رمان عشق ممنوعه استاد پارت ۱۰۹

کف دستمو توی هوا تکونی دادم و با صوتیی که انگار از ته چاه بیرون میومد نالیدم :

_خوبم فقط یکدفعه سرم گیج راهی شد

_بیا بریم یه کم داخل بشین تا حال سرجاش بیاد

در تایید حرفش سری تکون دادم و بی حال داخل روی تخت چوبی قرار گرفتم و سرم رو به پشتی قدیمی قرمز رنگی تکیه دادم

ولی اصلا حالم سر جاش نمیومد
هرکاری میکردم همین وضع بود به جایی اینکه بهتر بشم کم کم داشتم بدتر میشدم

سرم به دوران افتاده بود که بالاخره گارسون با شربتی که سفارش داده بودم به سمتم اومد و جلوم گذاشتش

_چیز دیگه ای میل ندارید خانوم ؟؟

کف دستمو به سرم گحرکت کردم و سعی کردم راست بشینم

_فعلا نه

سری به نشونه تایید حرفم تکونی داد و رفت بعد راهی شدنش شربت رو با دستای لرزونم برداشتم و یه کمی ازش خوردم با حس شیرینیش کم کم حالم بهتر شد

و تازه تونستم نفس راحتی بکشم
با دست آزادم ، آروم روی شکمم کشیدم و خسته زیرلب زمزمه کردم :

_یعنی واقعا باور کنم که تو اون تویی ؟؟

نمیتونستم باور کنم بچه ای توی شکممه ، اما این حالت هام داشت به شک مینداختم ، تا رسیدم باید میراهی شدم آزمایشی میدادم تا مطمعن شم

با فکر وجود بچه ای از آراد توی شکمم تبسمی گوشه لبم نشست و به این فکر کردم که اگه واقعا حامله باشم و آراد بفهمه چه عکس العملی نشون میده ؟؟

توی خوش خیالی خودم به اینکه حتما مسرور میشه و از این طریق میبخشتم لبخندی گوشه لبم جای گرفت و زیرلب خطاب به بچه ای که نمیدونستم اصلا وجود داره یا نه زمزمه کردم :

_امیدوارم تو دلیل پیوند دوباره من و پدرت باشی

قصد داشتم هر طوری شده به دنیا بیارمش حتی اگه وجودش ممنوعه باشه و هیچ کسی نخوادش و یا دوستش نداشته باشه

همین که من و آراد میمیل داشتیمش بس بود !!

توی خوش خیالی های خودم غرق بودم که راننده به سمتم اومد و گفت :

_اگه حالتون خوبه بهتره جاده بیفتیم تا به شامگاه برنخوریم خانوم

سری در تایید حرفش تکون دادم و قد بلند شدم

_باشه بریم !!

نمیدونم چند ساعتی توی راه بودیم که بالاخره به مقصد رسیدیم با توقف ماشین کنار پارکی که آدرس داده بودم کرایه رو پرداخت کرده

از ماشین پیاده شده و با شوه و ذوق نگاهم رو به اطراف چرخوندم تازه میدرک کردم که چقدر دلم برای این شهر و آدماش تنگ شده

روی صندلی رو به رو قرار گرفتم و با عجله گوشی رواز توی کیف بیرون کشیده و شماره امیر رو گرقتم

به دو بوق نکشیده صدای عصبی و قلبخورش توی گوشم پیچید :

_چرا گوشیت رو از دیروزگار تا حالا خاموش کردی هاااا ؟!

_اولا سلام

بی تفاوت و صدالبته خشمگین غرید :

_گیرم که علیک ، بگو این چه طرز حرکت کرداره ؟؟

حقیقت رو به زبون آوردم

_چون میترسیدم اونقدر بگی تا از اومدن پیشمونم کنی

با اصمینان اضافه کرد :

_صد درد صد میکردم و میکنم چراکه اینجا به هیچ وجه برای تو امن نیست

نگام روی پسر بچه کوچیکی که به سختی و با کمک پدر و مادرش تازه یاد گرفته بود که مسیر بره نشست و با دیدن تلاشش لبخندی کل صورتم رو در برگراهی شد

و بی اختیار خودم رو با بچه ای که توی شکمم بود و اصلا نمیدونستم وجود داره یا نه جمع بستم و گفتم :

_اما ما اومدیم و الان توی پارک لاله هستیم

آنچنان از اومدنم شوکه شده بود که متوجه کلمه ما نشد و وحشت زده پرسید :

_چی ؟؟ بیان کردی کجایی ؟؟ من فکر نمیکردم واقعا بیای

درحالیکه به هیچ وجه نمیتونستم نگاه از اون بچه ناز بگیرم بیخیال لب زدم :

_بیان کردم پارک لاله ام چطور بعد این همه سال پاتوق قدیمیمون رو یادت رفته که کجاست و م…..

یکسره داشتم براش توضیح میدادم و میگفتم که توی حرفم پرید یکدفعه با متوجه شدن صوتی داد کشیدهش وحشت زده صورتم درهم شد و گوشی رو از گوشم فاصله دادم

_لعنتی مگه ناظهار کردم نیاااااااا ها ؟؟؟ مگه با تو نبودم که سه ساعت برات روضه خوندم

کف دست عرق کرده ام رو به پایین مانتوم کشیدم و جدی لب زدم :

_نتونستم !!

پوزخندش توی گوشم جای گرفت

_نتونستی ؟؟ نکنه میخوای بخاطر هوا و‌هوس بیخودی سرت رو به باد بدی ؟؟ میفهمی داری چه خریتی میکنی ؟؟

همونطوری که نگاهم رو از پشت سر به پسربچه ای که حالا بسیار ازم فاصله گراهی شده بود میدوختم با امیدواری از اینکه حامله باشم و آراد ببخشتم با لبخندی لب زدم :

_منو میبخشه مطمعنم !!

با تمسخر زمزمه وار اضافه کرد :

_هه خوشم میاد امید الکی زیاد داری

از اینکه مدام داشت انرژی منفی میداد کلافه اخمام توی هم فرو حرکت کرد و با کف دستای مشت شده غریدم :

_چرا نمیزاری یه کم امیدوار باشم هااا ؟؟

تلخ گفت :

_زیرا نمیشه و میدونم چی در انتظارته دارم از قبل بهت هشدار میدم ، حالام همونجا بمون تا چند دقیقه دیگه بیام دنبالت

بعد اظهار کردن این حرف بدون اینکه منتظر پاسخی از جانب من باشه تماس رو قطع کرد ، لبامو روی هم فشردم و عصبی زیرلب زمزمه کردم :

_لعنتی !!

با یادآوری تنها برگ برنده ام که همین احتمال حامله بودنم بود سعی کردم آورم باشم و درست فکر کنم باید هر طوری شده امروز میدرک کردم حامله هستم یا نه

اما چطور ممکن بود ؟؟
توی ذهنم به دنبال جاده حلی بودم که از توی پارک چشمم خورد به داروخونه ای که رو به روم بود

باید مطمعن میشدم
با این فکر باعجله کشیده شدم و به سمت اون طرف خیابون راه افتادم باید تا قبل اومدن امیر‌ سراغ داروخونه میحرکت کردم و کاری میکردم