ذوق زده و باهیجان نگاهش کردم.
این خبر به حدی خوب بود که همچی رو شست و برد..
منظورم تلخی میل داشته اش و تصور دیدار دوباره ی شهرام بود.
ناباورانه سؤال کردم:
-واقعااااا ؟
سرش رو به آرومی تکون داد و بعد گفت:
-خب معلومه! کی بهتر از تو!
زبون از زدن هر حرفی قاصر بود.لبهامو باز میکردم حرف بزنم و ازش تشکر کنم اما هیچ کلمه و آوایی از دهنم بیرون نیومد.
بعد از یه خاموشی طولانی بیان کردم:
-نمیدونم چی بگم دیاکو…فقط…فقط میتونم بگم ازت ممنونم! خیلی هم ممنونم…
دیدهک زد و اضافه کرد:
-تو با استعداد، خوش فیس، خوش اندام و سکسی و لوندی…پیج کاملی از تمام ویژگی ها و خصلتهای خوب …
ممنون من نباش…ممنون خودت باش ! خب…من دیگه برم…امشب منتظر تماستم…
حرکت کرد سمت ماشین.چرخیدم و با دیده تعقیبش کردم.
در ماشین رو باز کرد و هممدت کشیده قد بلند اضافه کرد:
-منتظر اینم که زنگ بزنی و یه خبر خوب بهم بدی…بای دلدادگیم!
کف دستم رو به آرومی براش تکون دادم درحالی که یه لبخند عریض دندون نما روی صورتم نقش بسته بود.
ایستادم تا ماشینش از نظرم محو بشه.
بعدش کف دستهامو تو جیبهای لباسم فرو بردم و قدم زنان به مسیر افتادم.
خیلی واسم سخت بود با شهرام تماس بگیرم ولی وقتی پای دیاکو و پیشرفت کاری در میون بود حاضر بودم هر کاری بکنم.
از دکه ی سر خیابون یه کارت تلفن خریدم و به سمت کیوسک تلفن رفتم.
شماره ی خودم رو بلاک کرده بود بنابرین مجبور بودم اینکارو بکنم.
انگشتهامو روی دکمه هام گذاشتم و آرومی فشارشون دادم.
تکیه ام رو به در دادم و منتظر موندم تا جواب بده.
بعدداز شنیدن بوق بالاخره آوای بمش به گوشم رسید:
” بله….”
خیلی بهسرعت گفتم:
“شهرام منم شیوا باهات کار دارم”
غرولند کنان گفت:
“برو به درک…”
دوباره و بسیار تند بیان کردم:
“شهرام خواهش میکنم قطع نکن باهات کار مهمی…”
حرفم تموم نشده بود که آوای بوق ممتد بهم فهموند تماس رو قطع کرده.
با عصبیت زیادی داد زدم:
” ازت متنفرممممم شهرام بمیری ایشالله”
با دادن کرایه تاکسی از ماشین پیاده شدم و قدم زنان به سمت خونه ی شهرام راه افتادم.
بااینکه دربست اومده بودم اما خودم تمایل داشتم سر کوچه پیاده بشم تا شاید تو فاصله ی از اونجا تا در خونه اش فکر دیگه ای به ذهنم برسه.
مثل حکایت ازاین ستون به اون ستون!
آره…من به اینکه از این ستون به اون ستون فرجی بشه یه نمه امیدوار بودم!
تلفن همجادهمو بیرون آوردم و شماره ی امیر که تو خوب و بد تنگی ، خوشی وناخوشی کنار شهرام بود رو گراهی شدم و گوشی رو کنار گوشم نگه داشتم.
برای اینکه جواب بده در حد مایوس کردنم دیر جواب داد اما لحظه ای که دیگه میتمایل داشتم به اون تماس خاتمه بدم صداش تو گوشم پیچید:
“سلام شیوا خانم…خوبی؟ خوشی؟ رو به جادهی؟”
با مکث و تاخیر لبهام رو ازهم باز کردم و اظهار کردم:
“سلام امیر…ممنون.خوبم.البته اگه بعضیا بزارن.ببین امیر…میخوام باهات حرف بزنم ولی اگه شهرام پیشته لطفا جوری نشون نده که متوجه بشه منم”
فکر کنم اولش یه کم تعجب کرد چون حرفی نزد ولی بعداز چندثانیه به حرف اومد و اظهار کرد:
“باشه متوجه ام…ولی شما راحت باش خبری نیست”
نفس گحرکت کردم و بیان کردم:
“امیر شهرام با دیاکو لج کرده.یعنی با من لج کرده واسه همین حرصشو داره سر دیاکو درمیاره.
به من گفتن ساختمون شرکت واسه شهرام که انگار اظهار کرده دیگه نمیخواد باهاشون همکاری کنه و حتی بهشون جنس بفروشه…”
چون من مکث کردم اون اظهار کرد:
“آره در جریانم…طرف حسابشون خودم بودم.حالا مشکل چیه…؟”
نگاهمو دوختم به رو به رو و جواب دادم:
“من میخوام تو باهاش صحبت بکنی که همچی برگرده به روال سابقش”
اینبار برای جواب دادن لحظه ای مکث نکرد.بسیار سریع گفت:
” نمیشه شیوا خانم…یعنی اصلا فکرشم نکن…قضیه هم اونجوری که تو فکر میکنی نیست.شهرام آدمی نیست که بخواد سر لج با تو دیاکودادوند رو اذیت بکنه…یه موردهایی هست که حالا نمیشه توضیحشون داد.فقط همینقدر بدونید که موضوع مربوط به شما نیست”
با حرصی که از کف دستش شهرام میخوردم بیان کردم:
“چرااااا…من مطمئنم که اون شهرام لعنتی سر لج و لجبازی یا من داره دیاکو رو آزار میده..از ضعفشه…از بزدلیشه…”
نیشخندی زد و اضافه کرد:
“من فکر میکنم شما شهرامو نمیشناسی..در هر صورت بهت اطمینان میدم موضوع اصلا به تو مربوط نمیشه.مربوط میشه به خودشون و زیر پا گذاشتن قوانین. معذرت میخوام مم باید برم.فعلا”
قبل از اینکه قطع کنه پرسیدم:
“اینکه الان کجاست رو که میتونی بگی”
” یک ساعت پیش از من جدا شد.احتمالا خونه اس”
” باشه مرسی”
منی که دقیقا نمیدونستم حرفم رو باید از کجا شروع کنم حالا دلم میخواست هم امیر و هم شهرام رو به فحش بکشم.
هیچکدوم از حرفهاش رو قبول نداشتم.چون واسم جای شک نداشت شهرام بی برو برگرد سر لج با من اینکارو کرده.
گوشی موبایل رو گذاشتم تو جیب زیرا تقریبا به خونه نزدیک شده بودم.
حیاطی نداشت و فقط یه محوطه کوچیک اون جلو بود که دور تا دوش دیوار نبود و بلکه چوبهای دکوری بودن.
قفل در کوچیک آهنی رو از داخل زدم وبازش کردم.
میدونستم اومدنم اینجا اصلا درست نیست و ممکنه اونو خشمگین تر از همواره بکنه ولی اگه حتی یک درصد مطمئن بودم چاره ی دیگه ای هم دارم صدرصد از فکر اینکه مستقیم بیام و به شهرام رو بزنم فکر نمیکردم!
جرات به خرج دادم و راهی شدم سمت در.
انگشت اشاره ام رو روی زنگ گذاشتم که فشار بدم اما بعدش مطمئن شدم اگه بدونه منم باز نمیکنه واسه همین منصرف شدم.
چرخیدم و تا دیدهم به پسر نوجونی که یه گونی کف دستش بود و قوطی هارو از سطل زباله جمع میکرد و قدم زنام مسیر رو مستقیم می حرکت کرد، افتاد فکر تازه ای به ذهنم خطور کرد.
صداش زدم و اظهار کردم:
-آقا پسر…وایسایه لحظه…
ایستاد و سرش رو به سمتم برگردوند و پرسید:
-با منی خانم؟
دویدم سمتش و هممدت جواب دادم:
-آره خودت…
در رو کنار زدم و به سمتش رفتم.رو به روش ایستادم و گفتم:
-اگه بهت چهارتا ده هزارنومنی بدم حاثری زنگ اون خونه رو برام بزنی؟!
یکم مکث کرد بعد سؤال کرد:
– فقط باید زنگ برنم یا حرف هم بزنم !؟
-خب شاید لازم باشه حرف بزنی مثلا اگه جویا شد کیه بگو آقا یه چنددقیقه بیا بیرون…
یه چیزی تو همین مایه ها! یه چیزی که درو وا بکنه
بچه زرنگی بود.گونی روی دوشش رو پایین گراهی شد و گفت:
-پس یه ده هزاری دیگه هم بزار روش رندش کن زیرا کسی که شما با این قیاقه و تیپ نتونستی ار خونه بکشیش بیرون حتما خیلی بچه نچسبیه!
خندیدم. بهشدت پسر باحالی بود.
کف دست بردم توی کیف و یه پنجاهی بیرون اوردم و به سمتش گحرکت کردم و سؤال کردم:
-حله!؟
پول رو بوسید و گذاشت تو جیب جلویی لباسش و جواب داد:
-حله آبجی…
باهمدیگه سنت خونه ی شهرام راهی شدیم.
از اون تمایل داشتم رو به روی آیفن بایسته و خودمم کنار از حرکت ایستادم تا تصویرم رو نبینه.
هماهنگ باخودم زنگ رو فشار داد.
خیلی طول نکشید که آواش به گوش هردومون رسید:
-بله!؟
بهشدت طول نکشید ک صوتش به گوش هردومون سید:
-بله!؟
پسره بدون اینکه به من نگاه کنه بیان کرد:
-حاجی میشه بیای دم در؟ یه چیزایی اینجا تو نایلون مشکی جلو دره میخواستم اگه اجازه میدین برشون دارم
شهرام با اطمینان جواب داد:
-من چیزی ندارم.اگه هم هست بردار ببر!
-حاجی قربون کف دست و پات.بهشدت خرت و پرت جلو در خونتونه.یه تکه پا بیا بیرون ما با خیال راحت اینارو ببریم.
کوتاه اومد و بیان کرد:
-بهشدت خب…
تا گوشی آیفن رو گذاشت با لبخند رو کردم سمت پسره و اضافه کردم:
-دمت گرم!
دستشو گذاشت رو سینه اش و روی صورت افتاب سوخته اش یه تبسم نشوند و بیان کرد:
-مخلصیم آبجی…
گونیشو روی دوش انداخت و بعد هم از اونجا حرکت کرد.
طاما نکشید که شهرام در خونه رو باز کرد.
رفتم و رو به روش از حرکت ایستادم و اظهار کردم:
-سلام!
با حرص نگاهم کرد.از قیافه اش کاملا مشخص بود بدجور به خونم تشنه اش.
یکمم جاخورده بود از حضورم. زدیف دندونای سفید خوش فرمشو روی هم سابید وغضب آلود اظهار کرد:
-توووو….
تند و سریع رفع ابهام کردم و گفتم:
-من اون پسره رو فرستادم.میدونی…تو با من لج افتادی وقتی جواب تلفنهامو نمیدی مطمئنن در خونه رو هم باز نمیکردی…منم مجبور شدم
من اون پسره رو فرستادم.میدونی…تو با من لج افتادی وقتی جواب تلفنهامو نمیدی مطمئنن در خونه رو هم باز نمیکردی…منم مجبور شدم
زبونش رو توی دهن چرخوند.دیگه اون دلدادگی خفیفی که همواره وقتی رو به رو میشدیم تو نگاهش احساس میکردم رو نمی مشاهده کردم.
انگار سر شده بود.
منو جوری نگاه میکرد که یه آدم هفت پشت غریبه رو به روشه….
دهنش رو کج کرد و با مکث بهشدت آروم اما نامهربون گفت:
-برو بچه.برو رد کارت!
نفسش رو از بینیش بیرون فرستاد و لنگه درو گرفت که ببندش اما من بسیار بهسرعت پامو لای در گذاشتم و اضافه کردم:
-شهرااام…فقط چند دقیقه!
غضب آلود نگاهم کرد و اظهار کرد:
-تو بگو چند ثانیه…برو رد کارت
از سر ناچاری و بدون اینکه پامو بردارم باز اظهار کردم:
-لطفااااا….فقط چنددقیقه
بدون اینکه سرش رو خم یکنه نگاهی به پای راستم که مابین در بود انداخت.
به اجبار تنها به این قلبیل که پام لای در گیر افتاده بود دیگه نبستش.
از حرکت ایستاد.صورتش کاملا عبوس بود حتی وقتی حرف زد هم ثابت کرد از این میزان برآشفتهتش کم نشده:
-بنال…بنال و گورتو گم کن!
یعنی گم شم دیگه؟هووووف!
نمیدونست واسه من این عین مرگ می مونه که بخوام در مورد هر موضوع کوچیک و بزرگی ازش خواهش بکنم.
دماغمو بالا کشیدم و آرام درحالی که حتی خوش نداشتم تو نگاههاش نگاه کنم اظهار کردم:
-میخوام باهات صحبت بکنم!
پام رو عقب کشیدم.
دوباره لنگه درو گحرکت کرد که ببندش و هموقت بیان کرد:
-اما من نمیخوام …برو رد کارت!
قامتش توی چهارچوب بود و این یعنی تمایلی نداشت من برم داخل خونه اش.
لعنتی!
کاش هنوزم گیرم بودی تا حالیت میکردم سزای کم محلی به من چیه !
قامتش توی چهارچوب بود و این یعنی تمایلی نداشت من برم داخل خونه اش.
لعنتی!
کاش هنوزم گیرم بودی تا حالیت میکردم سزای کم محلی به من چیه !
بسیار سعی کردم اخم نکنم ولینتونستم ودرنهایت با صورتی کاملا درهم گفتم:
-وقتتو بسیار نمیگیرم.میخوام در مورد یه موضوع مهمی باهات حرف بزنم!
با حالتی کلافه و خسته نگاهم کرد و عصبی وار بیان کرد:
-ححرکت کرد هر گهی که هست بزن و بروووو
آب دهنمو قورت دادم.همیشگی باهام تند رفتار میکرد ولی نه تا به این حد و اندازه.
من هم که فکر نکنم فرقی با یه نارنجک بدون ضامن داشته باشم.
اونقدر عصبانی بودم که اگه انگشتهامو مشت نمیکردم و یا محسوس لبهامو روی هم فشار نمی دادم حتماااا منفجر میشدم.
نفسمو بیرون فرستادم و اضافه کردم:
-اینجوری و اینجا که نمیشه….بزار بیام داخل!
قبول نکرد و یا بدخلقی اضافه کرد:
-برو پی کارت شیوا ..
عصبی و با حرص آواش زدم:
-شهرااام چه مرگته…؟؟
فقط چنددقیقه!
بازهم راضی نشد.یعنی نه تنها قبول نکرد و راضی نشد بلکه خیلی جدی و عصبانی گفت:
-ببین شیوا…گوش کن ببین چی بهت میگم.اصولا عادت به تکرار یه حرف ندارم ولی اینبار استثانا اینو تکرار میکنم که حرفهام آویزه ی گوشت بشن…
بین من و تو چیزی وجود نداره و نخواهد داشت پس راتو بکش و برو…یه جوری برو که دیگه نه ببینمت…نه صوتتو بشنوم…
عقب رفت و لنگه ی درو بسیار محکم به روم بست ….
عقب رفت و لنگه ی درو خیلی محکم به روم بست.در لحظه اونقدر آتیشی و جوشی شدم که فورا پای راستمو بالا آوردم تا با تمام توان بکوبونم به در اما ….
اما منصرف شدم به دو قلبیل قوی که حتی همون قلبایل مجابم کرده بودن الان اینجا باشم!
من هم دیاکو رو میتمایل داشتم هم حرکت کردن عکسم رو جلد مجلات ولی اگه از اینجا میحرکت کردم و اگه شهرام رو مجاب نمیکردم از خر شیطون پایین بیاد هردو مورد قطع به یقین منتفی میشد.
برای همین بجای لگد زدن به در و فرار کردن، دویدم سمت پنجره ی نشیمنش که رو به بیرون باز میشد و قسمت زیرش هم باز بود.
چند ضربه به شیشه زدم و اضافه کردم:
-هی شهراااام…
صدام رو متوجه شدم.حتی چراکه پرده ها دوطرفش کناررفته بودن سرش رو برگردوند سمتم و نگاهم کرد.قبل از اینکه پنجره رو ببنده اظهار کردم:
-من جایی نمیرم تا تو درو برام بازکنی.درک کردی..؟همینجا اونقدر میشینم تا بالاخره باهام صحبت بکنی…
اومد سمت پنجره.بستش و پرده رو کشید و حرکت کرد.
لبهامو روی هم فشردم و یه نفس عمیقی کشیدم تا به اعصابم مسلط بشم و بعد نجوا کنان باخودم لب زدم:
“اندیشیدی من کوتاه میام شهرام عوضی؟
تو تا دیروزگار واسه اینکه قلب منو به کف دست بیاری خودتو به آب و آتیش مبزدی حالا طاقچه بالا میزاری واسه من !؟
دارم برات….
بزار…نوبت منم می رسه!”
همونجا جلوی در جای گرفتم.
هیچ ایده ای نداشتم جز همین…
جز اینکه اونقدر اینجا بشینم تا بالاخره مجبور بشه راهم بده!
تکیه ام رو دادم به دیوار و چشمام رو بستم.
میدونم هوا رفته رفته درحال تاریک شدن و سرد شدن بود اما واسم اهمیت نداشت.
من تنها چیزی که میخواستم این بود که باهاش صحبت بکنم.
دستهامو تو جیبهای پالتوم فرو بردم و شال گردنم رو بیشتر کشیدم بالا.
دقیقا تا روی نوک بینیم که میتونستم احساس کنم چقدر یخ کرده و الان احتمالا شامگاهیه دماغ قلبقکهاست !
تقریا سه چهارساعتی همونجا توی سرما جای گرفته بودم.نمیدونم…شاید کمتر شاید هم بیشتر آخه سردی و یخی هوا واسم هوش و حواس نذاشته بود.
همون موقع یه پیک موتوری جلوی در خونه توقف کرد.
پسر جوونی کلاه کاسکتش رو از سر درآورد و حرکت کرد عقب موتور.
از جعبه ی پشت موتور یه پیتزا با مخلفاتش بیرون آورد و بعدهم اومد سمت در.
متعجب به من خیره شد.
از نوع نگاه هاش کاملا مشخص بود تصور کرده من از این بی خانمهانهام منم از خسته از این نگاه ها جویا شدم:
-چیه کجام عجیبه که اینجوری نگام میکنی!؟
هیچی ناظهار کرد و فقط دهنشو کج کرد و رفت سمت در.
زنگ رو فشار داد.
شهرام با دیدن تصویرش بی سلام و علیک گفت:
-بمون الان میام!
من هنوزم همونجا جلوی در قرار گرفته بودم.حتی با اینکه میدونستم قراره بیاد دم در هم قد بلند نشدم.
یا باید منو مسیر میداد یا با جنازه ی قندیل بسته ام کنار میومد!
چنددقیقه بعد بالاخره درو وا کرد.
فورا سرمو به سمتش برگردوندم.
سیگارش لای لبهاش بود.سفارشاتش رو از پسره گحرکت کرد و گفت:
فورا سرمو به سمتش برگردوندم.
سیگارش لای لبهاش بود.سفارشاتش رو از پسره گحرکت کرد و گفت:
-ممنون!
پسر با احترام زیادی و فکر کنم زیرا شهرام از مشتری های فسودیشون بود اضافه کرد:
-خواهش میکنم اقا گوشت بشه به تنتون.با اجازه…
نگاه از پسره برداشت و منو نگاه کرد.
نگاه هاش خنثی بودن و سرد. سیگارشو از لای لبهاش بیرون آورد و
با تشر جویا شد:
-تو اینجا قرار گرفتی و چه غلطی میکنی هاااان!؟
مگه ناظهار کردم از اینجا بروووو؟
مونده بودم بعد از اینهمه وقت چطور دلش رام و راضی نشده بود!؟؟
حالا اون به درک…
بگو دلت هم واسم نمیسوخت و نمیهراسیدی به بلایی سرم بیاد!؟
سرم رو پایین انداختم و باقیافه ی درهم و بغض کرده گفتم:
-من هیچ جا نیمرم تا وقتی که باتو صحبت نکنم!
با همون عصبانبیت که من حتی حس میکردم شدت هم گحرکت کرده اضافه کرد:
-پاشو برو…پاشو از اینجا برو شیوا اون روی سگ منو بالا نیار !
بلند نشدم.سفت و سخت همونجا نشستم و حتی بیشتر تو خودم جمع شدم و بیان کردم:
-من تا نیام داخل و باهات حرف نزنم از اینجا نمیرم!
هرکاری هم دوست داری میتونی باهام بکنی…
کتکم بزن…رگبارم کن…اصلا هرچی…
من شده قندیل هم ببندم اونقدر اینجا می مونم تا تو بالاخره جادهم بدی تو خونه…
نفسش رو با حرص بیرون فرستاد و اظهار کرد:
-به درککککک اونقدر بمون تا یخ کنی!
مجدداً راهی شد داخل و بازهم درو زد.
هووووف! این سرسختیش واقعا داشت روانمو بهم می ریخت!سرمو خم کردم و باحالتی درمانده و مایوس گذاشتم روی زانوهام اما طاما نکشید که درو بار دیگر باز کرد بدون اینکه خودش تو چهارچوب بمونه و این یعنی میتونستم برم داخل….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن