_مسرورم از زیستنت راضی هستی
کلی باهم حرف زدیم و فهمیدم که با وجود تلاش های زیادم خاله طلعت بخاطر بیماری که داشته از دنیا حرکت کرده وقتی شنیدم بسیار ناراحت شدم چون زیادی به گردنم حق داشت
آدرس خونه اش و شماره تلفنش رو گحرکت کردم که باهاش در ارتباط باشم و ازش میل داشتم به کسی در مورد من نگه هر چند میدونستم بعد از مرگ خاله طلعت و ازدواج کردنش برای همواره از اون محله رفته و به قول خودش با کسی در ارتباط نیست
همین باعث شده بود قلبم گرم باشه که کسی از وجودم باخبر نمیشه زیرا من برای همیشه دور اون محل و آدماش رو خط کشیده بودم
بعد از اینکه چندساعتی پیشم موند با زنگ خوردن گوشیش و اینکه آقاشون دلواپسش شده کلی ازم قول گرفت که بازم مثل چندسال پیش گم و گور نشم کشیده شد و راهی شد
بعد از راهی شدنش در ظاهر خودم رو مشغول کار کرده بودم ولی تموم فکر و ذهنم رو اون حرف نیره که در مورد آراد بود پُر کرده و از ذهنم بیرون نمیرفت
یعنی واقعا طی این سال ها یکبارم دنبال من نگشته و اصلا به اون محله سر نزده ؟؟
این از آرادی که میشناختم بعید بود
یکدفعه فکر اینکه حتما درگیر خانواده جدیدش شده و به کل منو فراموش کرده درست مثل خاری توی دلم فرو راهی شده و داشت منو از پا درمیاورد
مقصر خودم بودم از اول نباید میزاشتم از اون برام بگه که حالا به این حال و روز بیفتم کل شامگاه نتونستم راحت بخوابم و از این پهلو به اون پهلو شدم نه اینطوری فایده نداشت باید یه کاری میکردم
حدود یه ماهی از مشغله فکری هام در مورد آراد گذشته بود و به زور تونسته بودم خودمو کنترل کنم تا سراغش نرم و حتی شده از دور نبینمش
و کارمم توی شرکت دوست مرتضی حل شده بود و یه هفته ای میشد که گندم رو مهد نزدیک خونه ثبت نام کرده و منظم سر کار میرفتم و برمیگشتم
اما این وسط یه چیزی آزارم میداد
اونم محبت های گاه و بیگاه مرتضی نسبت به گندم بود
و این چیزی نبود که من میتمایل داشتم
پس مصمم شدم باهاش در این مورد صحبت کنم تا فاصلش رو با گندم رعایت کنه و زیاد باهاش صمیمی نشه زیرا از وابستگی بعدش میوحشت کردم
طبق عادت این چندوقته پشت میز کارم نشسته و مشغول کار بودم که تلفن هممسیر ساده ای که بخاطر شرکت و مهد گندم خریده بودم زنگ خورد
شمارمو جز چندنفر کسی نداشت
با تعجب از کیفم بیرونش کشیدم که نگاهم خورد به اسم مهد که روی صفحه نمایش کوچیک گوشی روشن خاموش میشد
با مضطربی تماس رو وصل کردم که صدای گرفته مربی توی گوشم پیچید بعد از سلام و احوالپرسی قلبم طاقت نیاورد و با کنجکاوی پرسیدم :
_خانوم مربی آواتو گرفته اس چیزی شده؟؟
با بغض گفت :
_آره اما نمیدونم چطور بگم آخه
گندم از بچگی زیاد از حد بازیگوش و شیطون بود و همیشگی یه جای از خودش رو زخم و زیلی میکرد حالا با گوش دادن حرفای مربیش قلبم شور میزد که نکنه باز کاری کرده باشه
_چیزی شده ؟؟ گندم کاری کرده ؟؟
_نه فقط هول نکنید ما الان بیمارستانیم
_چیییییییییی ؟؟
با صوتی داد کشیدهم چند تا از همکارا که توی اتاق بودن با تعجب نگاهم کردن
_نترسید فقط با یکی از بچه ها دعواش شده یه خورده سرش خون ریزی کرده آوردیمش بیمارستان
بعد از اینکه آدرس بیمارستان رو ازش گرفتم وحشت زده بلند شدم و شروع به جمع کردن وسایلم کردم
خداروشکر آخرای تایم کاری بود پس باعجله و بدون اهمیت به نگاه سنگین و پِچ پِچ های کارمندای دیگه از شرکت بیرون زدم و سوار اولین ماشینی که از رو به رو میومد شدم
تا به بیمارستان برسیم قلب تو دلم نبود وکم مونده بود از شدت استرس پس بیفتم
همین که وارد اتاقی شدم و دیدهم به گندم با سر بادپیچی شده روی تخت خورد انگار تموم انرژیم به دفعتاً تحلیل راهی شده باشه
پاهام سست و بی حال شد و اگه دستمو به دیوار نگرفته بودم نقش زمین میشدم
_وااای چی شمشاهده کرد ؟؟ حالتون خوبه نازی خانوم
اشاره ای به گندم که نگاهاش بسته و بیهوش به نظر میومد کردم و لرزون اظهار کردم :
_چی بلایی سر بچه ام اومده
با عجله بازوم رو گرفت و کمکم کرد پیش گندم برم
_یه لحظه از کلاس حرکت کردم بیرون دیدم صوتی جیغ و گریشون میاد و این بلا رو سر خودشون آوردن
ملتمسانه کف دستش رو گحرکت کردم
_حالش که خوبه ها ؟؟
سری تکون داد
_آره خوبه نگران نباشید فقط سرش یه بخیه کوچیک خورده
کنارش لبه تخت جای گرفتم و کف دستش رو گرفتم
بالاخره بعد از نیم ساعت چشمای قشنگش رو باز کرد و با متوجه شدنم گریه اش اوج گحرکت کرد
با قلبی گراهی شده بغلش کردم و روی سرش رو بوسیدم اینقدر ناز و نوازشش کردم تا بالاخره آروم گراهی شد و توی بغلم خوابید
از اینکه مجدداً خوابش برده بود مضطرب سراغ دکتر راهی شدم که بهم اطمینان داد چیزی نیست و بخاطر داروهای هست که مصرف کرده
چندساعتی نگران توی بیمارستان میچرخیدم
تا بالاخره برگه ترخیصش رو گحرکت کردم
بعد از اینکه کارهای تسویه حساب رو حل کردم
داروهاش رو از همون داروخونه بیمارستان گحرکت کردم و با عجله به اتاق یعنی جایی که گندم بستری بود راهی شدم
_پاشو مولینی باید بریم
با مسروری قد بلند شد و کف دستاش رو به نشونه آغوش برام باز کرد
تبسم خسته ای زدم و بغلش کردم ، سرشو روی شونه ام گذاشت و دیدهاش رو بست
از بس در طول روز سر پا ایستاده بودم که تموم بدنم درد میکرد و حالا به زور داشتم پاهام رو دنبال خودم میکشیدم و جاده میحرکت کردم
توی فکر کف دستمو روی کمر گندم گذاشته و با سری پایین افتاده داشتم از جادهروی بیمارستان میگذشتم که یکدفعه حواسم نبود و نزدیک بود با ویلچری که قصد داشت از رو به رو و از پیج جادهرو عبور کنه و سمت من بیاد ، برخورد کنم
زودی یک قدم به عقب برداشتم و کف دستپاچه لب زدم :
_ببخشید حواسم ند…..
باقی حرفم با دیدن کسی که روی صندلی ویلچر جای گرفته و بی روح درست مثل کسایی که روحی توی تنشون نیست به رو به روش خیره شده و پلکم نمیزد ، نصف ونیمه رها شد
شوکه خشکم زده و قدرت هیچ عکس العملی رو نداشتم بعد از سال ها داشتم صورت کسی رو میمشاهده کردم که هر ثانیه آرزوی دیدنش داشت منو از پا در میاورد
اما حالا متوجه شدنش اونم اینطوری اینقدر شوک بهم وارد کرده بود که قدرت هیچ عکس العملی رو نداشتم
به سختی زبونم رو که به سقف دهنم چسبیده و خشک شده بود رو تکونی داده و با آوایی که انگار از ته چاه بیرون میاد اسمش رو زیرلب زمزمه کردم :
_آراد
اما مردی که پشت ویلچر ایستاده بود و حرکتش میداد بی اهمیت به حال من ، دسته های ویلچر رو گراهی شد و با هُلی که بهش داد از کنارم گذشتن
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن