رمان غرقاب پارت ۵۹

ـ کی برگشتی؟

فنجان قهوه را روی میز برگرداندم، نگاه شفاف و روشنش را از نظر گذارندم و پاهایم را روی هم انداختم.

ـ دیروز….گمون می کردم برسم لااقل چندروزی استراحت کنم اما، یه بی‌قراری عجیبی من و کشید این جا! به آبادیس…پیش تو!

تبسمی زد. کف دستانش را به زانوانش تکیه داد و خودش را به سمت جلو کشید. کت و شلوار جذب تنش، از برند همین شرکت بود.

ـ مسرورم می بینمت و البته خیلی شوکه ام.

به او حق می دادم. نفس عمیقی کشیدیم. هردو در یک وقت! به میزی که وقتی من پشتش قرار می گحرکت کردم نگاه دوختم و او، جهت نگاهم را گرفت. تبسمش محو شد.

ـ قلبت…تنگ نشده؟

ـ برای ریاست؟

ریز خندید، سرش تکانی خورد و شانه ای بالا انداخت.

ـ البته که منظورم این نبود.

از جایم بلند شدم، به سمت میز گام برداشتم و وقتی به آن رسیدم، رویش را لمس کردم. گرد و خاکی نداشت اما من، لاشه ی خاطرات را رویش متوجه شدم.

ـ پشت این میز، مسئامات ها به‌شدت سنگینن. الان حالم بهتره!

ـ تغییر کردی غوغا؟

به سمتش چرخیدم. داشت نگاهم می کرد. عمیق و پرحرف.

ـ این تغییر مثبت بوده یا منفی مهران؟

او هم قد بلند شد، دستانش را در جیب شلوارش فرو برد و نجوا کرد.

ـ فکر کنم وقت مشخصش می کنه. میای یه سر به تامادی بزنیم؟

با حفظ تبسمم، به سمت مبل حرکت کردم. خم شدم و کیفم را برداشتم و همزمان با انداختنش روی شانه ام، سری به نشانه ی نفی تکان دادم.

ـ هدف فقط مشاهده کردن تو و موفقیت هات بود. باید برای ناهار برگردم خونه.

نگاهکی زد.

ـ یه شامگاهم بیا پیش ما، پری و پوریا رو دعوت می کنم. دستپخت لیلی هم قطعا نمک گیرت می کنه.

با همان تبسم تا جلوی در هممسیرم رسید و من، حین پایین کشیدن کف دستگیره جوابش را دادم.

ـ ممنون از دعوتت، از پولاد خبری داری؟

ـ توی ایتالیا خوش درخشیده….مضطربش نباش.

دورادور از او خبر داشتم ولی، گفتن مهران قلبم را بیش تر قرص کرد. نفس عمیقی کشیدم. از اتاق بیرون زدم و با یک حرکت، روی پاشنه ی پایم چرخیدم.
ـ دیگه لازم نیست برای همجادهیم تا دم آسانسور بیای. مسیر و بلدم.

جنتلمنانه سری خم کرد، من هم با همان لبخند و گام هایی پرغرور دکمه ی آسانسور را فشردم. پایین حرکت کردم و در هرطبقه سقوط، یک قسمتی از خودم را دوره کردم. بزرگ شده بودم؟ عاقل؟ با تجربه؟ فارغ؟ گمانم بزرگ شدن همین بود که دیگر برای از کف دست راهی شده ها افسوس نخوری، سرنوشت را بپذیری و بتوانی با جهان جلو بروی.

وقتی سوار اتوموبیلم شدم، مقصدم مستقیم منزل باغ بود. قول ناهار و آبگوشتی که آذرجون، خودش قرار بود رویش نظارت کند را به همگی شان داده بودم. دلم نمی میل داشت هنوز نیامده بدعهدی کنم، مسیر را در سرم مرور کردم و درست وقتی پشت اولین چراغ قرمز ایستادم، خم شدم تا از کیفم، بسته ی آدامسم را خارج کنم و یکی در دهان بیندازم. انداختم ولی سر که کشیده کردم و کلافه از تایمر طولانی نگاهم چرخید روی بیلبوردهای کنار خیابان….حس کردم جهان هم دور سرم چرخ خورد. با یک آوای ضبط شده و من…دیدهانم، تار متوجه شد و کف دستم…فرمان را محکم فشرد.

“یه روز اگه این جهان بی دیده و رویی کرد و تورو ازم گحرکت کرد، این قول و می شکنم. کاری می کنم عکسم بره روی تمام بیلبوردای این شهر، طوری که هرجا راهی شدی و توی هرکوچه و خیابون که پیچیدی، عکسم و ببینی…”

عهد شناس بود و من، این را از یاد برده بودم!

Ben o yare dağlar kadar güvendim güvendim
Güvendiğim dağlar elime geldi ,elime geldi
Yüce dağlar size varmı zararım zararım
Yar yitirdim uğrun uğrun ararım, gelin, ararım
Ben o yari her gelenden sorarım,sorarım
Güvendiğim dağlar elime geldi, elime geld

“یارم را کوه محکمی پنداشتم، و به او تکیه کردم
ولی آن پشت و پناه و تکیه گاه فروریخت
ای کاش بمیرم، ای کاش بمیرم
ای کوه های پرصلابت، مگر من زیانی برای شما داشتم؟
یارم را گم‌کردم و در به در او را میان کوه و بیابان جویا شوم
من از هر رهگذری سراغ آن یار را میگیرم
پشت و پناهم فروریخت…فروریخت
پشت و پناهم فروریخت…فروریخت”

چراغ سبز شد ولی، نگاهان من یک لحظه هم از روی آن بیلبورد کنده نشد. بوق ماشین های پشت سرم که دروارد شد، انگار از یک خواب کوتاه بیدار شده باشم، کف دستم را انداختم وسط دردم…وسط جای خالی دلی که سخت می تپید. نمی خبر داشتم چطور ماشین را به حاشیه ی خیابان کشاندم و کی بوق ماشین ها قطع شد. فقط خودم را می متوجه شدم با چشمانی گرد و لبریز، زل زده به آن بیلبورد بزرگ. به طرح رویش…به شکاف بزرگی که وسط تمام حال بد های دفن شده ام به وجود رسید و دیدهانم را بست.

حس تهی شدن را بارها تجربه کرده بودم. بارها حس کرده بودم روحی درونم نیست. یک جسم توخالی هستم و این بار، عمیق تر احساسش کردم. چشمان بیچاره ام…نگاه کردند. شامگاهیه از خواب قد بلند شده هایی که به‌یک‌بارهی یادشان وارد شده بود روزگارگاری توی نگاهان مردی زل زده بودند و دلشان راهی شده بود. به تصویرش خیره ماندم و متوجه شدنش شامگاهیه یک آن پریدن توی آب بود. بی نفسی و بعد کف دست و پا زدن به امید رهایی از خفگی!

آن قدر چشم دوختم و آن قدر ناباورانه تکرار کردم او نیست بلکه معجزه شود ولی نشد. نشد وقتی باورش کردم که آن دیده ها، دیده های اوست. آخی که بعد این باور از لب هایم بیرون جهید درد بزرگی داشت.

من اشک نریختم. حتی یک قطره…ولی وقتی به دیدهانم در آیینه ی اتوموبیل زل زدم، شامگاهیه آدم هایی بودم که ساعت ها گریه کرده. این بلا را، فقط او می توانست سر دیدهانم بیاورد، پس خودش بود. خود خودش، روی بیلبورد بزرگ تبلیغاتی شهر که نام یک فیلم و مجموعه ی سینمایی را پشتش یدک می کشید.

ـ آخ علی!

زبانم از تکرار اسمش سوخت. شامگاهیه کل جانم و بعد، پیشانی ام چسبید روی فرمان اتوموبیل. انگار بی‌قرارش کرده بودم. آن قدر که باز تکرارش کرد و من از لرزش صوتیم، قلبم سوخت.

ـ آخ….علی….علی!

صوتی زن عاشقی که به رسم فراموشی راهی شد و فراموش نکرده برگشت را شنیده ای؟ صوتیی شامگاهیه درد معشوقه ی هم دیاری که به سرباز دشمن دل باخته، صدایی شبیه ناله های دختری که در اوج جوانی سوخته، هم صورت و هم آرزوهایش….صوتیی شامگاهیه ظل تابستان، وقتی بی گناهی با پای پیاده جاده می رود و درد می کشید…صدایی شامگاهیه چمدانی که مسافری برای حملش نیست….صدایی شامگاهیه بارانی که هیچ کس، زیرش قرار نیست مسیر برود و یا شاید صوتی شلیک یک گلوله که به قلب خودت می زنی…

همان صوت!

من….همان آوا بودم.
******************************************************************

ـ کف دستتون درد نکنه!

آذربانو نوش جانی گفت و مولین، ساکت جویا شد.

ـ سیر شدی با همون یه ذره؟

سعی کردم لبخندم واقعی باشد.

ـ می دونی مامان خیلی اهل آبگوشت نیستم.

جواب صریح و تند آذربانو، باعث شد حداقل کمی هم شده واقعی بخندم.

ـ این بی سلیقگیت به طایفه ی مولینت کشیده.

پشت نگاه نازک کردن های مولین و خنده ی بقیه، باعث شد با همان دیدهان خسته دست زیر چانه بگذارم و تماشایشان کنم. کامیاب، لیوانی دوغ برای تبسم پر کرد و او با تشکری، آن را سر کشید و از پشت میز برخاست.

ـ من عزیز کرده رو قرض بگیرم بریم یکم حرفای دخترونه بزنیم.

ـ کامیاب، همین مونده زنت غوغا رو هم شامگاهیه خودش خل کنه. خودت مدیریت کن.

کامیاب ریز خندید، تبسم هم خنده اش گحرکت کرد و با حالت بامزه ای آذرجون را نگاه کرد. این زن…حرفش را می زد ولی نمی دانم چرا هیچ کس از او نمی رنجید. وقتی همجاده تبسم به سمت باغ کشیده شدم و روی صنقلبی های فلزی محبوب سفارش داده شده اش نشستیم، حس کردم چقدر قدم هایم سبکند. انگار واقعا چیزی درونم نمانده بود.

ـ خب؟

ـ خب چی؟

عاقل اندر سفیه نگاهم کرد. ریز خندیدم و خنده ام آن قدر خسته بود که بعدش، حس کردم قلبم بغض کردن می خواهد.

ـ غوغا؟

ـ چیزی برای درددل و اظهار کردن نیست تبسم.

اخم کرده تماشایم کرد و بعد، با کمی مکث کف دستانم را گحرکت کرد و خودش را کمی به سمتم کشید.

ـ هنوز دوستیم؟

ـ البته که هستیم.

ـ بابت گذشته.

ـ مقصر اگر می دونستمت، برت نمی گردوندم به کامیاب.

چشمانش را یک بار باز و بسته کرد و بعد، این بار جدی پرسید.

ـ پس لااقل بهم دروغ نگو.

کنجکاو نگاهش کردم و او، اخمانش را بیش تر درهم کشید.

ـ از وقتی برگشتی، شبیه آدمای عادی هستی. شامگاهیه آدمای خوب و معماما…بدون درد و غصه! اما نگاهات یه طوریه غوغا. یه طوری سرد و بی حس! من، این و خوب می فهمم.

تبسم دیگری زدم. از این نمایش، از این تکرار و تأکید روی خوب بودنم داشت بدم می آمد.

ـ بی حس بودن، یه حسنه توی این جهان! نیست؟

افسرده نجوا کرد.

ـ غوغا!

کف دستش را فشردم. ذهنم درگیر بیلبوردها بود. درگیر دلیل و چگونگی شان، یک چیزی هم توی سرم می لاماد که اسمش را گذاشته بودم هوایی شدن، دلتنگ شدن…دلم هم، جای خالی اش هوا می کشید. می سوخت و من درد می کشیدم. عمیق!

ـ خوبم من.

نگذاشتم ادامه بدهد و با خروج پسرها و میعاد با واکرش پشت سرشان، به تبسمم رنگ و لعاب دیگری بخشیدم. زمزمه ی تبسم ولی، قبل رسیدن آن ها حواسم را بار دیگر معطوف خودش کرد.

ـ تو…داری فرار می کنی، از چی و از کی…نمی دونم.

و شاید بزرگ ترین فرار من، فرار از خودم و گذشته ام بود. پسرها رسیدند، کامیاب کنار تبسم جای گرفت و محکم شقیقه ی او را بوسید و بدون رها کردنش، دستش را دور گردن او انداخت و میثاق، با پا لگدی به ساقش زد. آوای کل کلشان بلند شد و من…به میعاد دیده دوختم. به سختی ای که حین قرار گرفتن می کشید و باز تبسمی که حفظش کرده بود. همان جا وسط دیدهانش خودم را دیدم. زمین خورده، فراری و هراسیده…

پلک زدم. آدمیزاد عجیب بود. تا از کف دست نمی داد، ارزش نمی متوجه شد…من هم از دست دادم تا ارزش چیزهایی را بدانم. تجربه های سخت حیات ام، همه با از کف دست دادن شروع می شدند. از دست دادن هایی که رسیدن دیگری در پی نداشتند.

ـ باز بیان کردی سوسک سیاه؟

صوتی جیغ تبسم، چشمانم را از صورت میعادی که با تعجب به نوع نگاهم زل زده بود جدا کرد. پشیمان بودم؟ در عوض درد نکشیدن دیدهان برادرم گذشت…پشیمانی داشت؟

ـ آخه من عاشق سوسکم.

ـ مردشور علایقت و ببرن.

ـ خودتم جزء علایق منیا.

خندیدم. مصنوعی…بی رنگ و لعاب ولی، لبخند زدم. کامیاب سعی داشت نگذارد تبسم از آغوشش در برود و من، کشیدهتر لبخند زدم. صوتی خنده ام شامگاهیه آوای ناله ی پرنده ای زخمی بود.

ـ نخند، بیا کمکم!

ـ فرار نکن محبتم.

صوتی آذربانو از تراس بود که مداخله می کرد.

ـ باز آوای جیغ این زنت و درآوردی؟ به گوشمون رحم کن. این فکر می کنه شکیراست چهچهه می زنه.

دیدهان گرد تبسم، باعث شدند نفس عمیقی بکشم و باز هم بچرخم سمت میعاد. نگاهش کنم و از خودم بپرسم، ارزشش را داشت؟ کار درستی کرده بودم؟ چقدر نیاز داشتم یکی زیر گوشم بگوید من هم جای تو بودم این کار را می کردم. چقدر نیاز داشتم یکی باشد و زیر گوشم بگوید کارت درست بود. چقدر نیاز بود….

لبم را گزیدم. کشیده شدم و به بهانه ی آوردن چای بعد از ناهار به سمت منزل مسیر افتادم. می ماندم احتمالا اشکم جلویشان می ریخت. وقتی در آشپزخونه و جلوی کتری ایستادم، فقط نفس کشیدم. معصومانه و افسرده.

ـ غوغا مولین این جایی؟ عمه می گه عصر بریم خرید میای؟

بدون برگشتن سمت مولین، سینی چای را برداشتم تا رویش لیوان بچینم و قبلش، گلویی صاف کردم.

ـ نه مولین. عصر قراره برم جایی.

ـ کجا؟

سینی بین کف دستانم لرزید. روی سطح کابینت گذاشتمش و بخار چای، شبیه بخار سرمایی بود که به وجودم دادم تا ولش کند و حالا می دیدم ول نکرده. کلمه ی ساده ای اظهار کردم اما درد بعدش را خودم مشاهده کردم‌ شامگاهیه بخار چای…

ـ سینما!

و چه زخمی بود که داشتم می حرکت کردم فیلم او را ببینم.

“انگار در من گریه میکردند
دیگر کدام از جان گذشته زیر این خونبار
این هردم افسون بار این هر دم افسون بار
شطرنج خواهد باخت شطرنج خواهد باخت”

پ ن: متن بعد پست و حتما تا انتها بخونین

روی صندلی قرمز رنگ جای گرفتم. کف دستانم کمی یخ کرده بود. جلوی دهانم گرفتمشان و حتی وحشت کردم بگویم ها…و بعدش های های اشک بریزم. نگاهم به مردمی بود که یکی یکی وارد سالن می شدند و روی صنقلبی هارا پر می کردند. اامان باری بود وارد سینما شده بودم و از چشم دوختن به پرده واهمه داشتم. صنقلبی کنار دستم را دو دختر جوان پر کرده بودند که هنوز فیلم شروع نشده داششتاب‌زده چیپسشان را باز می کردند و صدای آزاردهنده ای تولید می کردند.

نگاهانم را بستم. پشت پلک هایم عرق کرده بود و می سوخت. با کف دست ساکت لمسشان کردم و با سکوت یک باره ی درون سالن و شروع فیلم، چشمانم باز شد. چسبید روی پرده و هی خداخدا کرد فعلا نباشد. فعلا در کادر دوربین نباشد. دعایی که فقط سه دقیقه طول عمر داشت و به محض تمام شدن تیتراژ شروع سریال، با متوجه شدن مردی که سوار موتور به سرعت می تاخت…کف دستم از جلوی دهانم سر خورد. افتاد روی پایم و چشمانم خونبار ماند روی مردی که با سرعت موتورش را می راند و انگار داشت کسی را تعقیب می کرد و باد…موهایش را به پرواز درآورده بود.

من معتقد بودم آدم ها یک بار نمی مردند. زیستن صحنه ی مرگ و زاده شدن پس از مرگ بود. وقتی اورا در قاب پرده ی سینما مشاهده کردم، آمار مرگ هایم از کف دستم خارج شد. با هرنفسی که رفت، با هردیدهی که پر شد و با هردرجه ی دمایی که در من سقوط کرد. صدایش را گوش دادم. بعد مدت ها! همان آوایی که برایم می خواند زغوغای جهان عاشق ترینم و من برایش از رویاهایم می گفتم. همان صدایی که گفت تولد سی سالگی ام را عجیب رقم می زند و من….سی سالم شد و او نبود. تماشایش کردم. صوتیش را هم متوجه شدم ولی در اصل، تمام لحظات فیلم…وقتی او در غالب نقشش فریاد می زد من قاتل نیستم، خودمان را متوجه شدم. خود اویی که می خواست ثابت کند عمدی میعاد را هول نداده و کسی باورش نکرد.

تمام شدیم. در نقطه ی شروع!

همان طور که فیلم او هم، در نقطه ی شروعش تمام شد. در نقطه ی خواب بودن هرچه از سرگذرانده بود.

وقتی از سینما بیرون رسیدم، هوا تاریک شده بود. پاهایم جان نداششتاب‌زده و من…دیده می گرداندم که یک جایی بتوانم بنشینم. پارک نزدیک سینما، کارم را راحت کرد. غوغای قبل از دیدن آن فیلم، با بعدش خیلی فرق کرده بود. انگار یک باره ده سال پیرم کردند و چروکیده، روی آن صنقلبی گذاشسریع. وارد پارک شدم و بی ترمشاهده کرد خودم را به آب نمای مرکزی اش رساندم. کنارش خم شدم و همین که آب را مشت مشت روی صورتم پاشیدم، اشک های یخ زده ام که در تمام طول فیلم داخل چشمانم مانده بودند، ریخسریع و من با دهانی باز…بی آوا اشک ریختم!

“دور نبود از محبتمون چشمای بد
بعد تو منم شدم دچار درد
حرکت کردی و مشتاق دیداریای سمی آخر شب
آخرش دل من و مچاله کرد.”

لرزی که به جانم افتاد نه از سر سرما که از سرنداشتن بود. از سر نداشتن دل و باز یاد آنی که دلت را کنارش به ولینت سپردی. با همان صورت خیس، روی نیمکتی خالی قرار گرفتم. صدای بچه هارا توی گوشم متوجه شدم ولی، انگار هیچ نمی شنیدم. می متوجه شدم و انگار نمی مشاهده کردم. اطرافم را با چشم طواف می دادم و گیج بودم. گیج نداشتنش…حسش می کردم. کنارم. درست کنار کنارم!

ـ قرار نبود یادم بیای.

همین زمزمه باعث شد باز دستم روی دهانم بنشیند و باز اشک هایم روان شوند.

ـ کاش این یه بار به قولت عمل نمی کردی.

جلوی بقیه محبور بودم غوغا بمانم. محکم…استوار…بی غم! جلوی خودم که دیگر نباید نقش بازی می کردم. بی‌قرار می شدم. با همان بی دلی ام دلتنگ می شدم. با وجود تن دادنم به روزگارهای نبودنش و حیات کردن را یاد گحرکت کردن، باز بی‌قرارش می شدم. بازیگر شده بود. همانی که همیشه از آن وحشت کرده بودم.

ـ چه بد کردی باهام آقای عابدینی! نگفتی غوغا ببینتم، چی به سرش میاد؟

“مثل قبلنا نشد چشمای تو
نه نشد ندرک کردم کجا یهو
تورو گم کردم نفهمیدم خودت بگو
ته این عاشقی چرا دومسیری شد؟”

باز اشکم روان شد و کودکانه کف دست روی صورتم کشیدم. بچه ای جلویم زمین خورد ولی بی اشک ریختن بلند شد. من اما به جای او اشک ریختم. به جای زخم روی زانو و دردی که کشید و بروزگارش نداد. من می توانستم به جای کل جهان اشک بریزم.

ـ قلبم تنگ شده! برای غوغای من گفتنت.

و به محض این اعتراف، قلبم چنان برای خودم سوخت…که هیچ آبی نمی توانست خاموشش کند.

“بیا حالم بده چندشامگاهه خواب تورو می بینم.
نیستی از طرز نگات توی عکسات گل عاشقی می چینم.”

*************************************************************************************

برای رهایی از شر فکر و خیال ها، خودم را مهمان منزل ی کامیاب کرده بودم. اضافه کرده بودم زنگ بزن زنت بیاید واحد شخصی ات و برایم شام بپزد. فحش ناجوری حواله ام کرده بود و بعدش، من تمام سعی ام را کرده بودم دیدهانم از اشک قرمز نباشد. اگر پیش کامیاب و تبسم نمی رفتم، فکر و خیال من را می خورد و چیزی از من باقی نمی ماند. وقتی رسیدم که تبسم خودش در را برایم باز کرد. پیجادهن کوتاهی پوشیده بود و موهایش را باز گذاشته بود. صورتش را با تبسم بوسیدم و او کف دستان یخم را فشرد.

ـ بیرون سرده؟

هوای روح من سرد بود. با تبسمی از زیر جواب دادن شانه خالی کردم و وقتی که کامیاب با شلوارک و تاپ اسپرت، روی کاناپه و در حال تماشای فوتبال برایم دستی تکان داد قد بلندتر لبخند زدم. هرخنده هم زخمی به جانم کشید که التیام یافتنی نبود.

ـ خوش اومدی.

ـ مرسی از استقبالت.

بی توجه به کنایه ام، تخمه ی بین دندان هایش را شکست و پوستش را در پیش دستی ریخت. تبسم تمایل داشت مانتو و شالم را دربیاورم و خودش وارد آشپزخونه شد. با لبخند راهی شدنش را دنبال کردم و بعد، شال را روی شانه هایم سر دادم.

ـ بدنگذره.

ـ تو نمی اومدی قطعا خوش می گذشت. واسه امشامگاه برنامه ها داشتم.

ابرویم بالا پرید.

ـ خوبه حالا دکتر اضافه کرده….

پرید بین حرفم، از این قضیه واقعا حرصش گحرکت کرده بود.

ـ دکتر گه خورد. والا جای من نیست که بفهمه وقتی زنت با نیم متر پارچه جلوت می چرخه چطور جونت سیخ می شه.