کمی بعد هر دوشون داخل میشن
عمو فریبرز با اون سر و وضع مرتب و کت و شلوار شیک و بعدش بهرام…با همون کف دسته گل
تبسمی کنج لبشه که بی شامگاهاهت به پوزخند نیست
_سلام دخترم
نمیدونم فریبرز بعد از اینکه پشت منو جلوی بهرام خالی کرد چطور روش میشد روی من اسم دخترم بزاره!
_سلام
فریبرز داخل میشه و بابام از جاش کشیده میشه، ولی با اخم!
_سلام داداش
بابام آروم جواب میده
بهرام کف دسته گلو تو دستم میزاره و زیر لبی پچ میزنه_متوجه شدی بیان کردم تهش برمیگردی پیش خودم
پوزخند میزنم_آره
دسته گلو توی آشپزخونه میزارم
بهرام و فریبرز هر دو روی مبل جای گرفتن و ی خاموشی عجیب خونه رو در برگحرکت کرده بود آدم احساس نمیکرد وارد مجلس میل داشتگاری شده…
کلافه چند تا لیوان میارم و روی سینی میزارم…چای کمرنگ توی لیوان می درخشه
همون حین تو پذیرایی عمو فریبرز شروع به صحبت میکنه_از همون بچگی من قلبم میمیل داشت بهرام و نهال بشن یار و یاور هم
با خنده میگه!چه مضحک…
بابام هیچی نمیگه،عملا سنگ رو یخ شده بود
بهرام هم انگار تو این لحظه هیچ چیز براش مهم نیست!به جز اینکه به هدفش برسه
سینی چایو میارم و جلوی بابام و بعد فریبرز و بهرام میزارم
بهرام لب میزنه_ممنون چای نمیخورم عروس خانوم
لحنش تمسخر آمیز بود انگار میمیل داشت به من حس حقارت و ناراحتی القا کنه
دهنمو کج میکنم و کنار بابا میشینم…مطیع و آروم…
بازم عمو فریبرز شروع کنندس_به به این چای خوردن داره…
_خواهش میکنم
حتی تلاش های مکرر عمو فریبرز هم نمی تونست یخ مجلسو آب کنه….
بابام تک سرفه ای میزنه و با چشمایی که انگار کینه به قلب دارن به بهرام نگاه میکنه_آدم از هر کسی هر انتظاری داره…به جز خودی!
بهرام جا میخوره اما دوباره اون غرور که سد محافظتیشه سپر بلاش میشه
لبخند از لب های فریبرز برداشته میشه
حالا جو سنگین تر شده
بابا انگار ولکن نیست_فکر میکردم بهرام ی پارچه آقاس!به سر و تیپشم کمتر از این نمیخورد
عمو فریبرز سعی میکنه بحثو عوض کنه_الان این چه حرفیه داداش جان؟بهتره درباره ی آینده ی این دو تاجوون حرف بزنیم
_بحث اصلی همینه جناب کاووسی
با ی لحن سریع و قاطع خطاب به فریبرز میگه…
لحظه ای از قاطعیت کلامیش سرشار از حس خرسندی میشم
اما دیری نپایید که بهرام خودشو میندازه وسط_رک حرف بزنین عمو جان
خندم میگیره
البته نه که اون لحظه بخندم!
عمو جان؟
بابا سریع جواب میده_عمو جان؟موقعی که ما رو میفرستادی گوشه زندون عمو جان نبودیم
بهرام نگاه کلافه ای به من و فریبرز میندازه…
کمی توی مبل جا به جا میشه
میخواد چیزی بگه که فریبرز پیش کف دستی میکنه_گذشته ها گذشته…خوبیت نداره وسط مجلس تمایل داشتگاری ازش حرفی به میون بیاریم
وقیح!
بابا_نه داداش کوچیکه!اتفاقا الان بهترین فرصته…الان که دارم روی زندگی پاره ی تنم قمار میکنم و میفرستمش خونه ی این آدم…
انگشت اشارشو از دور به سمت بهرام دراز میکنه_ پسره تو!
عمو فریبرز_میدونم داداش!هر چی بگی درست، حق تو محفوظه!من خودمم آن چنان که باید در جریان نیستم…یعنی بچه ها بین خودشون این سو تفاهم پیش اومده رو حل کردن
بهرام لب از لب باز میکنه_سو تفاهم نبود!الانم نیست!عمو جان…
تو چشمای بابام زل میزنه_من نهالو دوست دارم!
ضربان دلم بالا میره…بهشدت بالا!انقدر که میترسم الان بیاد تو دهنم…
دستام یخ می بندن…
بابا تند جواب میده_نه دیگه نشد آقا بهرام!آدم کسیو که دوست داره اذیت و آزار نمیکنه…باباشو نمیکنه اهرم فشار واسه منافع خودش
گستاخی بهرام گل میکنه_منافع خودم نبود حرف قلبم بود
برای چند دقیقه خاموشی میکنن…همه!
انگار هضم این دروغ برای همه سخته
دیگه کسی لب از لب باز نمیکنه…
بعد از چند دقیقه بابام با اعصابی که مشخصه جریحه دار شده فریاد مانند صدام میکنه_نهالل میوه بیار
جا میخورم…
بهسرعت سمت آشپزخونه میرم
میوه رو میارم و ظرف و ظروفو کنار کف دستشون میچینم و خودمم روی مبل میشینم
بابا اخماشو تو هم میکشه و بدون مقدمه میگه_درباره ی مهریه…
مکث میکنم به سرعت سر فریبرز و خصوصا بهرام بالا میاد…انگار این کوتاه اومدن یهویی و تغییر موضع برای همه تعجب بر انگیز بوده…یا شایدم به خیال خودشون اون ی جمله ی ادعای تمایل داشتن بهرام انقدر کافی بوده تا بحث ادامه دار نشه
بابا ادامه میده_باید ۲۰۰ سکه دخترمو مهر کنی
به طرز کمرنگی اخم های فریبرز تو هم میرن
بهرام شوکه گوش میکنه و منم متعجب از تصمیم یکبارهی بابا با خاموشی نظاره گرم….
بهرام تبسم تصنعی میزنه_خب…عمو جان مشکلی نیست
پوزخند ریزی گوشه ی لب بابا پنهونه که انگار بین اون جمعیت من بودم تنها که متوجه میشدم…
_فقط همین نیست،باید ی خونه هم به نامش بزنی
عمو فریبرز سرخ شده اما جرأت مخالفت نداره…به هر حال عمو فریبرز دو تا نقطه ضعف داشت یکیش بهرام بود و دیگری پول و ثروت…
قطعا اگه حاضر شده بود به خواستگاری من بیاد میل داشت قلب پسر خودش بوده…ولی حالا که بحث ثروت و مال و منال بود نگاهش تغییر کرده بود…
انگار از ما انتظار داشت آدمای قناعت پذیر تری باشیم…
بهرام سرشو به نشونه ی مثبت تکان میده
بابا هم رضایتمند از توافق پیش اومده یکی یکی شرطاشو رو میکنه_من دخترمو با سختی بزرگ کردم….قلبم نمیخواد بعد عمری ضیافت تو خونه ی پدرش و آب تو قلبش تکون نخوردن…بیا و زن آدمی بشی که رفاه و آسایششو ازش بگیره…
بهرام با ی کلافگی مشهودی میخنده_عمو جان این چه حرفیه؟شما ما رو اینجوری شناختی؟
بابا_نه اتفاقا…قبلا شناختم
طعنه ی ریز بابا رو هم من حس میکنم هم بهرام…
بابا بدون مکث میگه_میخوام سر تا پای نهالو طلا بگیری
عمو فریبرز انگار که عاصی شده که لب میزنه_داداش چه لزومی به این همه ریخت و پاشه؟
نگاه غضب دار بابا سمت عمو فریبرز روانه میشه و با ی لحن سریع میگه_انتظار زیادیه؟میخوام خوشبختی و سر قد بلندی دخترمو ببینم…دخترمو تو پر قو بزرگ نکردم بندازم وسط سختی و مشکلات
بهرام انگار از قاطعیت بابا کمی فقط کمی میترسه که تند خودشو وسط بحث میاره_شما خیالتون راحت عمو جان…من تضمین میدم نهالو خوشامگاهخت میکنم
واقعا بیان کردن این حرف ها بعد از کارایی که با من کرده بود اوج گستاخی و بی ادبی بود!
انگار رسما داشت به شعور من و بابا اهانت میکرد…
لبمو میگزم تا مانع از بیان کردن هر باید و نبایدی بشم
بابا_برام مهمه ی عروسی خوب براش بگیری بهرام…دیگه از این به بعد طرف حسابم تویی
کپ میکنم…عروسی؟
بابا چرا حرف عروسیو پیش می کشید؟قرار نبود انقدر پیشروی کنه…هدفش چی بود؟
بهسرعت خودمو دخالت میدم_بابا …از اونجا که ابن موضوع به منم مربوطه…اجازه بدین که بگم نمیخوام
بابا با آوای نسبتا قد بلندی که منو متعجب میکنه به سمتم غرش میکنه_تو ساکت نهال!
خطاب به بهرام ادامه میده_من همین چند دقیقه پیش ازت ی حرفی متوجه شدم…دم از خواستن زدی!میخوام پاش بمونی قبلشم باید ثابت کنی
عملا میبینم که عمو فریبرز در حال حرص خوردنه انگار مدام داره به این فکر میکنه که ثروتی که خودش برای به کف دست آوردنش تلاش و زحمت کشیده رو چرا باید بده به دست ی دختر معمولی و بی قرب و بی حاصل؟
بهرام کوتاه نمیاد انگار حرفای بابا غرورشو ارضا میکنن_من پای حرفم هستم…تا تهش
جمله ی آخرو با زل زدن به دیدهای من ادا میکنه
بابا_خوبه
عمو فریبرز کلافه سرشو کج میکنه_الان به سلامتی تاریخ عقد و عروسیو کی تعیین می کنیم؟
بابا_من مخالفتی ندارم…بستگی به بچه ها داره
بهرام مثل چی میپره وسط_هر چه زودتر بهتر،من مدتیه که درگیر شرکت و پروژه هام و مشغله هام زیاده…قراره زیاد ترم بشه…پس میخوام قبلش همه چیز انجام بشه
بابا_اینا درست!در حال حاضر خونه و منزلی واسه اقامت داری؟برای این عروسی برنامه ریزی کردی؟اینجور که تو عجله داری باید مجهز هم باشی
عمو فریبرز تبسم میزنه و دستشو رو شونه ی بهرام میزاره_داداش…مشخصه این پسر ما رو کف دست کم گرفتی…بهرام فکر همه جا رو کرده…همه چی آماکف دست…ما فقط در انتظار ی جواب مثبت از نهالیم
بابا_خوبه!خوب که چه عرض کنم عالی
با اینکه کنایه روی اونا تاثیری نمیزاشت ولی دلم خنک میشد…
عمو فریبرز_فقط میمونه بحث جهاد نهال…که تو این مدت کم…باید فراهم شه
بابا با تحیر میخنده_چی؟جهاز؟کدوم جهاز؟همه چیز با دولیدمونه…بهرام باید زحمتشو بکشه
عمو فریبرز به سرعت رنگش سرخ میشه…
بهرام تبسم نصفه نیمه ای تحویل میده و با ی لحن پر از اطمینان پاسخ میده_خیالتون راحت عمو جان…با نهال میوفتیم دنبال خرید…از هر لوازمی بهترینشو واسه نهال خانوم میگیرم
نهال خانوم؟
وقتی کنار اسمم ی خانوم می چسبوند یاد حرفاش میوفتم…یاد تهمتوجه شداش…
ی خانومو تهمشاهده کرد میکنن؟هیچی خنده دار تر از احترام دروغینی که بهم میزاشت نبود
عمو فریبرز_خب پس فقط میمونه ما بزرگترا دعای عاقبت خیری کنیم
بابا تبسم تلخی تحویل میده…انگار داره به ریش عمو فریبرز می خنده!
بابا_همینطوره!
چند دقیقه بعد مشغول خوردن و پذیرایی میشن ولی من اشتهامو از کف دست داده بودم ضمن اینکه استرس به جونم افتاده بود از فردا چطور با بهرام برم این مغازه اون مغازه واسه خرید جهیزیه؟
بهرام همون اول صحبت ها تاکید کرده بود_من و نهال از فردا مبریم دنبال خریدا…
با تحکم هم میگفت…طوری که جای بحث باقی نزاره…
حالا رو به رویی با آدمی که تودلم بذر آزردهی کاشته بود خودش به اندازه ی هفت خان رستم سخت و طاقت فرسا بود…
آهی میکشم و به نیم رخ مایوس بابا زل میزنم…
در همون حین عمو فریبرز تعریفات خودشو شروع میکنه_بهرام ما واقعا پسر خوب و کاریه…قطعا داداش هم تو هم نهال جان در جریان کار و بار و بند و بساط بهرام جان هستین…ولی خب نه اونقدری که باید و شاید
بابا تند اضافه میکنه_تا حدودی میدونم…اما خب هر چی آدم از داماد آیندش بیشتر بدونه،بهتره مگه نه؟
عمو فریبرز ادامه میده_من بهشدت وقته سر و گوشم تو شرکت نمی جنبه…کلا همه چیو سپردم کف دست بهرام…بهرام الان ی نفره داره چند تا شرکت بزرگ و کوچک و وابسته رو رو انگشت شستش می چرخونه ….خلاصه پسر با جنمیه…قطعا نهالم میتونه خوشامگاهخت کنه
آره لابد چاقو زیر گلوم میزاشت و این بار ی بامبول دیگه در می آورد تا به زورم شده حس کنم خوشامگاهختم و رو ابرا جاده میرم از خوشی!
این ی قلمم از بهرام بر می اومد…قبلا توانایی هاشو ثابت کرده بود
بابا کمی کنجکاوانه درباره ی جزئیات کار و محیط کار بهرام میپرسه که در طول همه ی این سوال پیچ کردنا بهرام با غرور جواب میده…با اعتماد به نفس اینکه ی آدم موفق و الگو!
بعضی وقتا هم همراه با غرور کمی سردی کلام هم چاشنی حرفاش میکرد انگار به نظرش سوالای بابا مسخره می اومد…
اینکه ی پیرمرد کم سواد چطور سر از کار من در میاره؟
بعد از دقایقی صحبت های بی پایه و اساس عمو فریبرز لب میزنه_بهتره این دو تا مرغ برن تو اتاق سنگاشونو با هم وا بکنن…بعدم ی قل دو قل بازی کنن
با آوای قد بلند می خنده و صوتی قهقهه اش روانمو خدشه دار میکنه
امیدوار بودم بابا مخالفت کنه ولی بابا با لحنی نه چندان راضی ولی مجبور پیشنهاد میده به اتاق بریم
_آره چرا که نه!پاشین برین بچه ها
با سستی از جام قد بلند میشم و بهرام هم با اون قد و هیکل چند برابر از من پشت سرم میاد
جلوی در اتاقم وایمیسیم و خودم اول داخل میشوم و بهرام پشت سرم میاد
بدون اجازه درو می بنده و منم بدون ذره از نگاه بهش روی تخت میشینم…
اونم با فاصله ی کمی از من روی لبه ی تخت میشینه
کف دستامو تو هم گره میزنم و چیزی نمیگم
خودش به حرف میاد_گفته بودم ته تهش به اینجا میرسی
لحنش پر از غروره!قدرت و دست بالا تر!
پوزخند گوشه ی لبش هم از دیدهم دور نمیمونه
روی کج شدمو به قالی زیر پام متمایل میکنم و زیر لب پچ پچ وار لب میزنم_نگرانم ی روزگار همین غرور بزنتت زمین
_نه بابا!منو کف دست کم گرفتی بازم؟
بدون اینکه به حاشیه برم میگم_خیلی فاز ابر قهرمانا رو نگیر!توی این ی هفته بهشدت با بابا حرف زدم تا راضیش کنم…وگرنه ی مو از تنش راضی نبود تو بیای اینجا
_میخوای بگی انقدر مشتاقی بهم برسی؟
اعتماد به سقف؟غرور کاذب!ترکیبی از هر دو!
دهن کجی میکنم بهش و میگم_چقدر خوش خیالی…!من فقط میخواستم بابامو از دامی که تو برامون پهن کردی نجات بدم…
_خب، کار خوبی کردی!برای اامان بار تو حیاتت مفید بودی
لبامو رو هم میفشارم_نمیدونم چرا انقدر پررویی!انگار نه انگار همین چند روز پیش بود منو تو همین خونه به گریه و زاری انداختی و عموتو توی زندون انداختی
پوزخند پررنگی میزنه_صلاح دونستم!
_خوشم میاد این زبون درازت فقط پیش من انقدره!پیش بابا جرأت نداری ی کلام اضافه از دهن باز کنی
_نکنه فک کردی از عمو میترسم؟
قهقهه میزنه_واقعا نهال؟من فقط حرمت سفیدی موهاشو میگیرم
اخم میکنم_نه!چراکه میدونی اگه پاتو کج بزاری بابام گذشت نمیکنه
_بابات اول و آخرش مجبوره گذشت کنه و کوتاه بیاد…چراکه اونیکه به من بدهکاره شمایین!
عصبی میشم…با همین ی جمله تونسته بود عصبیم کنه…
واقعا استعدادشو داشت
با نگاهایی که اشک توش حلقه زده به دیدهای سبزش چشم میدوزم..همون دیدهای بد ذات و پر از عقده پر از دیوونگی
_بسیار سنگقلبی!
شاید کوتاه ترین و بهترین توصیف واسه بهرام همین بود!بسیار سنگقلبی!
چیزی نمیگم و بهسرعت السیر از اتاق بیرون میزنم
پشت سرم بهرام بیرون میزنه و نگاه مشکوک و تحلیل گر عمو فریبرز و بابا صورت هر دوی ما رو مورد کنکاش قرار میده
انگار میخوان زیر لبخند ظاهری یا نگاهمون چیزیو بخونن
بهرام تند میگه_ما به تفاهم رسیدیم عمو جان
میگه و مرتب روی مبل میشینه
با دیدهایی که اطمینان حاصل دارن به بابا نگاه میکنم…
بابا سرشو به نشونه ی مثبت تکون میده
عموفریبرز_اصل کارم شما دو تایین خب….
ولی واقعیت چیز دیگه ای بود!اصل کار بهرام بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن