رمان غرقاب پارت ۱۸

ـ نمی خوای برای مادرت چیزی بخری؟

مردد نگاهش کردم و او، روسری دیگری که زمینه ی روشنی داشت به کف دستم داد.

ـ من از اینم به‌شدت خوشم اومد. جنسش گفت ابریشمه…ببین چقدر لطیفه.

نگاهانم پر شد. گل های بنفش روسری پیش چشمم تار جای گرفت. به‌سرعت با انگشتانم تری شان را گراهی شدم و بعد، نفسی بیرون فرستادم.

ـ برای آذربانو هم می خوام. یه طرح سنگین تر.

مجدداً خودش کف دست به کار شد و از میان تل روسری های باز شده ی روی میز یکی را انتخاب به دستم داد. زمینه ی سرمه ای و خط های محو سفید رویش، باعث شد بود سنگین و شیک به نظر برسد.

ـ چطوره؟

سلیقه ی بی نظیری داشت. تبسم محوم را که متوجه شد، چشمان او هم خندید. بسیار قدش از من بلند تر بود و من برای تشکر باید گردنم را کاملا کج می کردم. سه روسری را به طرف فروشنده گحرکت کرد تا جدا جدا بسته بندی اشان کند و بعد، خواست شال ابریشمی آبی رنگ را با طرح های شکوفه های ریز سفید در حاشیه را به دستش بدهد. تصورم این بود، این شال را برای خواهرش می خرد ولی وقتی خوب بررسی اش کرد بازوی من را گحرکت کرد و تا جلوی آیینه ی مغازه کشید. بعد هم از پشت، خودش شال را روی سرم انداخت. حیرت زده بودم اما چشمانم خندیدند. درست مثل نگاهان او.

ـ شامگاهیه دریا شدی.

چشمان آبی ام، با رنگ شال هارمونی بی نظیری داشت. سرم را کج کردم و او نفس عمیقی بیرون فرستاد.

ـ مبارکه.

ـ من خودم می خرمش.

اخمی کرد و کف دستانش را روی شانه هایم قرار داد.

ـ هدیه ی روز زنه.

بعد هم به همان آرامی شال را برداشت. روسری سرم را درست کرد و چرخید تا حسابش کند و من، کاری جز مشاهده کردنش از دست قلبم برنیامد. ساکتشش، ملایمم کرده بود. با پاکت ها که بیرون زدیم فکر کردم دیگر کاری ندارد ولی بر خلاف تصور من در پیاده روی شلوغ حرکت کرد و من کنارش قدم برداشتم.

ـ برای الهام هنوز چیزی نگحرکت کردم.

ـ همیشه روز زن برای اونم می گیری؟

لبخند روی لبش، تمایل داشتنی، مردانه و موقرانه بود.

ـخواهر من هم روزگار دختر هدیه می گیره، هم روزگار زن، هم روزگار کودک، هم روزگار جوان ، هم روزگار دانشجو و هم روز دانش آموز.

ریز خندیدم. حواسش انگار پرت صدای خنده ام شد که طور غریبی نگاهم کرد. لب هایم را داخل دهانم کشیدم. وسط یکی از مزخرف ترین روزگارهای حیات ام لبخند زدن، شاهکاری بود که او خرج من کرده بود.

ـبراش چی مد نظرته؟

به مغازه ای که بدلیجات و مصنوعات زینتی می فروخت اشاره ای کرد و من برای تأییدش پلک روی هم قرار دادم. داخل مغازه کمی شلوغ بود. چنددختر جوان در حال خرید دستنبدی استیل بودند. چیزی که بیش تر از جذاب بودن…طرح عجیبی داشت. با آن نشان مار در قسمت جلویی اش.

ـ این جا می خوام از سلیقت کمک بگیرم.
ـ تو سلیقت خوبه.

با مهربانی کنارم توقف کرد و در نگاهش را میان محصولات آویزان شده چرخاند.

ـ این که برای عزیزام هدیه بخرم، دوست دارم.
ـ کم تر مردی از همچین چیزی خوشش میاد.
سینه سپر کرد و با لحن بامزه ای زمزمه کرد.

ـ کیه که قدر بدونه؟

خندیدم. صوتی خنده مان باعث شد همان چند دختر نگاهمان کنند و یکیشان با صدایی قابل تشخیص لب بزند.

ـ چقدر شامگاهیه اون بازیگرست.

لبخند روی لب های من و علی باهم نقش بست. شباهتش به عماد، غیر قابل نادیده گحرکت کردن بود. از فروشنده تمایل داشتم پلاک و زنجیری که طرح فرشته ی بالداری را داشت به دستم بدهد. به نظرم برای یک دخترجوان، انتخاب بدی نبود. به خصوص که گوشواره های ستش را هم کنارش گذاشته بودند. چرخیدم تا نظرش را بدانم اما نگاه خیره اش به یک دستبند، باعث شد پلاک و زنجیر را روی میز شیشه ای بگذارم.

ـ اون و پسنمتوجه شدی؟

حواسش را به من داد. چهره اش جدی شده بود.

ـ ببینم پلاک و..

خودش از روی میز برش داشت و بعد زیر و رو کردنش، سری تکان داد.

ـ خوشش میاد. زیباه.

ـ گوشواره هاشم هست.

از فروشنده میل داشت هممسیر گوشواره، بسته بندی اشان کند و دوباره نگاهش را به آن کف دستبند داد.
ـ اگه خوشت نیومده…

ـ کف دستت وبیار.

اعتراضم، در دهانم آب شد. با نگاهان گمسروره شده
نگاهش کردم که خودش مچم را گرفت و کف دستبندی را که روی قفسه چیده شده بود برداشت. در دستم انداخت و بعد بستن قفلش…جدی لب زد.

ـ کف دستت و بنداز ببینم.

کف دستم را پایین انداختم و مجدداً بالا آوردم. عمیق و خیره نگاهش به دستم بود. سرش را کمی کج کرد و با گرفتن کف دستم، خیلی کوتاه و محو روی مچم را نوازش کرد. پروانه قسمت جلویی کف دستبند، حالت قلبنوازی داشت.

ـبه کف دستت خیلی میاد.

ـ ولی من دستبند احتیاج ندارم.

ـ هدیه ی روز زن.

از لحن تخسش، خنده ام گراهی شد. دستبند را خودش درآورد و به فروشنده برای بسته بندی داد و من زیر نگاه هایشان، ساکت اعتراض کردم.
ـ تو که هدیه خریدی.

ـ قلبم میل داشت دوتا بخرم.

یک نگاهم را بستم و با حالتی که معلوم بود عصبی ام نگاهش کردم. شانه ای بالا انداخت. در این حالت بیش تر شبیه پسربچه ها می شد.

ـ اون طوری نگاهم کنی سه تا می خرما.

به‌سرعت چشمم را باز کردم و با یک دیده غره، از مغازه بیرون رسیدم. صوتی خنده اش اما…به زیباترین حالت ممکن گوش هایم را نوازش کرد. خودم را بغل کردم و خیره به چراغانی شهر…سرم را بالا گرفتم. روزگار زن بعد حرکت کردنش، مفهومش را برای من از کف دست داده بود و حالا او…دوباره یادآوری کرده بود من یک زنم. یک زن که نیازش به یک شانه ی امن، غیرقابل کتمان است. یک زن…که سال ها خودش را فراموش کرده بود.
از مغازه که خارج شد هنوز نگاهانش تبسم داشت. میل داشتم پاکت را بگیرم که دستش را کشید.

ـ توی خونه بهت می دم.

ـ ببخشید؟

ـ امشب می ریم محله ی ما…به حاج خانم پیام دادم قرمه سبزی بذاره که مهمون میارم براش. ما همیشگی روزگار مادر، جمع می شیم دورهم.

ـ من توی جمع خانوادگیتون وصله ی ناجوری می شم. من و برسون کنار ماشینم لطفا علی.
از حرکت ایستاد و با یک چرخش مقابلم قرار گراهی شد.

ـ شما امشب مهمون مایی خانم. مقاومت بی فایکف دست.

ـ من واقعا…

نگذاشت حرفم را کامل کنم. در زورگویی ید طولایی داشت.

ـ مسجد محله ی ما، روز ولادت حضرت زهرا برنامه داره. نمی دونم تا حالا این جوربرنامه هارو تجربه کردی یا نه. هوم؟

تجربه نکرده بودم ولی خجالت از رفتن میان جمع خانوادگی نگذاشت لب باز کنم. نگاهم کرد، جدی و قاطع.

ـ مشکل چیه؟

ـ داری توی عمل انجام شده قرارم می دی.

ـ بهم اعتماد کن غوغا…بذار یکم از اون پوسته بکشمت بیرون. از روتین زنذگیت، تجربه های تکراری، آدمای تکرای…محله های تکراری. بذر نشونت بدم کل جهان که نه، ولی همین تهران خودمون به‌شدت چیزایی داره که تو حتی تا حالا لمسشونم نکردی.

نگاهانم را کوتاه بستم. صوتی دزدگیر ماشینش، باعث شد حواسم را از زیر کف دست و پای تلخی حرفش جمع کنم و جلو بروم.

ـمطمئنی مزاحم نیستم؟

طور عجیب و دلبسته شدنی ای نگاهم کرد. در ماشین را باز کرد و میل داشت بنشینم. بعد هم قبل بستن در، زمزمه ای کرد که سخت شنیدم.

ـ تو مراحم ترین مهمون ناخونده ی این دلی.

نمی دانم درست شنیدم یا نه اما….دلم می خواست تعبیرش به همین جمله باشد. همین جمله ی زیادی دلگرم کننده.
********************************************************************

راست می گفت…من جهان را که هیچ، تهران را هم خوب نمتوجه شده بودم. تا به حال، حتی گذرم از این محله عبور نکرده بود. نه این که پایین شهر باشد، اتفاقا در مرکز شهر قرار داشت. یک محله ی قدیمی و کوچک. وارد کوچه که شد، مسجد هم پیش نگاهم نقش بست. گنبدش کوچک و سبز بود و حیاط کوچکش، با دیوارهای کوتاه نمایان شده بود. جلوی مسجد جمعیت زیادی جمع شده بودند. اطرافش چراغانی بود و آوای مولودی خوانی مردی در محیط پخش شده بود. ماشین را جلوتر و در قسمت خلوت تر پارک کرد و به طرف من چرخید.

ـ بریم اول مراسم. بعد می ریم خونه.

نگاهم به چشمانش طولانی و عمیق شد.

ـ احمقانست اگه بگم، بسیار خجالت می کشم؟

تبسم محوش، میان تاریکی زیاد قابل دیدن نبود ولی من، حسش کردم.

ـ خجالت کشیدنت همواره انقدر قشنگه؟

نگاهانم خندیدند، لب هایم ولی خنثی ماندند و کف دستم روی کف دستگیره ی در نشست. از این فرارم، قد بلند خندید و پشت سرم از ماشین پیاده شد. دزدگیر را زد و همان طور که نگاه مهربانش روی من بود، تلفن همجادهش را کنار گوشش قرار داد.

ـ الهام بیا دم در.

همین! کوتاه و مختصر. دستی به شالم کشیدم و هرچه نزدیک تر می شدم و نور چراغانی ها بیش تر پیش چشمم می نشست، سرم هم پایین تر می افتاد. خروج دختر جوانی از ورودی بانوان مسجد، با یک چادر رنگی روی سر باعث شد بایستد و من هم متعاقبش بایستم. به‌شدت احتیاجی به معرفی نبود. خواهر و برادرها، در شامگاهاهت ید طولایی داشسریع، به اضافه ی آن که عکس این دختر را قبلا در صفحه ی برادرش عماد مشاهده کرده بودم.
ـ سلام.

تبسمش، باعث شد لبخندی بزنم. علی میانمان از حرکت ایستاد.

ـ سلام عزیزم. اینم مهمونمون. ببرش تو نذار غریبی کنه.

کف دست الهام برای آشنایی به طرفم دراز شد. سعی کردم بیش تر از این منفعل به نظر نرسم.

ـخوشامگاهختم. غوغا هستم.

ـ همچنین عزیزم. اسم خوشگلی دارین.

برای تشکر فقط یک لبخند تحویلش دادم. خیالت راحت باشه ای رو به برادرش زمزمه کرد و بعد دستش را پشت کمر من قرار داد.

ـ بیا بریم تو غوغا جون.

ـ غوغا؟

سرم چرخید. این نوع صدا کردنش آن هم مقابل خواهرش…باعث شده بود دلم کمی شتاب‌زده بزند. با متوجه شدن نگاهم لبخند محوی زد.

ـ خوش بگذرون و سخت نگیر.

با کمی مکث، سرم را تکان داده و پلک زدم. بعد هم با هممسیری خواهر جوان و قشنگیش، وارد قسمت زنانه شدم. از طاقچه ای که رویش پر بود از چادرهای رنگی، یکی را انتخاب کرده و روی سر انداختم و بعد قرار دادن کفش هایم در جاکفشی فلزی سبز رنگ…پا در محیط کوچک ولی شلوغ مسجد گذاشتم. همه ی زن ها چادر به سر، داششتاب‌زده با صدای مولودی خوانی که از قسمت مردانه می وارد شد هممسیری می کردند و شکلات های رنگی هرزگاهی به شوق روی سرشان پرتاب می شد. هدایتم کرد و کمی بعد، کنار زن میانسالی با چادر و مقنعه ی سفید، در حالی که داشت دعا می خواند جای گرفتیم.

ـ مامان…غوغا خانم.

سر زن بالا وارد شد، عینکش را عقب زد و با تبسمی که نمونه اش را روی صورت پسرش زیاد متوجه شده بودم نگاهم کرد. با یک صلوات، بین کتاب دعایش را تسبیح گذاشت و روی پایش قرار داد. بعد هم دست به سمتم دراز کرد. میان شلوغی و هلهله ی شادی مراسم، فقط توانستم لبخوانی کنم.

ـ سلام دخترم.

با احترام بیش تری، سر خم کردم. سلام گفتم و کنارشان جای گرفتم. کف دستم را فشرد، رها نکرد و نگاه مهربانش را هم از رویم برنداشت.

ـ چه مهمونی خوشگلی برام آورده این پسر.

تبسمم این بار واقعی تر بود. با برخورد شکلاتی به روی سرم، کف دست رویش گذاشتم و الهام خنده کنان، شکلات افتاده را به طرفم گرفت.

ـ نظر کرده شدی.

به جمله ی بامزه اش لبخند زدم و بعد محو صداهای کشیده شده ی اطراف، کف دست زدن ها و شادی کردن هایشان نفسم را بیرون فرستادم. زشت بود. نبود؟ این همه حیران بودن بین این آدم ها و نو بودن این مجالس که تا

به حال حتی یک بار هم تجربه اش را نداشتم. مرد مولودی خان می خواند و زن ها، با دست زدن ها و مردها با یا زهرا گفتنشان که صوتیش از پس پرده می وارد شد…دنبالش می کردند. بین این آواها یعنی صدای علی هم بود؟

باز می باره نور حق روی کویر زمین
شده چراغون همه آسمون و عرش برین
رو دست احمد جلوه ی سوره ی کوثر ببین
رسیده از ره بانوی جود و کرامت امشامگاه
ملیکه ی محبت روح تقوی و عبادت امشب

جمعیت پرشور بودند. از نفس نمی افتادند و با چشمانی پر برق ادامه می دادند. حالا مادر علی هم با ملایمش داشت کف دست می زد. دختر نوجوانی با یک سینی جلویمان خم شد. به شکلات های بسته بندی شده میان سینی زل زدم و یکی را برداشتم. در پاکت های کوچک سه نوع شکلات گذاشته بودند و سرش منگنه شده بود. شکل توت فرنگی بودن یکی از شکلات ها باعث شد میان آن همه آدم لبخند بر لب، من نگاهانم پر شود. شامگاهیه شکلات های کودکی بود. وقتی در مدرسه…پخش می کردند. بعد هم با همان بغض سرم را بالا آوردم و خیره به آدم های دیگر، که اکثرشان ساده بودند و معمولی ولی نگاهشان برق داشت…دنبال سهم خودم از حیات گشتم.

ومده عشق مرتضی، کعبه ی اهل ولا، فاطمه امّ ابیها
ذکر لب فرشته ها، همه آسمونیا، شده یا حضرت زهرا
اونیکه تموم هستی، سر به مقدمش می ذارند
برای بوسه به کف دستش، ملائک آروم ندارند
یا زهرا یا زهرا یا زهرا..

همه یا زهرا را تکرار کردند و من باز نگاه چرخاندم. زنی با یک نوزاد در آغوشش داشت کف دست می زد. چادر روی سرش، افتاده بود روی سر نوزاد غرق خوابش که انگار نه انگار میان این همه صدا قرار داشت. دختربچه ای هم کنارش بود که دست روی پای او تکیه گاه کرده و داشت با لذت شکلات های بسته را در آورد و می خورد. چند دختر نوجوان هم زیرزیرکی زیر گوش هم حرف می زدند و انگار، کیف جهان را می کردند.

آروم قلب قهرمان بدری و خیبری
جان پیمبر به تموم انبیا مادری

وقت مناجات دل ز اهل آسمون می بری
نام تو ذکر نوح و ابجادهیمه و آدمه
کنیز خونه ات ساره و آسیه و مریمه.

نگاهم باز چرخید. میان یا زهرا گفتن های جمعیت، میان شکلات های مانده در دستم. انگار باید می دیدم، جای تمام ندیدن هایم. تمام دیده بستن هایم. من چرا یادم نبود روزگار مادر است؟ چرا یادم راهی شده بود روزگاری…من هم به عنوان یک زن، به عنوان یک همسر در این روزگار جشن می گحرکت کردم. چرا یادم حرکت کرده بود مادرم، امشامگاه نه میعاد را دارد تا تبریک بگوید و نه من را؟ چرا یادم رفته بود من خودم هم….

علی راست می گفت. من از این جهان، حرکتش…اتفاقاتش و آدم هایش…خیلی دور مانده بودم.

زیر قدمهات باغ فردوس و همه عالمه
ماه شامگاهای تار من، باغ و بهار من، ای تمام حاصل من
هدیه ی روزگار مادرم، واسه ی تو دلبرم، این جون ناقابل من
مرتضی با دیدن تو، درب غصّه رو می بنده
تا میون خونه بی بی، یا علی می گی می خنده
یا زهرا یا زهرا یا زهرا.
***********************************************************************
در را باز کرد و کنار کشید تا من وارد شوم. لبخندی به رویش زدم و بعد با احترام خواستم اول خودشان داخل بروند. مادرش قبول کرد و الهام تا من را داخل نفرستاد راضی نشد. در را که بست، حاج خانم چادرش را از سر کند و روی طناب رختی که برای لباس ها پهن شده بود آویزان کرد.

ـ بیاین دخترا…هنوز علی و عماد نیومدن. می مونن یکم مسجد و رفت و روب کنن بعد مراسم بعد بیان.

جلو راهی شدم. به حوض خانه اشان دیده دوختم و گلدان های سرحال دورچینش. الهام هم کیفش را با خستگی روی تخت کوچک روی حیاط قرار داد و خودش هم نشست.

ـ سرده ها.

جلو راهی شدم و با هردو کف دست کیفم را چسبیدم.

ـ حیاط باصفایی دارین.

با تبسمش، به اطراف نگاهی کرد و سری تکان داد.

ـ بسیار.

موتور علی، همان گوشه پارک شده بود. نفس عمیقی کشیدم و الهام با قد بلند شدنش به طرف من وارد شد.

ـ بیاین بریم تو. الان میاد دعوا که چرا توی سرما توی حیاطیم.

اخلاق برادرش، ناباورانه و بسیار زود دستم رسیده بود. از سه پله ی منتهی به ایوان بالا راهی شدم. کفش هایم را جفت هم درآوردم و داخل خانه ای شدم که ساکتش، در آجر به آجر بنایش حکومت می کرد. فرش سرخ زیر پایم، پشتی های سنتی چیده شده و حتی آن مبل استیل و شیکی که مقابل تلویزیون و در قسمت بالای خانه چیده شده بود، آشپزخونه ای که در نداشت و طاقچه ای که با کلی عکس پرش کرده بودند. کیفم را با تعارف الهام، روی مبل قرار دادم و تا پای طاقچه جلو حرکت کردم. عکس کف دسته جمعی زیادی از خودشان قرار داده بودند. عکسی که بلا استثنا در همگی، علی با آن دیدهان خاصش…لبخند زده و قلب آدم با مشاهده کردنش جان می گرفت.

ـ بشین دخترم. بشین میوه بخور تا پسرا بیان و سفره بندازیم. گشنت که نیست مادر؟

سرم را چرخاندم. ظرف میوه ی درون کف دستش باعث شد جلو بروم.

ـ زحمت نکشین.

ظرف را روی میز قرار داد و میل داشت بنشینم. ترجیحم جای گرفتن روی زمین و تکیه زدن به آن پشتی های بامزه بود ولی نمی تمایل داشتم معذب شوند.

ـ لطف کردین.

دقیق نگاهم کرد. حالا که چادر سرش نبود، بیش تر و بهتر می توانستم شباهتش را با پسرانش ببینم.

ـخدا حفظت کنه برای پدر و مادرت. صورتت مثل ماه می مونه.

کف دستانم را درهم پیچیدم و خجالت زده تشکری کردم.

ـ غریبی نکن دخترم، صرف نظر از این که مهمون خونم، حبیب خداست…تو گلی که خوشامگاهو کردی این خونه رو.

بعد هم، دست روی زانو قرار داد و حین توقف کردن نجوا کرد ” سلیقش از اولم به بابای خدابیامرزش رفته بود، اون خدابیامرزم جواهر شناس بود”

گنگ از درک حرفش، رفتنش به آشپزخانه را نگاه کردم و با خروج الهام لباس عوض کرده و مرتب از اتاق، سعی کردم سر حرف را باز کنم. نمی میل داشتم به‌شدت خجالتی به نظر برسم. ولی هنوز جمله ای نبیان کرده، زنگ در خانه یک بار به صوت درامد و بعدش…صوتی باز شدن در آمد. آوای خنده های دو برادر و یالله اظهار کردنشان.
این خانه…شامگاهیه منزل ی نور بود. پر از امید و حیات.

صبوری کردم تا هردو وارد شوند. نگاه براقش، قبل از هرچیز در محیط کوچک خانه چرخید برای پیدا کردنم و همین که من را مشاهده کرد، تبسمش جان گراهی شد. تبسمی که شاید فقط در نگاهانش نقش داشت و لب هایش را خیلی هم با خود آشتی نداده بود. چهره ی عماد ولی برخلاف تصورم که متعجب می شود فقط صمیمی و خنده رو بود. انگار از قبل خبر آمدنم را دریافت کرده بود.

ـ احوال آقای هنرپیشه.

تبسمش، به خنده تبدیل شد. دوبرادر در کنارهم، مثل سیب از وسط نصف شده می ماندند.

ـ خوش اومدین بانو. خوش حالم می بینمتون.

سری برای تواضعش تکان دادم و مشاهده کردم قدم های علی به طرف من رسید. عماد کنار کشید و با حرکت کردن جلوی آشپزخانه احوال مادرش را پرسید. نگاه من ولی میان روشنایی لوستر به‌شدت ساده ی خانه در دیدهان او غرق شده بود.

ـ خوش گذشت؟

ـاین بسیار خوب نیست.

ـ چی؟

ـ این که توی یادگار ی های شیرینم داری پررنگ می شی.

جواب سوالش را در پشت این چندکلمه داده بودم. خوش گذشته بود. نه برای این که من، اعتقادات شمشاهده کردی داشتم. نه…خوش گذشته بود چراکه میان آدم هایی بودم که شاد بودن را بلد بودند. میان جمعی که تبسم زدن، برایشان سخت نبود. میان جمعی که نه تا به حال مشاهده کرده بودم و نه میانشان قرار گحرکت کرده بودم. آهستهش میان دیدهانش بعد متوجه شدن این جمله، باعث شد من هم لبخند محوی بزنم.

ـ علی مامان؟

با صدای مادرش کوتاه چرخید. تبسمش اگر برای من میان دیدهانش بود، برای زن مقابلش روی لبانش می درخشید.

ـ سلام حاج خانم.

با حظی وافر، سر تا پای پسرش را نگاهی کرد و سری تکان داد.

ـ سلام پسرم. خوش اومدی. تا دست و رو بشوری بیای…غذا آمادست.

نگاه علی از روی مادرش به میز مقابل من دوخته شد. به میوه های دست نخورده و پوست نگحرکت کرده شده.