آشفتگی، میان صورتم طوری نقش زد که خودم هم متوجهش شدم. او هم متوجه شد که از جایش برتمایل داشت و با نزدیک شدن به من، کمی خم شد. یک کف دست را روی میز تکیه گاه کرد و دست دیگرش را روی صنقلبی من.
ـ چی شده؟
تماس قطع شده بود اما آوای گریه ی مولین از گوش من قطع نمی شد. حالم باعث ترسش شد که صدایش را کشیده کرد.
ـ سینا یه لیوان آب بیار.
بعد هم بار دیگر سرش را چرخاند طرف من و کف دستش را روی اامان دکمه ی پالتو ام قرار داد تا با باز کردنش راه نفسم را هموار کند.
ـ غوغا؟
کف دستم را به جان کندنی بالا آوردم و روی دستش گذاشتم. نگاه نگرانش روی چشمانم جای گرفت و من با گرفتن میز از حرکت ایستادم. مات نگاهم می کرد.
ـ می گی چی شده؟
کارم از بغض گذشته بود.
ـ من و می رسونی؟
محکم و قاطع سرش را تکان داد و با گحرکت کردن لیوان آب از سینا، آن را به لب های من نزدیک کرد.
ـ یکم بخور…هرجا بخوای می برمت.
لیوان را از کف دستش گراهی شدم، کف دستانم می لرزید و همین باعث شد او هم کف دست زیر انتهای لیوان بگذارد تا این لرزش را خنثی کند و بعد از خوردن دو جرعه، خودش آن را از دستم بگیرد. شال گردنش را که به محض ورود به کافه از دور گردنم باز کرده بودم، خودش برایم بست و اشاره کرد حرکت کنم. هنوز یک قطره اشک هم نریخته بودم. حتی یک قطره…فقط می میل داشتم برسم به آسایشگاه… برسم و ببینمش…برسم و مطمئن شوم مولین مثل همیشه شلوغش کرده.
به جای رفتن طرف موتورش، برای یک تاکسی کف دست بلند کرد و حین باز کردن در عقب، خواست سوار شوم. با آشفتگی نشستم و همین که کنارم قرار گراهی شد، نگاهم کرد تا آدرس را به راننده بدهم. اسم آسایشگاه را که زمزمه کردم خود راننده سر تکان داد. انگار آن جا را بلد بود. سرم را چرخاندم به طرف مردی که کنارم
جای گرفته و نگرانی میان نگاهش جریان سیالی داشت. نگاهم را که مشاهده کرد با فشار دستش، سرم را به پشتی صنقلبی نه چندان راحت سمند زرد رنگ چسباند و لب زد.
ـ یکم دیدهات و ببند.
همین کار را کردم ولی بستن چشم هایم، ملایمم نکرد. انگار بدنم منتظر همین کار بود تا هزار فکر و خیال عجیب را به پشت پلک هایم و میان آن سیاهی گمجاده کننده هدایت کند. غنچه را بی جان روی یک تخت دیدم. آوای ضجه زدن های مولین و آشفتگی هایش…تصویر بعدی، خودم بودم میان یک کویر برهوت با لب هایی تشنه و بعدش…نگاه های سنگین رویم بود. از ترس این تصورات و اوهام نگاهانم را باز کردم. حواسش به من بود و متوجهم شد.
چرا حالا کنار او داشتم می راهی شدم تا به مخفی ترین بعد حیات خانواده مان سر بزنم؟ این همه صمیمیت از کجا پیدایش شده بود؟ دستم را به سرم چسباندم تا این فکرها را از داخلش بیرون بکشم. نمی خواستمشان…فکرهایم را نمی تمایل داشتم.
ـ خوب نیستی؟
بدون خیره شدنش لب زدم.
ـ نباید باهام می اومدی…موتورت اون جا موند. خودم از پسش برمی اومدم.
ـ چرت و پرت نگو غوغا، نمی دونم چی شنیدی پشت تلفن اما یه طوری رنگت پرید که واقعا وحشت کردم. با اون حال تنها جادهیت می کردم؟
محکم و کمی عصبی این جمله را تحویلم دادم. سرم را چرخاندم تا نگاهش کنم.
ـ داری زیادی پررنگ می شی.
به نگاهان قطع به یقین سرخم خیره شد و با حالتی توولین با کلافگی و جدیت اشک زیر پلکم را گحرکت کرد.
ـبده مگه؟
ـ نمی دونم.
لبخندی مصنوعی اش برای قلبخوشی من روی صورتش نقش بست. نیم نگاهی به مسیر انداخت و بعد دوباره توجهش را معطوف من کرد.
ـ نمی دونمم جواب بدی نیست.
فقط نگاهش کردم. نفسش را محکم بیرون فرستاد. نیم رخ مردانه و محکمی داشت. چهره اش جزء فیس هایی به حساب می آمد که تزلزل ناپذیری صاحبشان را فریاد می زدند. شبیه یک شتابزدهیس اصیل رومی از خدایان باستانی اشان.
ـ یه بار پلک بزن.
در وضعیت چانه زدن، درک حرفش و یا مخالفت نبودم. با بی حالی پلکی زدم و لغزیدن دوسه قطره اشک از هر چشمم به روی گونه مبهوتم کرد. کی انقدر پر شده بودند؟ اخمش با این تصویر پررنگ تر شد و جور عجیبی لب زد.
ـ حالا با کف دست پاکشون کن لطفا.
کف دستانم را بالا آوردم و قطرات اشک را با یک فشار نابود کردم. نفس عمیقی کشید، سرش را چرخاند به طرفم و لحنش، غربت تلخی داشت.
ـ حالا راحت تر می شه نگات کرد.
با همان سکوت در بهت کارش مانده بودم. سکوتی که شش سال بود من را از غوغای پر غوغا، به این بی فروغ بودن مبقلب کرده بود. حس کرد شاید که چقدر گیج و گنگم، حس کرد و بعد با نگاه به خیابان شلوغ، طوری زمزمه کرد که فقط من بشنوم و خودش.
ـ لعنتی کلمه ی درستی نیست ولی نگاهات لعنتی وار توی اون حالت، آدم و بیچاره می کنن.
***************************************************************************
تا رسیدنمان به آسایشگاه، دیگر نه او حرفی زد و نه من. تمام تلاشم را به کار گحرکت کردم تا عین انسان های ضعیف، اشک هایم سرخود روی گونه هایم راه نگیرند و با لرزش کف دست و پایم، خودم را بیش از این رقت انگیز نشان ندهم. از ضجه زدن بدم می وارد شد. اشک هایم را سال ها پیش ریخته بودم. روی آسفالت خیابانی داغ و آفتاب زده…درست وقتی که تمام دریچه های امید زیستن ام، یکی یکی با یک ابر تیره کور شدند.
ماشین که از حرکت ایستاد، کف دست یخ کرده ام را روی صورتم کشیدم. به تابلوی آسایشگاه خیره شدم و بعد به طرفش چرخیدم. وقتی آن سوی شیطنت در چشمانش خاموش می شد، به طرز غریبی حس می کردم به خودم شامگاهاهت دارد. انگار، یک روزگاری او هم تمام امیدهایش را با دست خودش چال کرده و بعد، بالای سرشان عزا گرفته بود.
ـممنون.
شرایطم را درک کرد که پلکی زد.
ـ نیام تو؟ مطمئنی؟ خوب به نظر نمی رسی!
دستم روی دستگیره جای گرفت. نفسم را آهسته بیرون فرستادم و گردنم را کج کردم. شالگردنش، هنوز دورم بود. با کف دست دیگر بازش کردم و به طرفش گرفتم.
ـ نه، تا این جا هم لطف کردی.
شال را گحرکت کرد، من ولی کف دستم را رها نکردم. حالا نقطه ی اتصالمان همان یک شالگردن مردانه ی سرمه ای بود.
ـحواست به خودت هست؟
پلک روی هم گذاشتم. تبسم محو، مصنوعی و به شدت بیاتی روی لب هایش شکل گرفت.
ـ به سلامت.
شالگردن را رها کردم. از ماشین پیاده شدم و بعد، بدون چرخیدن و چشم دوختنش، راهم را به سمت ورودی آسایشگاه کج کردم. حتی نپرسید چرا این جا می رویم. نه اهل قضاوت بود نه پرسش های آزاردهنده. از آن هایی بود که سال ها در زندگی کمشان داشتم. همان هایی که فقط بودند، قرار نبود هی بپرسند، هی کنکاش کنند، هی زیر و رو بکشند و هی با نگاهشان، بگویند اشتباه می روی. ورودم با آسایشگاه، همراه شد با برگشت عقل مختل شده ام. اخم درهم کشیدم. دکمه ی بالای پالتوام را با کف دست باز کردم و بعد مسیر اتاقش را در پیش گحرکت کردم. وحشت کرده بودم…از صوتی لرزان و اشک آلود مولین و چیزی که قرار بود با آن مواجه بشوم. نزدیک اتاقش که شدم، مشاهده کردمش. از حرکت ایستادم و بعد…با نفس عمیقی آوایش کردم.
ـ مولین؟
چرخید، چشمانش خون افتاده بودند. با متوجه شدن من، انگار داغ دلش تازه شد که قد بلندتر زیر گریه زد و به طرفم آمد.
ـ حالش خوب نیست.
قلبم، میان مشتی قوی فشرده شد. لب هایم را بهم چسباندم و سعی کردم خودم را کنترل کنم. کف دستم را روی شانه اش گذاشتم و کمکش کردم بنشیند.
ـ شما واسه چی اومدین این جا؟
ـ اومده بودم ببینمش..قلبم تنگ بود…اما نمی دونم چی شد یهو کلی دکتر ریختن بالای سرش. به من که حرفی نزدن.
یک دستم روی شانه ی او بود، ولی آن یکی محکم مشت شد. سمت چپ سینه ام عمیقا تیر کشید. با اخم هایی درهم به اتاقش وارد شدم. نگاهم روی تختش، ماسک اکسیژن روی دهانش و نگاهان بسته اش چرخ خورد و انگار، کل دنیا شامگاهیه یک پتک به سرم ضربه زد. کف دستم را به دیوار گحرکت کردم تا زانوانم رسوایم نکنند. احتمال خم شدنشان زیاد بود. مهدیار، همجاده چندپرستار داخل اتاق به طرفم چرخیدند. اخم هایم کورتر شدند. اخم که می کردم، چشمانم کم تر پر می شد و بغضم، انگار سخت تر می شکست.
نگاه مهدیار با متوجه شدنم اخم آلود شد. پرونده را کف دست پرستار سپرد و بعد، با گام هایی کشیده به طرفم رسید.
ـ بریم اتاق من.
بی حرف دنبالش راه افتادم و مامان، وارد اتاق غنچه شد تا کنارش باشد. اتاقش…طبقه ی دوم ساختمان قدیمی ولی مجهز بود. جلوتر از من، بدون رعایت حق تقدم داخل رفت و من عمق فاجعه از همین راهی شدارش متوجه شدم. در را پشت سرمان بستم و در خاموشی ایستادم تا ببینم کی به حرف می آید. پشت میزش توقف کرد. کف دستانش را روی سطح چوبی اش کوبید و خیره ماند به من نابود شده ولی همچنان سرسخت در پی حفظ ظاهر.
ـحالش بد نمی شد، این ورا پیدات می شد؟
زانوی چپم، می پرید. جلورفتم و بعد، خودم را روی صنقلبی های نه چندان راحت اتاق رها کردم. با انگشت شست و سبابه، محکم دیدهانم را فشردم. نوک انگشتانم خیس شد ولی گونه هایم نه. در نطفه اشکم را خفه کرده بودم.
ـحالش چطوره؟
پوزخندش، تلخ بود و برنده.
ـ وقت زیادی نمونده.
سمت چپ بدنم، لمس شده بود. فشاری که دلم تحمل می کرد را کاملا متوجه می شدم. دست راستم را روی شانه ی چپم قرار دادم و کمی به جلو خم شدم.
ـ این یعنی چی؟
ـبدنش عفونت کرده. شدید و غیرقابل کنترل. نمی دونم چقدر می تونه طاقت بیاره.
کف دستم روی دهانم قرار گرفت و دیدهانم بسته شد. نفسم، راهش را انگار گم کرده بود. مهدیار میزش را دور زد. لیوانی آب از پارچ روی میز پر کرده و به طرفم گحرکت کرد. می ترسیدم دست دراز کنم و لرزشش، در نگاه او بنشیند.
ـ بهرحال، تو می دونستی با توجه به نوع شمشاهده کرد این معلولیت، امکان این اتفاق دیر یا زود بود. بدن غنچه در ضعیف ترین حالت خودش قرار داره غوغا…متأسفم ولی، علم پزشکی نمی تونه توی مورد غنچه معجزه کنه.
ـمن سال هاست دیگه منتظر معجزه نیستم مهدیار.
آن قدر لحنم تلخ و افسرده بود که نگاهش کدر و تیره تر شد. دیدهانش را بست و من آرام بلند شدم. حس می کردم دلم می خواهد در یک مکان خلوت، ساعت ها گریه کنم. من چقدر به بغض های نشکسته ام بدهکار بودم.
ـ می رم پیش مولین. باید آرومش کنم.
ـ کی قراره تورو آروم کنه غوغا؟
پاهایم از حرکت ایستادند. حقیقت این بود این روزها، قلبم برای خودم زیادی می سوخت. تاوان دادنم…داشت طولانی تر از توانم می شد. سرم را بالا گراهی شدم تا پر شدن کاسه ی دیدهم، کار دستم ندهد. بعد هم بی هیچ حرفی از اتاقش بیرون زدم. داخل آسانسور کسی نبود. دکمه ی طبقه ی هم کف را که زدم، به تصویر شکست خورده ام در قاب آیینه دیده دوختم. به چشمانی که اشک نریخته سرخ شده بودند. به لب های بی رنگ و موهایی که آشفته از گوشه ی شالم، رها شده بودند.
مولین را به سختی راضی به راهی شدن کردم. وحشت کرده بود. آن قدر که هران می هراسیدم فشارش افت کند و کار کف دستمان بدهد. راهی که شد، آن نقاب مضحک خوب بودن را از روی صورتم برداشتم. حالا فقط یک چهره ی نابود شده از من باقی بود. پرستار، وضعیتش را چک کرد و بعد با لبخندی به من، دست روی شانه ام گذاشت.
ـ نگران نباشین. فعلا وضعیت خواهرتون خوبه.
دلم در گوشه ی سینه ام جمع شد و سرم، به رسم ادب تکانی خورد. او که از اتاق خارج شد دیگر فقط من ماندم و او. اویی که حتی یک بار راه رفتنش، حرف زدنش و یا دست تکان دادنش را نمتوجه شده بودم. کنار تختش قرار گراهی شدم. نگاهش کردم. به مژه های بلندش، ابروهای کمانی و صورت مهتابی رنگش. موهایش کم پشت بودند و مدل پسرانه زده شده بودند. استخوان دستش به شکل ناهنجاری چرخیده بود. لمسش کردم و بعد، پیشانی ام را روی کف دست کوچک و استخوانی اش قرار دادم. کف دستی که انگار قرار نبود رشد کند.
ـ تو غنچه ای بودی که، هیچ وقت نشکفتی.
گلویم طوری به درد افتاد که از سر دردش، نگاهانم بسته شد. بغضم…درد داشت.
ـیه روزگاری، یه روزگاری که هنوز به دنیا نیومده بودی، وقتی هنوز بچه بودم و هم سن و سال تو…دعوت شدم تولد یکی از دوستای مدرسم. می شنوی غنچه؟ می دونم تولد دوست داری..بادکنک رنگی…مگه نه؟
یک قطره اشک از گوشه ی نگاهم چکه کرد، دیگر تنها بودیم و ضعیف شدن منعی نداشت. من نقابم را برداشته بودم.
ـدوستم، دخترعمشم دعوت کرده بود. اسم اون دختر غنچه بود. من اون روزگار…همون روز عاشق اسمت شدم.
اشک هایم سرعت گحرکت کردند و عین یک کودک، زار زدم.
ـداری راحت می شی غنچه. راحت می شی و من…سنگین تر از همیشه، داره به لیست از کف دست رفته هام اضافه می شه.
کف دستش را بوسیدم. پاک ترین آدم جهانی سیاه من، همین دخترک معلول بود.
وقتی به دنیا آمد، تصور کردم دنیا قرار است رنگی تر از همیشگی شود. بی خبر از این که رنگ ها در کنار یک سیاهی پررنگ، دیگر مجالی برای رخ نمایی نداششتابزده. اشکم روی کف دستش چکید و با تمام درماندگی ام، خدارا صدا زدم. خدایی که را که انصاف را هم وسط می گذاشتم، زیادی به من سخت گراهی شده بود.
**********************************************************************
ساعت ده شب بود که بالاخره رضایت دادم از کنارش کشیده شوم. ماشین نداشتم و باید برای گراهی شدن یک تاکسی مسافتی را پیاده طی می کردم. مهدیار اصرار داشت برایم آژانس بگیرد و من…آن قدر جانم سوخته بود که ترجیح می دادم میان خنکی مسیر بروم. از ساختمان آسایشگاه که بیرون زدم با دیدن بارانی که شروع به بارش کرده بود سرم را به سمت آسمان گراهی شدم. کف دست در جیب پالتو، چشمانم را بستم و گذاشتم کمی
روحم جان بگیرد. بعد، با فشردن دیدهان خسته ام پله هارا پایین رسیدم. نگاهم را به مقابلم دوختم و در یک لحظه، حس کردم علاوه بر شدت گراهی شدن باران، دلم هم شتابزده زد.
نراهی شده بود؟
از حرکت ایستاده بود همان روبرو. با همان شالگردنی که چندساعتی دور گردنم بود. ایستاده بود و نگاهم می کرد. کف دستم را از جیب پالتوام خارج کردم و به قدم هایم سرعت دادم. او هم حرکت کرد و با همان خستگی جا خوش کرده در نگاهش، به سمتم رسید.
ـ نحرکت کردی؟
ـ نحرکت کردم.
شوکه بودم. موهای مشکی اش به خاطر خیسی براق تر به نظر می رسیدند. مبهوت نگاهش کردم.
ـ چرا؟
شانه ای بالا انداخت و نفس عمیقی کشید.
ـ آخه حال غوغا خانم خوب نبود.
نمی دانم چرا ولی چشمانم سوخت و از محبت بی نهایتی پر شد. حس می کردم دلم شبیه یک پروانه، به سمتش پرواز کرد. به شکل بی نظیری کارش برایم ارزش داشت. انگار یادم راهی شده بود این نوع حمایت ها چه طعمی داشسریع. این مرد قشنگی های دنیا را داشت یادم می آورد. فقط آوایش کردم.
ـ علی؟
ـ جانم قلبت می خواد که این طوری می گی علی؟
.
گر گرفتم، حسی که انگار از درونم نشأت می گراهی شد. از مرکز عواطف و احساساتم. آدم کف دستپاچه و بی زبانی نبودم. هیچگاه…چه قبل از ورود شاهین به حیات ام و چه بعد از رفتنش. از سر احساساتم گذشته بود که بخواهم بابت این جمله، گونه هایم سرخ شود و سر به زیر بیندازم. با این حال، نمی شد منکر حس قشنگیی که در قلبم جوانه زد شد. حسی که قد کشیدنش، شبیه دانه ی لوبیای داستان جک، با بهسرعت ترین حالت ممکن رخ داد. تبسم محوش را کش داد و کف دست از جیب های شلوارش بیرون کشید.
ـماشین بگیرم یا قلبت مسیر حرکت کردن زیر بارون می خواد؟
به سختی نگاه از صورت دلپذیرش گحرکت کردم. به خیابان و نور چراغی که قطرات باران را واضحا نشان می داد انداخته و بعد، به این فکر کردم من قد کوتاهم یا او زیادی بلند.
ـ مسیر بریم.
بی اعتراض کنارم قرار گراهی شد. در حاشیه ی خیابان شروع به حرکت کردیم و من به بخار خارج شده از دهانمان زل زدم.
ـ خسته نشدی؟
ـ دروغ چرا….شدم.
ـ پس چرا نراهی شدی؟
از گوشه ی نگاه نگاهم کرد، شانه ای بالا انداخت و لب زد.
ـ نمی دونم.
ـ مادرت منتظرته. خودت اضافه کردی شامگاها صبر می کنه تا بری و شام همه پیش هم باشین.
ـ به مولینم زنگ زدم. بیان کردم حاج خانم….یکی هست که عین بچه های سرتق، ادای خوب بودن و محکم بودن در میاره ولی حالش خدایی خوب نیست. رخصت می دی امشامگاه در رکابش باشم؟
تبسم محوم، فقط شاید در چشمانم برق انداخته بود. لب هایم سرما زده بودند و بی حال. من را بهتر از تمام اطرافیانم خوانده بود. برایش کتاب باز شده بودم.
ـچی گفتن؟
سرش را چرخاند به طرفم. این که شانه به شانه ی هم حرکت می کردیم و بی خیال باران، به جلو قدم برمی داشتیم برایم دلربا بود.
ـاضافه کرد علی علی.
اسمش را نگفت، شامگاهیه لفظ ورزشکارانی که مولا را مدد می طلبیدند بیانش کرده بود. از حرکت ایستادم و ایستاد. با همان تبسم نایاباش مقابلم قرار گراهی شد و خیره ی موهای اطراف شالی که نم برداشته و به صورتم چسبیده بود زمزمه کرد.
ـاظهار کردم یا علی.
دیدهانم پر شد. هردو چشمم را از نظر گذراند. تبسمش محو شد و بعد، کف دستش دو طرف شالم نشست. از صورتم فاصله اش داد. موهای خیسم را لمس کرد و سرشان داد آن زیر. بی قراری و خستگی تمام سلول هایم را پر کرده بود وقتی که لب زد.
ـ می خوای گریه کنی؟
بغضم بالا آمد.
ـ می شه؟
باز هم بین نگاهانم با نگاهش گشتی زد. پلک روی هم گذاشت و نفسش را روی صورتم بیرون فرستاد. بوی نعنای معطر…بوی آشنا.
ـ می شه.
انگار منتظر همین بودم. قطرات اشک حیران و سرگشته از چشمم بیرون ریخشتابزده و بعد، بی خیال جایگاه اجتماعی ام، بی خیال حواشی، بی خیال کثیف شدن پالتوی گران قیمتم و بد بودن وجهه ی اجتماعی عملم، روی جدول کنار خیابان قرار گرفتم. گریه ام صدادار نبود ولی اشک هایم سرعت داششتابزده. او هم با تعلل کنارم نشست. منطقه ی خلوتی که هرزگاهی یک ماشین رد می شد و مایی که خیره به نقطه ی روشن آسفالت که از نور چراغ ناشی می شد و قطرات بارانی که در چاله ی آب آن نقطه به دیده می وارد شدند مانده بودیم.
ـ خسته ای؟
ـ خستم.
نفس صداداری کشید. پاهای بلندش را دراز کرد و بعد، بدون این که نگاهم کند تا معذب شوم زمزمه کرد.
ـ خسته نباشی.
وسط همان اشک ریختن احمقانه، تبسم رسید و روی لب هایم نشست. کف کف دستم را روی گونه ام گذاشته و سرم را چرخاندم و نگاهش کردم. چقدر درمانده و معلق به نظر می رسیدیم. او اما بدون نگاه کردنم، بدون تبسم زدن و بدون هیچ تکان خوردنی لب زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن