شامگاهیه یک جنگنده بود برای این که باقی مانده ی خودش را از یک نبرد حفظ کند.
ـ که چی بشه؟
به باغ و تاریکی اش چشم دوختم.
ـ نمی دونم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن