قیافش تو هم بود و با مشاهده کردنم هیچ استقبال گرمی ازم نکرد فقط یک کلمه سلام کرد و بعد از جمع فاصله گرفت و رفت
ولی ترلان که دختر عمو کامبیز و خواهر حامد بود با تبسم عمیق کنارم اومد_سلام عروس خانوم!صفا آوردین
خنده ی تلخی میکنم….هیچکدوم نمی دونستن پشت نقاب این عروس خانم چی پنهنونه…
عمو فریبرز هم جلو میاد و روی پیشونیمو میبوسه_خوش اومدی عروس
توی اون جمعیت تنها کسی که حضور نداشت بهرام بود
عزیز جون لب میزنه_بشینین مادر…بهرامم الان میاد گفت یکم کارای شرکت طول میکشه
سرمو به نشونه ی مثبت تکون میدم….اگه بهرام هم نمیومد این مجلس حال و هوای خودشو داشت
پوزخند میزنم و کنار بابا روی صنقلبی مبل جای میگیرم…
عمو کامبیز با تبسم آشکار میگه_داداش ما باید آخرین نفری می بودیم بشنویم؟
انگار ی گله مندی عجیب پشت کلماتش بود
بابا تبسم میزنه_یهویی شد کامبیز جان…منم فکرشو نمیکردم
ترلان پا روی پا میندازه و در حالی که رو به روی من نشسته با ناز میگه_من از اولم میدونستم بهرام و نهال بهم میان فقط جرات بیان کردنش نداشتم
بعد زیر خنده میزنه و بقیه هم با سرخوشی میخندن…
برای اینکه کسی از سر درونم پی نبره منم ی لبخند کمرنگ میزنم…عمه سهیلا سینی چایو میاره و کنار میز عسلی من و بابا میزاره و میگه_ترلان منم دقیقا درست عین تو!
ترلان_یعنی شما هم همواره فکر می کردین بهرام و نهال بهم میان؟
عمه سهیلا_آره!زیرا به نظرم غرور بهرام کنار آروم بودن نهال تضاد قشنگیه مکمل همن
عمو کامبیز میخنده_حالا کم هندونه بزن زیر بغلشون
عمه سهیلا_نگران نباش داداش بعدی نوبت دختر خودته
ترلان روی گونه هاش گل میندازه و زن عمو فرانک با خنده میگه_خدا از دهنت بشنوه
عمو کامبیز با شوخ طبعی که نقطه اشتراکش با عمو فریبرز بود جواب میده_ترلان ما که هر کی میاد از در نیومده تو ردش میکنه بره
عمو فریبرز_دخترای امروزگاری همشون همینطوری…سطح توقعاتشون بالا
بعد میخنده و به من اشاره میکنه _ نگاه عروس گل من نکنین!بقیه همه توقعات بیجا دارن
نمیدونم داشت شوخی میکرد یا طعنه ی خواسته های بابا رو میزد؟
عزیز جون ظرف میوه رو جلوی من و بابا میزاره و خودشم همون نزدیکی میشینه_بخورین مادر
بابا تشکر زیر لبی میکنه و عمو کامبیز دوباره میپرسخه_حالا کی عقد میکنین؟
بابا_فریبرز مگه نبیان کرد بهتون؟
عمو کامبیز مثل بچه ها نوچی میکنه
عمو فریبرز خودش جواب میده_چهارشنبه
عمو کامبیز_به به به سلامت!مژدگانی نمیخواین بدین احیانا؟
عمو فریبرز با خنده_چی مثلا؟
عمه سهیلا پر توقع لب میزنه_چمیدونم!گوسفند سر ببرین
عمو کامبیز_مگه عهد بوقه آبجی؟
ترلان_ی مهمونی به پای شما دعوتمون کنین
عمو فریبرز با لبخند دستشو رو نگاهش میزاره_ رو چشن امر دیگه ای نیست؟
همه با هم میخندن و من مستاصل نگاهی به بابا میندازم..افسرده و ساکت بود….درست میشناختمش…حرفایی که الان رد و بدل میشد بیشتر بابا رو آزرده میکرد و بد تر از همه عذاب وجدانی که به دوش میکشید انگار خودشو مقصر میدونست…مقصر این اجباری که به من قالب شده بود
نیم ساعت بعد عزیز جون مردد از عمو فریبرز میپرسه_فریبرز جان چیشد؟بهرام کی میاد؟
عمو فریبرز_نمیدونم
عزیز جون_ی زنگ بزن قربونت برم…
عمو فریبرز از جاش قد بلند میشه که به اتاق بره و با بهرام تماس بگیره
اما دقیقا در همون لحظه صدای زنگ حیاط قد بلند میشه
عزیز جون با رویی که گل از گلش شکفته مستانه میخنده_بهرامه…
بعد سمت آیفون میره_بیا تو مادر
پوزخندی میزنم، بابا با ناراحتی نگام میکنه و مجدداً روشو بر میگردونه
چند دقیقه ی بعد بهرام با ی جعبه ی بزرگ شیرینی و کت و شلوار شیک و مرتب مشکی رنگی که خوش به تنش نشسته بود و نگاه ها رو به خودش جلب میکرد داخل میشه
_ سلام
عزیز جون با ذوق به سمتش میره و جعبه ی شیرینیو از کف دستش میگیره و روی صورتشو میبوسه_خوش اومدی عزیزم….چرا زحمت کشیدی؟
عمو کامبیز با تبسم جلو میاد و مردانه بهرامو بغل میکنه و میگه_زحمت چیه وظیفشه!میخواد شیرینی زن گراهی شدنشم نده لابد؟
بهرام لبخندی کج میزنه_اختیار دارین
بابا ناچارا جلو میاد و با بهرام فقط دست میده که باعث نگاه متعجب عمو کامبیز میشه
انگار حرکت کردار سرد بابا با بهرام براش جای ی علامت سوال بزرگ گذاشته بود
منم به زور از جام بلند میشم و جلو میام سلام آرومی میکنم و بهرام بدون جواب نگام میکنه…
کم کم بقیه پراکنده میشن….
بهرام خودشو نزدیکم میکنه و بد ی صوتی عصبی میغره_چرا نحرکت کردی سالن؟
با شنیدن آوای برآشفتهش کمی میترسم…
زیر لبی پچ میزنم_لازم نبود خودم بلدم آرایش کنم
تو گوشم میغره_دهنتو ببند نهال که از کف دستت شکارم!پول من حرومه؟میدونی چقدر هزینه کردم!
بعد با اخم به لباسم نگاه میکنه و با برآشفتهت گوشه ی آستین لباسمو میکشه و به اتاق میبره
_چیکار میکنی الان کسی می بیننمون
منظورم این بود کسی متوجه عصبانیتش نسبت به من میشه
_مهم نیست
تو اتاق میریم و درو قفل میکنه
اخم میکنم_چیکار میکنی؟ الان پیش خودشون میگن چرا درو قفل کردن؟
_برام مهم نیست
عصبی میگه
منم جواب میدم_اما واسه من مهمه
کلافه کف دستشو تو موهاش میبره_کسی حواسش به ما نیست
بعد با پوزخند با دیدهای سبز عصبیش با لباسام اشاره میزنه_این چیه؟این چیه پوشیدی نهال؟
تن صداش بالا میره و من از ترس آروم میگم_الان آواتو میشنون.…داد نزن!
_اضافه کردم با اعصابم بازی نکن، نبیان کردم؟چرا من هر چی میگم تو بر عکسشو انجام میدی؟چرا باهام لج میکنی؟
_شلوغش نکن…چیزی نشده…
عصبی میخنده و بازم صداشو میرره بالا_چیزی نشده؟صلاح سر خود شدی واسه من نهال…
انگشت اشارشو واسه تهمشاهده کرد تکون میده_ی بار دیگه…ی بار دیگه ازت سرکشی ببینم!میزنم تو دهنت تا سر کشی از سرت بیوفته
تند از اتاق بیرون میزنه و به ضرب درو می بنده
نفسمو پر شتاب بیرون میدم…
یکم بعد اینکه به خودم و اعصابم تسلط پیدا میکنم از اتاق بیرون میزنم..
میبینم همه از جمله عزیز جون ، ترلان و حتی زنعمو فرانک تو آشپزخونه در حال آوردن وسایل شامن
ترلان تا منو میبینه تبسم میزنه و میگه_عروس خانوم تو بشین!نمیزارم کف دست به سیاه سفید بزنی
تبسم کمرنگی بهش میزنم و به بقیه نگاه میکنم
بابام و عمو فریبرز و عمو کامبیز روی ی مبل قرار گرفته بودن و بهرام….
رو به روی عمو کامبیز نشسته بود و پاهاشو روی هم انداخته بود و سرش تو گوشیش بود،چقدر ریلکس بود انگار نه انگار چند دقیقه پیش منو کوبنده تهدید کرده
داخل آشپزخونه میرم و عزیز جونو میبینم که در حال کشیدن ظرف برنجه…
یکی از ظرفای پر برنجو دست زنعمو فرانک میده_فرانک اینم ببر
_بدین منم کمکتون کنم
زنعمو فرانک لبخند میزنه و میگه_تو برو بشین عزیزم ما خودمون کارا رو انجام میدیم
اونا که خبر نداشتن بهرام چند دقیقه پیش چطور با اعصابم بازی کرده و حالا نیاز داشتم با سرگرم کردن خودم به کار و آشپزی حواسمو پرت میکنم…
اینطوری کمتر هم غم به دلم می قرار گرفت
اصرار میکنم_من اینطوری اذیتم…میخوام کمکتون کنم
عزیز جون_نهال جان عزیزم خوبیت نداره کار کنی…وظیفه ی ما
ترلان میخنده_به هر حال نزدیک عروسیته باید بهت آوانس بدیم دیگه…بعد عروسی تا قلبت میخواد کمک کن
تبسمی به روش میزنم…
زن عمو فرانک بشقاب های برنجو روی سفره می چینه و منم از روی خودم کمکش میکنم
خم میشم و بشقابا رو روی سفره ی کرم رنگ پهن شده ی وسط پذیرایی قرار میدم
این میون نگاه های سنگینیو روی خودم احساس میکنم
حدس اصلا سخت نبود!من به این نگاه ها اشراف کامل داشتم….حالا هم عادت کرده بودم که هر لحظه زیر نظر بهرام باشم…
ترلان ظرف خورشت کنگر میاره و نمک دان و سالاد رو هم روی سفره میزاره
مجدداً به آشپزخونه میرم و دستامو میشورم…
تقریبا همه دور سفره جمع شدن فقط منو عزیز جون موندیم
عمو کامبیز از پذیرایی فریاد میزنه_نهال جان بیا سر سفره
آوای آب و صدای عمو در هم میرن…لب میزنم_الان میام عمو
کف دستمو با کف دستمال خشک میکنم و به سفره خیره میشم…
ی جوری جاها رو چیده بودن که تنها می تونستم کنار بهرام بشینم…
بهرامی که تا کمر سرش تو گوشی خم بود….
پوزخند میزنم و اجبارا کنارش میشینم….
ترلان با ذوق نگاهمون میکنه
عمو کامبیز دوباره فریاد میکشه_مولین بیا تو هم
عزیز جون_اومدم پسرم
بهرام واسه خودش برنج و خورشت میکشه و میریزه ….حتی ی تعارف هم نمیکنه!
پوزخند میزنم….داشت تلافی میکرد؟برای من هیچ فرقی نداشت…
جالب تر اینکه وقتایی که بهرام تلافی میکرد من آروم تر بودم چون دیگه به پر و پام نمی پیچید و قلدری نمیکرد
برای خودم کمی برنج و کمی خورشت میکشم
همون لحظه عزیز جون میاد و با اخم به من نگاه میکنه_دخترم چرا کم کشیدی؟
آروم لب میزنم_کافیه عزیز جون
ترلان در حالی که دهنش پره میخنده_خانم رژیم تشریف دارن حتما
همون لحظه زنعمو فرانک با کف دست به پهلوی ترلان میزنه و با تشر میگه_پاشو دختر!پاشو داداشتو صوت کن بیاد شام بخوره
عزیز جون با پشت دست به پیشونیش میزنه_وای من یادم حرکت کرد حامدم اینجاست
عمو کامبیز اضافه میکنه_ از بس که این بچه ساکته…
ترلان با بی میلی از جا کشیده میشه و به سمت اتاق خواب ها که طبقه ی بالا بودن و پله میخوردن حرکت میکنه….
صوتی قاشق و بشقاب ها در هم آمیخته میشن….نگاه یواشکی مو به بابا میدوزم…
اشتهاش در طی این چند وقت بهتر شده بود
ی قاشق توی دهنم میزارم و با گرسنگی چند تا قاشق دیگه هم میخورم
_میگه نمیخورم! میخوام برم
زنعمو فرانک با تعجب به ترلان که از پله ها پایین میاد زل میزنه_وا!یعنی چی؟کجا میخواد بره؟
ترلان شونه هاشو بالا میندازه و مجدداً سر جاش میشینه و مشغول خوردن میشه
چند ثانیه بعد حامد با ی ساک بزرگ پایین میاد…رنگش گحرکت کردست و نگاهش غمگین
عزیز جون سرشو بالا میاره و تند میگه_حامد پسرم بیا شام بخور
حامد تند رو به عزیز جون و زنعمو فرانک میکنه_نه ممنون….مولین من میخوام برم باشگاه
صداش خیلی آزردهه طوری که باعث تعجب همه میشه
زنعمو فرانک_کجا عزیزم؟هنوز شام نخوردی پسرم
_اشتها ندارم
بعد به سرعت از کنار ما رد میشه…نمیدونم چرا احساس میکنم برای یک ثانیه با پوزخند به من و بهرام زل میزنه….ولی بعد حس میکنم که اشتباه متوجه شدم و توهم میزنم
بعد رفتن حامد زن عمو فرانک کلافه از سفره فاصله میگیره
عمو کامبیز_چرا نمیخوری فرانک جان؟
_این بچه گشنه رفت اشتها ندارم….
انگار میخواست اینطور انتقام بگیر
عمو کامبیز با شوخ طبعی_بیا این مسخره بازیا چیه، پسرمون بچه که نیست!مرد گنده ایه
عمه سهیلا لبخند میزنه_گنده باشه یا نباشه فرقی نمیکنه…مادر همینه
همه با تعجب به عمه سهیلا خیره میشن…به هر حال عمه سهیلا تا حالا ازدواج نکرده بود و بچه ای هم نداشت…انگار این میزان از درک و احساس همقلبی عمه، عجیب می اومد
عمه سهیلا قهقهه ای میزنه_چیه ؟مثل آدم ندیده زل زدین به من؟درسته نمشاهده کردیم نون گندم اما دیدیم دست مردم
عمو فریبرز در حالی ی قاشق تو دهنش میزاره رو به عمو کامبیز لب میزنه_تو نمیخوای برای این پسرت زن بگیری؟
عمو کامبیز میخنده_چرا؟
عمه سهیلا وسط میپره _لابد زنش به جا مامانش حواسش باشه شام و ناهاراشو مرتب بده
همه زیر خنده میزنن به جز من ، بهرام و بابا…
عزیز جون هم ی لبخند عمیق میزنه…
نگاهم به بهرام میوفته…غذاشو شتابزده سریع میخوره
نگاهمو شکار میکنه و پوزخندشو بهم تقدیم میکنه!
سریع رومو بر می گردونم…
بعد از تموم شدن شام…من و ترلان مسئول جمع کردن بشقاب و ظرف و ظروفا میشیم و عزیز جون و فرانک میشورن….
ترلان زیر لب پچ میزنه_مولینم شام نخورد منم اعصابم خراب شد
متعجب نگاش میکنم….خانوادهی ی عجیبی بودن!با کوچکترین چیزی دلگیر میشدن
قطعا اگه ترلان جای من می بود برای ی ثانیه هم نمی تونست کف دست تقدیرشو قبول کنه….
_چیزی نشده که!چرا اینجوری میکنین؟
ترلان با غم میگه_ی چیزی بگم آزرده نمیشی؟
جا میخورم…من چرا باید دلخور شم؟
_نه!بگو
اینجوری میگم تا بدون حاشیه حرفشو بزنه
_از وقتی که عزیز جون خبر خواستگاری بهرام از تو رو به ما و عمه بیان کرده…حامد مدام حالش خرابه
تند ادامه میده_خواهش میکنم سو برداشت نکن!تو خودت میدونی من چقدر از ازدواج تو و بهرام خرسندم…چراکه واقعا فکر میکنم شما همه جوره برای هم درست شدین…وقتی هم کنار هم می بینمتون ذوق میکنم
صداقت از تک تک جمله هاش قابل تشخیصه
ولی از اینکه ترلان این حرفا رو به من میزنه دلگیر میشم…نه واسه جانب داری از بهرام!واسه اینکه اضافه کردن این حرف ها به دختری که در آستانه ی تاهل بود اوج خامی و ناپختگی بود….در ضمن مطمئنا آشفتگی حال حامد هر چیزی می تونست باشه به جز این ی مورد!
در تموم این سالها نسبت بین من و حامد فراتر از نسبت فامیلی نبوده….حتی تصورشم اعصابمو بهم میریزه
ترلان هم با موفقیت تونسته بود اعصابمو بریزه بهم!
حالا باید قلبیل دلخوری و اخم و تخم های حامد هم من کشف میکردم!
ترلان زیر لب_نهال!آزردهت کردم؟
قاطع جواب میدم_نه آزرده نشدم…ولی فکر نمیکنی زدن این حراهی شد چقدر زشته؟اگه بهرام بشنوه چی…سر هر دومونو میبره
_باور کن منظور بدی نداشتم.. بخدا نهال من بسیار مسرورم تو و بهرام قراره با هم عروسی کنین
_ترلان خواهش میکنم این بحثو ادامه نده منم قول میدم حرفاتو نشنیده بگیرم
بعد رومو کج میکنم و سعی میکنم در طول مهمانی با ترلان هم صحبت نشم و البته موفق هم میشم!
بعد از جمع کردن سفره کنار بهرام میشینم…نه اینکه قلبم بخواد بهش بچسبم!فقط نگاه خیره ی اطرافیان مجابم میکرد درست تو نقشم فرو برم تا کسی به چیزی شک نکنه …هر چند میدونستم عزیز جون از همه چیز با خبره!
بهرام در حالی که به صفحه ی موبایلش خیرست میگه_چی میگفتی با ترلان؟
رنگ از رخسارم میپره….شک کرده بود؟یعنی چی؟چطور امکان پذیر بود؟
شایدم فقط کنجکاو بود
تند به خودم مسلط میشم و شونه هام بالا میدم_حرفای معماما می زدیم
_مثلا؟
تک خندی میزنم_الان باید همشو واسه تو مو به مو تعریف کنم؟
بهرام میخواد چیزی بگه که آوای عمو کامبیز توجه هر دومونو به خودش معطوف میکنه
_میگم به سلامتی بعد عقد ماه عسل میرین کجا؟
میخوام چیزی بگم که عمه سهیلا میگه_به نظر من برین کیش…خیلی دلنشینه
بهرام با پوزخند سرشو بالا میاره و جواب میده_اگه نهال بخواد میبرمش دوبی یا ترکیه
دهان همه چند ثانیه باز میمونه…
بابا سریع میگه_تو قرار من و شما این نبود بهرام جان….من نمیخوام دخترمو جای دور ببری
عمه سهیلا با کمی حسادت میخنده_من نمتوجه شدم شانس بیاد در خونه آدمو بزنه آدم بگه نه!دیگه چی از این بهتر ماه عسل سفر خارجه داداش جان؟
بهرام با پوزخند به من زل میزنه انگار میخواد بگه منی که تو قدرشو نمیدونی برای بقیه ی آرزو…
هیچوقت از اینکه پولشو به رخم بکشه خوشم نمیاد…
توجهی به بهرام نمیکنم و خودم میگم_شما درست میگی عمه سهیلا،اما زیستن فقط سفر های خارجه و ماشین لوکس و خونه ی مجلل نیست…زیستن گرما میخواد
عمو کامبیز زیر خنده میزنه_عروس خانوم نویسنده هم هستن
خجالت زده از تعریف عمو لبمو میگزم
عمه سهیلا تایید میکنه_درسته عزیزم
بهرام به سرعت با آوای قد بلند جلوی جمع میگه_زیستن ما گرما نداره عزیزم؟
چرا همچین حرفیو به وضوح جلوی این جمعیت میزد؟فکر نمیکزد مشکوک میشن؟
وحشت کرده میگم_معلومه که داره عزیزم….
بعد میخندم…فقط برای اینکه همه چیز طبیعی به نظر برسه
درست همون لحظه ترلان به دادم میرسه…همجاده با سینی چای جلو میاد و سر حال میگه_بسه بسه!پاشین بیاین چای تونو بخورین..
با تعجب به ترلان نگاه میدوزم
تا همین چند دقیقه پیش ابراز دلواپسی برای حامد و فرانک میکرد و حالا از شدت سرخی لپاش گل انداخته بود…
معلوم نبود تکلیف این دختره هم با خودش چیه
نزدیک میشم و چای میخورم…
بهرام جلو نمیاد…عمه سهیلا میپرسه_بهرام جان تو چای نمیخوری؟
از اونجا که تو این مدت بهرامو خوب شناخته بودم من میگم_بهرام قهوه تلخ میخوره
عمه سهیلا میخنده_چه با کلاس
بهرام با جدیت و ی نگاه غرور آفرین نگام میکنه…
رومو کج میکنم….اینو ناظهار کرده بودم که قند تو قلب بهرام آب کنم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن