-چه غلطی میکنی!؟
دود سیگارو بیرون فرستاد و همونطور که قدم زنان به سمتم میومد سؤال کرد:
-چی!؟ چه غلطی میکنم!؟ من یا توی کثافت که بخاطر اون یالقوز داری هرگهی دلت میخواد میخوری هااااان!؟
صدای نعره اش چهارستودن خونه رو لرزوند.
دندون قروچه ای کردم و اظهار کردم:
-تو ازم تمایل داشتی انتخاب کنممنم کردم پس کار لعنتیتو انجام بده و واسه همواره کف دست از سرم بردار…
فندکشو انداخت دور و بعد
خم شد و کف دستمو گراهی شد و از جا بلندم کرد.
ترسناک شده بود..صاف نگه ام داشت.
کلاه و شالمو از سر و دور گردنم درآورد و پرت کرد روی زمین….
حتی با همون یه کف دست پالتوم رو هم از تنم در آورد و همزمان شتابزده تند و با حالتی غیر نرمال اضافه کرد:
-اونقدر کثافتی که حاضری واسه جلب توجه یه کثافت تر از خودت هرگهی بخوری…
هیچی ناضافه کردم.سرمو کج کردم و اون پالتو رو درآورد و اون رو هم پرت کرد روی زمین.
خیره شده بودم به نقطه نامشخصی که چشمم به نگاهش نیفته …
سیگار میکشید تا آروم بشه اما نمیتونست چراکه هیچ فرقی با یه خرس وحشی نداشت…
چونه ام رو گراهی شد و سرم رو برگردند سمت خودش و بعداز اینکه وادارم کرد بهش نگاه کنم داد زد:
-به کف دست آوردن هرچیزی از راهش دلنشینه احمق نه به هر قیمتی….میخوای لیلا فروهری بری جلو آره؟
ک**س لعنتیت پر بشه از آب هزارتا مرد تا تهش برسی به دیاکو جونت…؟ که چی بشه هااا؟ که چی بشه؟
نفس زنون و با نفرت نگاهش کردم.کف دستشو بالا برد و سیلی محکمی زد به گوشم.
سرم کج شد و گوشه لبم از ضرب سنگین کف دستش قاچ خورد…
کف دستشو بالا برد و سیلی محکمی زد به گوشم.
سرم کج شد و گوشه لبم از ضرب سنگین کف دستش قاچ خورد.
سوزش لبم رو احساش میکردم و حتی مزه ی نه خیلی غلیظ خون رو….
ازش متنفر بودم اما حالا با اینکارهاش شدت این تنفر رسید به مرحله ی بی حد و مرزی…
به اون مرحله که قلبت میخواد از عمق و ژرفای وجودت واسه طرف مقابل آرزوی مرگ بکنی…
زبونمو به کنج لبم زدم.
به همونجایی که حس میکردم ترک برداشته.هبچی نگفتم.
فعلا اون سواره بود و پیاده.
گاهی سکوت لازم بود.
لازم بود هیچی نگی…
قلبم میتمایل داشت تف بندازم تو صورتش ولی فقط با نفرت گفتم:
-ازت متنفرم شهراااام…
تبسم حرص دراری زد و اظهار کرد:
-مرسی که ازم بدت میاد!
دندونامو رو هم سابیدم و بازم تنفرم رو نسبت به خودش با جملات دیگه ای بیان کردم:
-روزگار مردنت زیباترین روزگار زیستنمه!
پوزخند تلخی زد و زیر لب باخودش لب زد:
-هرزه ی احمق!
با تنفر پرسیدم:
-چطور به خودت جرات میدی با من بگی هرزه؟؟؟
داد زد:
-زیرا هستیییییی!
اومد سمتم.کف دستمو سفت گراهی شد وکشون کشون به دنبال خودش برد.
نمیدونم چی توی سرش بود اما مقصد رو میشناختم.
داشت منو میبرد سمت اتاق خوابش.
مجبور بودم به سکوت.به حرف نزدن…به هیچی ناضافه کردن..به خاموشی کردن.
فقط امیدوار بودم بگذرننو تموم بشن این روزگارای مزخرف.
گه اگه بشن…گه اگه بگذرن جوری با شهرام تا کنم جوری اسمشو به زبون نیارم جوری وانمود کنم به نشناختنش که انگار خیچوقت وجود نداشته!
در اتاقشو باز کرد و پرت کرد داخل اتاق و گفت:
-صاف وایسا…
اخم کرده بودم و بی شک اون سگرمه ها با کف دست هم باز نمیشدن.
زانوی خم شده ام رو صاف نگه داشتم و بعد دستمو به لبه ی بالا اومده ی قهوه ای رنگ تخت تکیه دادم و از جا بلند شدم و صاف از حرکت ایستادم.
بازهم سرم رو کج کرده بودم و تند شتابزده نفس میکشیدم.
شهرااام…آخ شهرام…میرسه روزگاری که بتونم تلاقی این راهی شداراتو دربیارم؟ میرسه !؟
رو به روم ایستاد و باتشر اضافه کرد:
-لخت شو…زودباش…
بااینکه انجام دادن اینکارو برای اون اصلا و ابدا دوست نداشتم ولی چاره ای دیگه ای هم نبود.
اگه بود هم به ذهن من یکی نمی رسید.
دکمه های پالتوم رو باز کردم و انداختمش روی زمین.درست کنار پاهام.
بدون اینکه نگاهش کنم تاپ تنم رو هم درآوردم و بعد کف دست بردم سمت شلوارم که بکشمش پایین…
دستهاش رو به کمرش تکیه داد و شروع کرد قدم رو راهی شدن…
عصبی بود و این عصبی بودن هم از قیافه اش پیدا و عیان بود هم از این بیتابی هاش…
قدم می رفت که به خودش مسلط بشه اما من اصلا اونو نمی درک کردم.
اونی که باید عصبی باشه من بودم نه اون…
اومی که باید کفری بشه من بودم نه اون.
شلوار تنگمو تا روی زانوهام پایین آوردم و بعد کمرم رو تا کردم و خیلی بهسرعت کشیدمش پایین و با لباس زیر رو به روش ایستادم و بیان کردم:
-خب…کار لعنتیتو شروع کن!
دست از قدم رو راهی شدن برداشت و بهم خیره شد…
کف دست از قدم رو حرکت کردن برداشت، ایستاد و بهم خیره شد…
من از این نگاه ها درفرار بودم.از این نگاه های سرزنشبار…از این نگاه های متاسف…
از این نگاه ها که معمولا به یه هرزه و تن فروش میندازن.
نگاه های شهرام همهمین مقلبی بودن.
قبلا همچین مشاهده کرد و نگاهی بهمنداشت.
دوستم داشت اما حالا…..
چندقدمی به سمتم اومد.سرش رو با تاسف تکون داد و زمزمه کنان گفت:
-بهشدت حقیری شیوا!
عصبی شدم و دیگه نتونستم اون سکوت رو ادامه بدم تا اون برای تحقیر کردنم هرچی قلبش میخواد به زبون بیاره برای همین کنترل اعصابمو از کف دست دادم و با مشت کردم انگشتام اظهار کردم:
-آره من حقیرم کوچیکم هرزه ام من همچی ام…هر چیز بد و منفی ای که توی این دنیا وجود داره… تو که خوبی تو که عالی هستی تو که پسر پیغمبری تو که معصوم و پاکی بیا غلطی که میخوای انجام بده و برو !
بازم پوزخند زد.
دیگه اعصاب کل کل کردن با اون رو نداشتم.
آماده بودم تا هربلایی دلش میخواد سر بدن لعنتیم بیاره و دیگه هیچوقت بهونه ای برای متوجه شدنش نداشته باشم.
درحالی که منتظر بودم کاری که بخاطرش منو توی این موقعیت انداخته بود رو شروع کنه ، خم شد و لباسهامو از روی زمین برداشت و همزمان حین صاف نگه داشتن کمرش اضافه کرد:
-به خودم اضافه کردم محاله برای شیوا اون پسره مهمتر از همچین چیزایی باشه…
محاله بخواد بخاطر همچین موردای ناقابلی بدنش رو تقدیمم بکنه اما حالا…
مکث کرد.پوزخندی زد و نگاهی سرزنشامگاهار به اندام نیمه عریونم انداخت و گفت:
-ولی حالا که میبینم …هه…فکر نکنم تو اون کسی باشی که من تصورش رو میکردم!
-ولی حالا که میبینم …هه…فکر نکنم تو اون کسی باشی که من تصورش رو میکردم!
دستاهمو دور بدنم حلقه کرده بودم و با خجالت زمین رو نگاه میکردم.
حس میکردم هدفش از کشوندنم به اینجا فقط تحقیر کردنم بود و بس!
قلبم نمیتمایل داشت آواش رو بشنوم.
قلبم نمیمیل داشت حرفهاش رو بشنوم…
عاشق شدم دستامو بزارم رو گوشهام و داد بزنم.
لبم رو زیر دندون فشردم و با خشم و بی طاقتی و خشمگینت گفتم:
-غلطی که میخوای رو بکن و واسه همیشگی کف دست از سرم بردار عوضی…
پوزخند معنی دار و تحقیر آمیزی زد و بعد لباسها رو پرت کرد تو صورتم و گفت:
-بپوش و گورتو از اینجا گم کن و برو…
ناباورانه بهش خیره شدم.انتظار هر حرف و حرکتی رو از طرف اون داشتم به جز همین.
به جز اینکه بدون لمس بدنم از خیرم بگذره و بهم بگه برم.
چی توی سرش بود!؟
اگه تهش قرار بود اینکارو انجام بده پس چرا همچین چیزی ازم تمایل داشت!؟
چرا همچین شرطی گذاشت!؟
لباسهارو چراکه پرت کرد طرفم ناخوداگاه گراهی شدمشون و همچنان بهش خیره موندم و پرسیدم:
-زیر حرفت زدی!؟
حس کردم دیگه نمیخواد به شرطهاش عمل کنه.
نگاهی تحقیر آمیز به سرو هیکلم انداخت و با بالا انداختن شونه هاش اظهار کرد:
-نه! اما توداری حالمو بهم میزنی…
تو ارزش نگاه ساده ام به خودت رو هم نداری چه برسه به اینکه بخوای باهام باشی یا حتی زیرم…
-نه! اما توداری حالمو بهم میزنی…
تو ارزش نگاه ساده ام به خودت رو هم نداری چه برسه به اینکه بخوای باهام باشی یا حتی زیرم…
پوزخندی زدم و بانفرت جویا شدم:
-آوردیم اینجا که تیکه بارم بکنی!؟
بازم پوزخند زد و جواب داد:
-نه…میخواستم بسنجمت.میمیل داشتم بهت شانس بودن باخودمو بدم.
میمیل داشتم مطمئن بشم کسی که دوستش دارم اونقدر حقیر و پست نیست که بخاطر چند موضوع ساده حاضره تنشو به یکی دیگه بفروشه اما حالا اثبات شد که هستی….
تو همه ی اون چیزایی که نباید باشی هستی…
تبسم تلخی زد.از جیب شلوارک پاش یه نخ سیگار و فندک بیرون آورد.
من همچنان بهت زده بهش خیره بودم.
حس میکردم گیج شدم و ذهنم توانایی کنار هم چیدن مسائل رو نداره.
نخ سیگارو گذاشت بین لبهاش و حین روشن کردنش درحالی که مواظب بوداز بین لبهاش نیفته اظهار کرد:
-قرار داد اون بچه ژیگول رو تممشاهده کرد میکنم…
خب…به چیزی که میخواستی رسیدی حالا گمتو گور کن و برو…
متحیر بهش خیره موندم.
پس فقط کشونده بودم اینجا که به سخره ام بگیره.
کنج لبمو دادم بالا و اظهار کردم:
-خیلی…بهشدت پستی…
دود سیگارش و فوت کرد بیرون و گفت:
-بسیار پستم !؟
این منم که بخاطر خایه مالی یکی دیگه لخت و عریون اینجا وتوقف کردم تا یکی کونم بزاره ؟؟؟هااااان !؟
گمتو گور کن و از خونه ام بزن بیرون شیوا…
از دیدهم افتادی!
قلبم از حرفهاش از تیکه هاش از تحقیر و توهینهاش به درد اومده بود.
نفس زنان بهش خیره شدم.
کام عمیقی از سیگارش گحرکت کرد و بعد دودشو فوت کرد سمتم و از اتاقش بیرون راهی شد..
کام عمیقی از سیگارش گحرکت کرد و بعد دودشو فوت کرد سمتم و از اتاقش بیرون راهی شد.
مات و مبهوت حرکت کردن و دور شدنشو تماشا کردم.
چیاضافه کرد چیکار کرد چی پروند…!؟
لباسمو تو مشتم چنگ زدم و فشردم.
تمام مدت داشت تحقیرم میکرد.
کشونده بودم اینجا که آزارم بوه…
اذیتم بکنه، غرورمو هزار تیکه بکنه، شکنجه روحیم بده….
من چقدر احمق بودم که شک کردم به غیرت و مقلب شهرام و اومدم اینجا و براش لخت شدم.
پامو زمین کوبیدم و اظهار کردم:
-لعنتتتتت! لعنت به من! تو چرا اینقور احمقی شیواااا…؟ چراااا؟ هاااان؟
باهمون حال خراب مشغول پوشیدن لباسهام شدم.
گند زده بودم و دیگه هیچوقت نمیشد این گند رو جمع کرد.چقور من احمق بودم که تمام مشاهده کرد و شناختم از شهرام رو ریختم زباله و با یه دید جدید پا گذاشتم توی خونه اش!
درو کنار زدم و از اتاق اومدم بیرون.
هم احساس خجالت داشتم هر سرشکستگی و با اینکه اون بهم گفته بود به قولهاش عمل میکنه ولی اصلا خوش حال نبودم.
اصلا و ابدا…
لم داده بود روی مبل و سیگارپشت سیگار دود میکرد.
به سمت کیفم رفتم.خم شدم و از روی زمین برداشتمش و بعد کمر تا شده ام رو کشیده کردم و بهش خیره شدم و بعداز یه مکث خیلی طوانی گفتم:
-من می…
حرف زدن جقدر برام سخت بود.انگار میتمایل داشتم جون بکنم.
به خودخوری افتادم.لبم رو زیر دندونفشردم و گاز گرفتم.
پشت کف دستمو رو همون جایی که سیلی زده بود کشیدم و گفتم:
پوزخند زد.
نگاهامو روی همفشردم و بهآرامی اظهار کردم:
-میشه پوزخند نزنی!؟
انگار متوجه شده بود چقدر میره رو مخم که بازم اینکارو تکرار کرد.
آاااخ که چقدر این پوزخند و نیشنخندها میراهی شد رو مخم.
سرمو بالا گرفتم و اینبار با حرص بیشتر ی اضافه کردم:
-من سالها واسه رسیدن به اینموقعیت تلاش کردم…صبر کردم…زجر کشیدم…
من…من دیگه نمیمیل داشتم….نمیتمایل داشتم بیشتر از اینمعطل بمونم!
صورتش پشت یه عالمه دود سیگار مات شده بود.میمیل داشتم حرفهام رو ا امه بدم ولی این اجازه رو بهم نداد.دماغشو بالا کشید و قبل از اینکه حرفی بزنم اضافه کرد:
-ببین شیوا ..شیوا خانم…دختر مستانه خانم…شیوا خانمی که حتی وقتی اسمتو میخوام به زبون بیارم حالت تهوع بهم دست میده…
مکث کرد.دیدهامو تنگ کردم و بهش خبره شدم.
خم شد.خاکستر سیگارشو تکوند و گفت:
-دستمال دست این و اون…دیگه واسه من شر نباف….
بغضمو قورت دادم و اظهار کردم:
-شر نیستن حرفهای دلمن…
دستشو تو هوا تکون داد و گفت:
-راتو بکش و یه جوری برو که هیچوقت نبینمت.
هیچوقتتتتتتت….
من بقول مامان دریده، من بچه پررو، من زبون دراز، من پوست کلفتی که هیچوقت اجازه نیمدادم کسی حتی با حرف ازم جلو بیفته حالا به حدی احساس سرشکستگی و مچاله شدن و محزونی داشتم که حتی قلبم نمیتمایل داشت سرمو بالا بگیرم چه برسه به اینکه به چشمهاش نگاه کنم….
سکوت کردم که نعره زد:
-گمشو برو بیرون کثااااقت!
شونه هام از صوتی دادش بالا پریدن.تنم لرزید.
سرمو بالا گرفتم ونگاه آخرمو بهش انداختم و بعدهم از خونه اش زدم بیرون.
پامو که تو کوچه گذاشتم ایستادم.
دیدهامو بستم و سرمو رو به آسمون نگه داشتم….
کارم به اشک ریختن نرسید ولی خودممطمئن بودم اگه گریه میکردم حالم بهتر از اینی که الان بودممیشد….
*شیدا*
نمشاهده کردنش منو به خودخوری انداخته بود.حس میکردم هزارن ساله که نمشاهده کردمش و یاشاید حتی بیشتر….
قرار گرفته بودم روی صنقلبی راحتی و زیر سایه ی انبوه درختهای بلند قامت پُر شاخ و پرگ خیره به چمنهای سبز و نم دار زیر پام به این فکر میکردم که ای کاش اعتراف نمیکردم دوستش دارم.
کف دست کم میتونستم باخیال راحت تر نگاهش کنم.
یاحتی اینکه شانس مشاهده کردنش رو داشته باشم….
دوستش داشتم ولی از رسیدن بخش مایوس بودم پس چرا حماقت کردم و به این محبت ممنوع اعتراف کردم که حتی بعداز گذشتن اینهمه مدت هیچ خبری ازش نشده؟
نه! بهتر بود بگم همنادم بودم و هم نبودم.
الان بابت اون اعتراف بزرگ هم احساس سبکی داشتم و هم حس آشفتگی….
به موبایلم نگاه کردم.
چقدر و چند مدت دیگه باید جلوی وسوسه شدن خودم رو میگحرکت کردم و بهش زنگ نمیزدمیا پیامنمیدادم!؟
طاقتم داشت طاق میشد! نه…صبوری دیگه از من برنمیومد.
رفتم تو لیست مخاطبینم.شماره اش رو بالا آوردم و شروع کردم تایپ کردن….
بیش از صدبار صد متن مختلف نوشتم ولی هر بار در لحظه پشیمون میشدم و همه رو دیلیت میکردم ….
باید چی براش مینوشتم!؟
اصلا از کجا معلوم بلاک نباشم؟یا اینکه اون پیامم رو بخونه یا….
پووووف!
یه نفس عمیق کشیدم و مجدداً شروع کردم تایپ کردن:
“متاسفم فرزاد…نه برای احساسی که ته دلم بهت دارم،بخاطر اینکه دوست دارم.
بخاطر اینکه آدمی مثل من دوستت داره…یه گناهکار…ای کاش شانس متوجه شدنت و یه گپ کوتاه رو بهم میدادی ای کاش”
چشمهام رو بستم و قبل از اینکه منصرف بشم و مثل تمام دفعات پیش پیام رو دیلیت کنم بهشدت زود براش ارسالش کردم و یه نفس عمیق از سر راحتی کشیدم.
معرکه و شگفت انگیز بود اگه جوابمو میداد ولی خب اینکارو نکرد.
در واقع جواب دادنش اونقدر طول کشید که تقریبا مایوس تر از پیش شدم و باز شروع کردم سرزنش کردن خودم و اینکه اصلا چرا بهش پیام دادم…
به سرم زد زنگ بزنم.
اما نه…این شاید بد باسه….نمیدونم…شایدهم خوب باشه
اونقدر تو فکر این بودم که باید زنگ بزنم یا نه که متوجه حضور فرهاد نشدم حتی سنگینی سایه اش تا وقتی که برگهای خشک زیر پاش خِش خِش صدا دادن و گفت:
-سه ساعت اینجا بس جای گرفتی که چی؟درسته امروزگار بارونی نیست و آفتاب دراومده اما این قلبیل نمیشه که اینجوری بیای بیرون سرما میخوریاااا….
حالم از محبتهاش بهممیخورد خصوصا وقتی هنوزهم میتونستم تنها با گذاشتن پلکهام روی هم سنگینی و تلخی و درد کتکهاشو روی سروتنم احساس کنم.
بدون اینکه نگاهش کنم،خصمانه و سرد و با کینه پرسیدم:
-میشه یه لطفی بهم بکنی؟؟؟
گمون کرد میخواد چیز خوبی ازم بشنوه برای همین بلافاصله جواب داد:
-تو جون بخواه عزیزم….
دندونق قروچه ای کردم.دوست داشتم فریاد بزنم من عزیز تو نیستم ولی فقط اظهار کردم:
-من جون نمیخوام.فقط میخوام خلوتمو بهمنریزی همین!
پوزخند کمرنگی زد و بعد همونطور که کتش رو از تن درمیاورد قدمزنان اومد سمتم و همزمان گفت:
-هنوز ازم خشمگین هستی؟
بیشتر از اینکه ازش عصبی باشمچشم متوجه شدنش رو نداشتم.تو دلم ذره ای نسبت بهش دلدادگی نداشتم چون نمیتمایل داشتمش.
نه تنها نمیمیل داشتمش بلکه ازش متنفر بودم.
پوزخندی زدم و برای اینکه حالیش کنم ذره ای برام اهمیت نداره جواب دادم:
-نه نیستمچراکه من اصلا به تو فکر نمیکنم
سرش رو با تاسف تکون داد و بعد کتش رو انداخت روی شونه های عریونم و اظهار کرد:
-از کف دست تو شیداااا….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن