♡ به نام خداوند وجد و سرور
پدید آور عاشقی و احساس و شور ♡
💕 رمان محبت موازی 💕
… فصل دوم رمان مال من باش …
#پارت_۱ ✍💝
نویسنده : ” سارا نوروزی ”
مقدمه :
تقاص ، تاوان …
هر اسمی میخواین بزارین روش …
قراره یکی بد تاوان پس بده ! …
یجوری که به گوه خوردن بیفته …
یجوری که … که …
نمیتونم توی کلمات وصفش کنم ، فقط …
فقط همینقدر بدونین ، کسی که قراره انتقام بگیره …
بدجور خشمگینه … حتی تشنه به خون اون نفر هم هست …
فقط … فقط این وسط ، دلش داره پا درمیونی میکنه …
قلبی که چندین ساله از جنس یخ بوده ! …
حالا به وسیله یه دختر داره آب میشه …
داره تغییر میکنه به یه دل دلبسته شدنی …
تغییر خیییلی سختیه ! …
آخرش چی؟! … فرد انتقام گیرنده ، میتونه ببخشه!؟ …
میتونه گذشت کنه؟! …
بریم ببینیم قراره چه اتفاقی واسه دختر و پسر قصه ما بیفته ! … .
&& ایلیاد &&
توی فکر بودم و داشتم با غذام بازی میکردم که با آوای مولین به خودم اومدم :
_ ایلیاد … مادر ، چرا نمیخوری غذاتو؟! …
نکنه دوست نداری؟! … .
تبسم مصنوعی و دندون نمایی زدم ، اظهار کردم :
+ نه … غذا مشکلی نداره ، عالیه …
فقط … فقط من دیگه میل ندارم … !
بشقاب کف دست نخورده ی غذا رو هل دادم وسط میز و به صنقلبی تکیه دادم ، متعجب ابرویی بالا انداخت و لب زد :
_ تو اصلا مگه چیزی هم خوردی که میل نداشته باشی!؟ …
تو که از اول فقط داشتی بازی میکردی با غذات پسرم … .
تبسمی زدم و همونطور که از روی صندلی قد بلند می شدم ، لب زدم :
+ میل ندارم دیگه مولین …
شما بخور ، نوش جونتون … .
منتظر حرف دیگه ای ازش نموندم و به طرف اتاقم حرکت کردم …
داخل شدم و در رو بستم …
به طرف تختم حرکت کردم …
خودمو پرت کردم روی تخت و به سقف اتاق زل زدم …
پا روی پا انداختم و دستامم زیر سرم گذاشتم …
ناخودآگاه همش فکر و ذهنم میرفت پِی آلیس …
الان توی زیر زمین داره چیکار میکنه؟! …
یه ماه از راهی شدن سارا و افشین میگذره ، همه چی بسیار خوب و عالی داره پیش میره …
آلیس رو برای تنبیه از همون روزگار اول ، انداختمش توی زیر زمین خونه …
گاهی اوقات دلم واسه این حد از مظلوم بودنش به درد میاد …
اما … اما از طرفی به خودم یه تشر میرم و میگم اون کسیِ که ۲۰ سال منو از مادرم جدا کرد ! … .
نباید … نباید دلم به حالش بسوزه ! …
هر بلایی سرش میاد ، حقشه …!
تا حالا دو ، سه بار با شلاق به تن و بدنِ ظریفش ضربه زدم …
ولی بعدش ، بعدش میام میشینم کلی سر خودم غر غر میکنم که چرا زدمش ! …
تکلیفم اصلا با خودم معلوم نیس …
افشین قبل از رفتنش چند بار بهِم اظهار کرد که من عاشق آلیس شدم ، اما … اما من نمیخوام قبول کنم این حرفشو ! …
چراکه … چون اصلا محبتی وجود نداره … .
حتی اونم حالا که متوجه شده من با چه قصدی عاشق خودم کردمش ، دیگه وقتی نگام میکنه مثل قبلا هیچ ذوق و شوقی توی نگاش وجود نداره ! … .
حق هم داره … !
کلافه پوفی کشیدم و به پهلو چرخیدم … .
باید ناهارشو واسش می بُردم ، گرچه اون که من هرچی واسش می برم لب نمیزنه ! … .
ازم متنفر شده … اما خب واسه من هیییچ اهمیتی نداره …!
اون داره تاوان پس میده … تاوان روزگارایی که مولینمو اسیر خودش کرده بود … . آره ! … داره تاوان پس میده … .
هوفی کشیدم و از روی تخت پایین اومدم ؛ دلم طاقت نمیاورد … باید به بهونه ی ناهار بردن واسش ، میحرکت کردم پیشِش … !
از اتاق زدم بیرون … از پله ها سرازیر شدم و به طرف طبقه ی پایین حرکت کردم ، به سمت آشپزخونه قدم برداشتم …
رو به سرآشپز لب زدم :
+ یه بشقاب غذا بکِش ، واسه آلیس میخوام ببرم … .
چشمی اضافه کرد و حرکت کرد بشقاب غذا رو آماده کنه …
پوفی کشیدم و یکی از صنقلبی های میز ناهار خوری رو بیرون کشیدم و روش نشستم … .
بسته ی سیگارمو از توی جیبم در آوردم و یه نخ از توش بیرون کشیدم …
با فندک طلایی رنگم روشنش کردم و پوک عمیقی ازش کِشیدم … همون موقع بود که سر و کله ی مولین پیدا شد …
کف دست به سینه و شاکی لب زد :
_ عع … ایلیاد ! …
دودشو فوت کردم توی هوا و اظهار کردم :
+ جانم مولین؟! …
اخم ریزی کرد و اضافه کرد :
_ من باید چند بار بگم دیگه این کوفتیا رو نکِش؟! … .
میدونی با اینکار چه صدمه ای به ریه هات میزنی؟! …
پوزخندی زدم ، همونطور که خاکستر سیگارمو میتکوندم ، با لحن تلخی اضافه کردم :
+ ۲۰ ساله دارم میکِشم مامان …
به جرعت میتونم بگم تنها همدمم همین سیگار و الکل بودن ! … .
کام عمیقی از سیگار کشیدم …
مولین زبونی روی لباش کشید و با نفرت گفت :
_ خدا لعنت کنه اون دختره ی کثافت و جد و آبادشو که باعث و بانی تمامه این مشکلات بودن ! … .
پوزخندی تلخی زدم و هیچی نبیان کردم …
خدمتکار بهِم نزدیک شد ، سرشو پایین انداخت و بشقاب غذا رو جلوم گراهی شد :
_ ب … بفرمایید آقا … .
سیگار رو توی جاسیگاری روی میز خاموش کرد ، صندلی رو به عقب کشیدم ، بشقاب رو ازش گرفتم و قد بلند شدم …
مامان متعجب ابرویی بالا انداخت و گفت :
_ ای … این ظرف غذا رو میخوای برای کی ببری؟! … .
نفس عمیقی کشیدم و گفتم :
+ واسه آلیسِ … .
اول متعجب چند لحظه بهِم خیره شد و بعد کم کم اخم غلیظی روی چهرش نمایان شد …
دندوناشو روی هم سابید و اظهار کرد :
_ چرا واسش غذا میبری؟! … .
عصبی به طرفم حرکت کرد ، بشقاب غذا رو ازم گرفت و ادامه داد :
_ اون باید بره بشینه کوفت بخوره ، دختره ی کثافت … .
پوفی کشیدم و بی حوصله همونطور که سعی داشتم بشقاب رو ازش بگیرم ، لب زدم :
+ بده به من مامان … از صبح واسش هیچی نبردم …
مطمعنن بسیار ضعف کرده ! … در ضمن که هیچی هم از صبحانش نخورده ! … .
با خشمگینتی که هر لحظه بیشتر داشت فوران میکرد ، بشقاب رو اونوَر تر کشید تا کف دستم بهش نرسه و بیان کرد :
_ به درَک که ضعف کرده باشه … .
فکر میکنی واسم اهمیت داره؟! …
نفسمو با حرص بیرون فرستادم و لب زدم :
+ بده به من ظرفو مولیاان … .
یکهو شروع کرد به اشک ریختن …
بشقاب رو گذاشت روی میز و با گریه اظهار کرد :
_ واقعا که ایلیاد …
تو اصلا خبر داری اون سر من چه بلاهایی که نیاورده؟! …
من توی این ۲۰ سال مُردم و زنده شدم ! … .
بعد … بعد تو اونوَقت داری واسش غذا میبری و تحویل میگیریش؟! …
اسم خودتو گذاشتی مَرد؟! … غیرتت کجاس پس؟! … .
با دیدن اشکاش بهشدت آزرده شدم ، با آزردهی لب باز کردم تا آرومش کنم که زودتر لب زد :
_ ببین ایلیاد …
آوردیش توی خونه و گفتی نباید همینطور ساده بمیره و باید زجر بکِشه … قبول کردم و هیچی ناظهار کردم …
جیکَمم در نیومد چراکه … زیرا خیال میکردم واقعا میخوای زنده به گورِش کنی ! … ولی … اما حالا میبینم تو …
تو اصلا اونطور که من فکر میکردم قصد نداری رفتار کنی ! …
براش غذا میبری ، توی زیر زمین ازش مراقبت میکنی ! …
تازه اگه اتفاقی هم واسش بیفته ، کلی نگرانش میشی …!
دیگه از این به بعد خاموشی نمیکنم … من … من هر روزگار باید صدای ناله هاشو بشنوم … صدای التماسش که ازت میخواد کف دست از سرش برداری ! … میفهمییی؟! … .
عصبی لب زدم :
+ مامان مگه شما یادتون رفته که اون بار چنان با شلاق زدمش که تا دو هفته بعدش ، همش آه و ناله می کرد …!
مامان … من میخوام آمادش کنم …
خنده ی عصبی و کوتاهی کرد ، ابرویی بالا انداخت و بیان کرد :
_ آماده کنیش!؟ … برای چی؟! … .
اخم ریزی کردم و اظهار کردم :
+ برای … برای کارایی که بعدا قراره سرش در بیارم …
بهِم مهلت بده مولین … جلوی نگاهای خودتون ، چنان زجر کُشِش کنم که در جا از شدت اونهمه سختی بمیره ! … .
تبسم شیطانی و راضی ای زد …
توی زدن حرفام ، ذره ای اغراق نکردم ! … .
اهل دروغ نبودم … تازه اونم به مولین … !
بشقاب رو از روی میز برداشت ، به طرفم گرفت و با لحن مرموزانه ای اظهار کرد :
_ موفق باشی پسرم ! … .
پوزخند تلخی زدم و بشقاب رو ازش گرفتم … .
زیر نگاهش از آشپزخونه بیرون زدم و به طرف در حرکت کردم …
از عمارت خارج شدم و کف دست راست ، قدم برداشتم …
کلید زیر زمین رو از جیب شلوارم در آوردم و توی قفل کردمش ، چرخوندمش و تا قفل باز شد ، کلید رو بیرون کشیدم … در رو کنار زدم و داخل شدم ، در رو پشت سرم بستم و از پله ها سرازیر شدم …
اون تهِ اتاق کِز کرده بود ، با دیدن من بیشتر توی خودش جمع شد …
زانو هاشو جمع کرد توی شکمش و کف دستاشو حلقه کرد دور زانوهاش …
آهی کشیدم ، معلوم بود خییلی ازم وحشت کرده ! … .
بهِش نزدیک شدم و رو به روش جای گرفتم ، بشقاب غذا رو گذاشتم روی زمین و کشیدم پیشِش … .
زبونی روی لبام کشیدم و اظهار کردم :
+ بخور … .
چند بار بهسرعت سری به نشونه ی نه تکون داد و حرفی نزد …
بسیار وقت بود باهام حرف نمیزد … یعنی نه تنها با من ! … بلکه با هیچکی حرف نمیزد …!
یه حالتی داشت ، انگار … انگار با کُل عالم و آدم قهره ! … .
این حرکاتش بود که … که قلبمو آب میکرد … .
که قلبمو به درد میاورد … .
پوفی کشیدم و لب زدم :
+ صبحانتو هم که اصلا کف دست نزدی …
چیز دیگه ای هم که از صبح نخوردی !…
من میدونم که الان ضعف کردی ، بیا …
با چشمام اشاره ای به ظرف غذا کردم و ادامه دادم :
+ اینا رو بخور … زود باش … .
لباشو محکم روی هم فشار داد و چیزی نگفت …
دیگه داشتم زبونِ خاموشیش رو یاد می گحرکت کردم …
تمامِ این علامتها یعنی نمیخوام و گورِتو از اینجا گُم کن ایلیاد … !
عصبی نفسمو بیرون فرستادم و کف دست راستمو مشت کردم …
چه دختره ی لجبازیه … .
از روی زمین قد بلند شدم ، بابت رفتارای مامان بسیار اعصابم خط خطی بود ! … یکهو و بی اختیار از روی خشمگینت ، بشقاب رو با پام پرت کردم اون طرف که تمامِ غذا ها ریخت روی زمین و صدای بدی قد بلند شد …
به شیشه های شکسته ی بشقاب زل زدم و عصبی گفتم :
+ به درَک اصلا … فکر میکنی واسم مهمه؟! …
لیاقت هیچی رو نداری … ! مولین درست می اضافه کرد ! …
پوزخندی زدم و بهش خیره شدم …
با بی رحمی و بی احساسی ادامه دادم :
+ دیگه از این به بعد … واست کوفت هم نمیارم …
همینطور از گرسنگی بمیری بهتره ! … .
با ترس بهم زل زده بود ، نفسمو عصبی بیرون فرستادم و به سمت پله ها حرکت کردم … .
نگاه آخرمو بهش انداختم و از پله ها بالا رفتم …
در رو باز کردم ، خارج شدم و قفلش کردم … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن