اون به امید بود.یه امید واهی که نباید بهش قلبخوش میکردم.
درو باز کردم و راهی شدم داخل.
شال و لباسهامو از تن درآوردم و یه تاپ و شلوارک خونگی پوشیدم و بعد خیره شدم به گلهای نرگسی که اون برام آورده بود.
نگاهامو بستم و عطر خوش نرگسهارو بو کشیدم.
این بوی خوش منو یاد اون هم مینداخت و تجسم حضورش رو که تنها جاده آروم کردن قلبم بود برام مهیا می کرد.
و تو این شرایط چی بهتر از این….
غرق عطر خوش نرگسها بودم که در باز شد و فرهاد اومد داخل.
فورا نگاه از نرگسها برداشتم و از سر ترس و احساس خطر خودم رو مشغول مالیدن کرم مرطوب کننده به کف دستهام نشون دادم.
اومدم و از پشت خودشو انداخت روی تخت و بعد هم اظهار کرد:
-فرزاد میگه آفرین به مخترع دوری و رفاقت من میگم آفرین به مخترع تخت خواب!
بی مقدمه اظهار کردم:
-فردا میخوام برم پیش شیوا…قلبم واسش تنگ شده!
فورا سگرمه هاش راهی شد توهم.سرش رو کج کرد تا منو ببینه و بعد هم اضافه کرد:
-تو چرا بری؟بگو اون بیاد…شهر پر از آدم عوضی و مزاحم.بیرون نری بهتره…
مریض احوال و مربض ذهن بود دیگه.
والله که واسه من عوضی تر از خودش اصلا وجود نداشت.
با حرص پرسیدم:
-یعنی چی شهر پر از آدم عوضی؟ میخوام برم پیش خواهرم.
با آژانس میدم با آژانس میام
راضی نبود.این واسه من کاملا عیان و مشخص یود و اصلا نیازی به در ذهنش گذراندن نداشت.
دوباره سؤال کرد:
-حاات نمیشه تو نری و اون بیاد!
با حرص جواب دادم:
-نه نمیشه!همیشه اونه که میادبه من سر میزنه حالا منم که باید اینکارو بکنم نکنه میخوای باز تو خونه نگهم داری هوممم؟
بااخمپرسید:
-من کی همچین حرف زدم؟ من میگم…
بابرآشفتهت شتابزدهسریع اضافه کردم:
-تو چیمیگی؟تو باز زدی زیر حرفهات و میخوای منو اینجا نگه داری.حبسم کنی اینجا….باز عین زندانی ها باهام برخورد بکنه…
زیرا متوجه شد بازم دارم سریع میرم و شاکی میشم نفس عمیقی کشید در نهایت گفت:
-خیلی خب باشه برو…
از تاکسی پیاده شدم و نگاهی به آدرس خونه انداختم.با آدرسی که قبلا خود شیوا بهم داده بود مطابقت داشت و معلوم بود اشتباه نیومدم.
تیکه کاغذ توی دستم رو گذاشتم توی کیفم و قدم زنان سمت در حرکت کردم.
خونه ی بهشدت بزرگی بود و حالا میفهمم چرا مولین اینقدر در تلاش بود هر جور شده با این آقا رهام ازدواج بکنه.
خب از وجنات خونه پُر واضح بود اینجا متعلق به یه آدم شمتوجه شدا مایه دار هست.
اف اف جدا از خود ساختمون روی یه تیکه سنگ تزئیناتی قرار داشت.
میخواستم به سمتش برم که همون موقع در باز شد و یه جوون اومد بیرون.
سرمو به سمتش برگردوندم و بهش خیره شدم.
یه پسر قد قد بلند خوش هیکل که صورت عبوس ولی پر جذبه ای داشت.
قبلا هم دیده بودمش و در این مورد امکان اشتباه از طرف من نبود.
قبل از اینکه در رو ببنده فورا گفتم:
-سلام….
دروکشیده بود سمت خودش که بزنش ولی وقتی من سلام کردم توقف کرد و دیگه اونو نبست و بعدهم به آرومی گفت:
-سلام…
حدس میزدم پسر شوهر مولین باشه. همون پسری که اونقدر دلپذیر و خوش استایل بود که فرهاد بترسه از مواجه شدنمون. یاحتی همصحبت و همکلام شدن و رو به رو شدنمون باهم.
البته اون که کلا ذهن مریضی داشت و از برخورد من باهرمرد که چه عرض کنم،با پشه ی نر هم میترسید.
آره…شدت اسکلی اون همینقدر بود که اگه گربه ی نر هم از کنار من رد میشد باز با خودش به این نتیجه می رسید یه دسیسه ای در کار هست.
نمیدونم منو میشناخت یا نه ولی قدم زنان به سمتش راهی شدم.
رو به روش توقف کردم و اضافه کردم:
-من…
از مکث کوتاه من در معرفی خودم استفاده کرد و گفت:
-خواهر شیوا هستین ؟
تبسم زدم و جواب دادم:
-خواهر شیوا هستین ؟
تبسم زدم و جواب دادم:
-بله…
حتی اسمم رو هممیدونست زیرا به حالت پرسشی اظهار کرد:
-شیدا ؟
بارهم تبسم زدم.انگار منو خوب میشناخت درحالی که من حتی اسم کوچیکش رو هم بلد نبودم.سرم رو تکون دادم و اضافه کردم:
-آره…آره.شیدا.من اومدم شیوا رو ببینم.خونه هست!؟
برگشت عقب و دری که خودش تقریبا بسته بود رو مجدداً تا ته باز کرد وبعدهم بسیار محترمانه جواب:
-بله هست…میتونی برید داخل…
تشکر کردم و سمت در حرکت کردم و اون هم خداحافظی کرد و از کنارم رد شد و چنددقیقه بعدهم یه ماشین اومد دنبالش و از اونجا رفت.درو بستم و رفتم داخل.
خونه ی بسیار بزرگی بود.
شامگاهیه یه کاخ …
فکر کنم ده دقیقه ای طول کشید تا تونستم از حیاط ،خودمو به در اصلی خونه برسونم.
کف دسته ی بزرگ در قهوه ای رنگ رو کنار زدم و رفتم داخل.
سردرگم ایستاده بودم و دور و اطراف رو تماشا میکردم که همون موقع خدمتکاری درحالی که به شدت از حضور من تعجب کرده بود و جاخورده بود اومد سمتم.
باهمون حالت پر تعجب پرسید:
-شما ؟؟؟ چه جوری اومدید داخل ؟
هم هراسیده بود هم تعجب کرده بود.قبل از اینکه باخودش به این نتیجه برسه یه دیوونه یا دزد وارد خونه شده اظهار کردم:
-من شیدام خواهر شیوا دختر مستانه خانم..
حالت صورتش در لحظه تغییر کرد.خجالت رده تبسمی زد وگفت:
-آهان ببخشید ببخشید.فکر کردم جنی روحی دزدی چیزی هستین…هی داشتم به خودم میگفت جن و روح دزد هم اگه هستین ماشالله چه خوشگلین!
-آهان ببخشید ببخشید.فکر کردم جنی روحی دزدی چیزی هستین…هی داشتم به خودم میبیان کرد جن و روح دزد هم اگه هستین ماشالله چه زیباین!
واقعا مستانه خانم هم خودشون ماشالله دارن هم دختراشون..بفرمایین..بفرمایین شیوا خانم از سر کار برگشتن یکم خسته بودن حرکت کردن بالا استراحت کنن الان میرم بیدارشون میکنم…
سرمو تکون دادم و گفتم:
-نه نه…خودم میرم بیدارش میکنم…
برخلاف خدمه های خونه ی ما که عین خود شهره عصاقورت داده و مرموز و دریده بودن این یکی بهشدت مهربون و مسرور و شونگ به نظر می رسید.
ای به دیدهی گفت و سؤال کرد:
-چی میل دارید براتون آماده بکنم ؟
یکم اندیشیدم و بعد جواب دادم:
-یه کاپو…
-ای به چشم!
با راهنمایی های خودش تونستم اتاق شیوا رو پیدا کنم.
مثل اینکه به اون چندان هم اینجا بد نمیگذشت.
خونه ی عیونی…خدمه هایی جان برکف …
پله هارو بالا رفتم و بعد طبق همون آدرسی که خدمتکار بعم دادخودمو رسوندم به اتاقش.
در بسته رو باز کردم و سرکی به داخل کشیدم.
تا مشاهده کردمش لبخندی روی صورتم قرار گرفت.
همواره عادت داشت اینجوری لخت و پتی دراز بکشه رو تخت.
قدم زنان و بی سروصدا به سمتش راهی شدم.
رو لبه ی تخت دراز کشیدم و بهش خیره شدم و اظهار کردم:
-خوب واسه خودت میخوری و میخوابی تنبل خانم!
تا صدامو گوش داد فورا به پهلو چرخید.چشمهاشو چندبار باز و بسته کرد.فکر میکرد توهم زده ولی بعد که مطمئن شد واقعی هستم نه حاصل تصور و قدرت تجسمش ،فورا نیم خیز شد و گفت:
-شیداااا….
لبخند زدم و دیدههام روی صورت دلبرش به گردش دراومد. دو طرف لباسش رو به هم نزدیک کرد وبعد گره ی لباسش رو سفت کرد و با تعجب سؤال کرد:
-تو اینجا چیکار میکنی؟ هان؟ کی اومدی؟ باورم نمیشه….اون فرهاد دیوث چه جوری راضی شد تو پاتو از خونه بزاری بیرون….!
ریز خندیدم و از رو لبه ی تخت قد بلند شدم و همونطور که قدم زنان گشتی توی اتاق میزدم جواب دادم:
-آره…به بدختی راضیش کردم…
چه اتاق خوشگلی داری…
صوتی خوابالودش از عقب سر به گوشم رسید:
-آره خوشگله…
مکث کردم.چرخیدم سمتش و با شیطنت چشمکی زدم و اضافه کردم:
-البته خوشگلتر از این اتاق و این خونه اشرافی که زمین تا آسمون با خونه خرابه خودمون توفیر داره اون آق پسر خوشتیپ و جذاب!
دیدهاش رو ریز کرد و بعد سؤال کرد:
-کی رو میگی!؟؟
– پسر آقا رهام رو میگم.
– پسر آقا رهام رو میگم…
مکث کردم.تو ذهنم دنبال اسمش بودم اما زیرا به نتیجه ای نرسیدمجواب دادم:
-چی بود اسمش!؟
هموقت با بالا دادن ابروهاش یه آهان باخودش بیان کرد و بعدهم جواب داد:
-آهااان! شهرامو میگی!
سرمو به سمتش برگردوندم.یه چشمک زدم و بیان کردم:
-آره آره شهرام.ولی خداییش پدر و پسر تو خوشتیپی نمره ندارن!
کش و قوسی به بدنش داد. ظاهرا اون در اینمورد چندان با من موافق نبود. انبوه موهای موجودار پر پشت قد بلندش رو بالای سرش جمع کرد که ببنده و بعد با قد بلندشدن از روی تخت بیان کرد:
-نه بابا…پفیوزیه که دومی نداره…پاچه گیر و وحشی.اخلاق هم که صفر …
صورتش هم یه جورییه انگار با زمین و مدت دعوا داره….همیشگی ی خدا اخموئه…
نگات میکنه میخوای تو خودت بشاشی…پررو همهست.بعضی وقتها هم که فکر میکنه بابام.همش هم که ار حال امرونهی کردنه….
-این اصله!؟ فکر میکردم فقط اونور گیر میاد…فرانسه!
-این اصله!؟ فکر میکردم فقط اونور گیر میاد…فرانسه!
اومد سمتم.رژ رو ازم گحرکت کرد.زیرش رو بهم نشون داد و بعد گفت:
-آره دلدادگی جان! اصله..اصل اصل.خود شهرام وارد کننده ی لوارم آرایشیه.وارد کننده و پخش کننده…اینارو خودش بهم داد.یه پکیج کامل از این مارک بهم داد.ار ژ لب گرفته تا کرمپودر و ریمل و تونر و همه چیزش….حالا همه اش مال تو!
اول ذهتم درگیر این شد که داستان چیه که پسر آقا رهام همچین محصولهات ناب و گرونقیمتی رو به اون هدیه اما بعد مجدداً فکرم پر کشید سمت قسمت دوم حرفهاش…
گفت مال من !؟
متعجب سؤال کردم:
-مال من ؟!
لبخند زد.یه لبخند عریض روزگار ساز.از اون تبسمهای دل گرم کننده و بعدهم جواب داد:
-آره.میدومشون به تو…
با تعجب گفتم:
-آخه اینها بسیار گرونقیمتن.حالا پولشون هیچی…نایابن.کمتر کسی میتونه تهیه شون بکنه!
کف دستمو گرفت و همونطور که دنبال خودش میکشید و سمت در میبرد اضافه کرد:
-بیان کردم که مال تو…من مجدداً از اون وحشی میخوام برام بیاره…حرفمو میخونه…به بیانی ساده تر باید بگم خرم پیشش برو داره…بسیار هم برو داره…
خنده کنان دنبالش دویدم.مشکوک میزد.اونجوری که اون میگفت خر من پیش شهرام برو داره ذهن من منحرف میشد و میحرکت کرد به سمت موضوع های خاصی!
رو به روی هم نشستیم.
خدمتکار با دو فنجون شیرکاپوی داغ اومد سمتمون.
سینی توی کف دستشو گذاشت روی میز و بعدهم فاصله گرفت…
دیدههام کشیده شد سمت خونمردگی های گردنش.
قبل از این به خاطر انبوه موه های افشون و کشیدهش نتونستم ببینمش ولی حالا…
با ناله دستشو کنار زدم که توجهی نکرد و بیان کردم: نکن الان مامان میاد دستتو بردار ابروم میره.
بیخیال به بدنم چنگ میزد و حال میکرد و من ناخوداگاه لذت میبردم یهو در باز شد و مولین با متوجه شدن من که لخت تو بغل پسر شوهرش بودم جیغ قد بلندی کشید…
دیدهامو ریز کردم و با غیظی نه چندان ترسناک اظهار کردم:
-شیواااا….بازم شیطنت؟ این کبودی ها و خونمردگی ها چی ان!؟
نه اهل خجالت بود نه اهل پنهان کاریه همچین مسائلی.لجوج بود و کله شق و پر رو.شاید هم بهتر بود بگم گستاخ تر و جسورتر…
پا روی پا انداخت و بیان کرد:
-بهش میگن رد بوسه!
انگشتمو تو دسته کوچیک فنجون فرو بردم و با بلند کردنش اضافه کردم:
-به این نمیگن رد بوسه…به این میگن کشتی کج گرفتن با یه موجود وحشی و غیجادهلی…
لبخند زد.باید خجالت میکشید اما میخندید چون واسش مهم نبود.
لباس تنش رو مرتب کرد و اظهار کرد:
-آره دوست پسرم یکم وحشیه!
چشمام گرد شد.میدونم احساس ناپاکی که خودم نسبت به فرزاد داشتم برگحرکت کرده از یه حس اشتباه و غلط بود ولی بازهم من چند مرحله حرف نگه دار تر از شیوا بودم.
سرمو بردم جلو و اظهار کردم:
-چیییی؟ دوست پسرت؟نکنه دوست پسرشهرامِ؟
جفت ابروهاش رو هممدت باهم بالا و پایین کرد و جواب داد:
-نوچ نوچ! کی جرات میکنه با شهرام دوست بشه.
با اون دوست شدن یعنی دست از پا خطا نکردن.
کی میتونه آخه دست از پا خطا نکنه…
تازه.به هوای این هدیه گرفتنهاش نرو.عین سگ پتچه میگیره.همش سوال و جواب شکاکی بداخلاقی…
دوست پسر من آدم باحالیه
مهربونه..معروفه…خوش اخلاق…
کنجکاو پرسیدم:
-خب پس کیه این تحفه ی مهربون معروف!؟
پا روی پا انداخت و همونطور که پاش رو تکون میداد حالتی مغرورانه به خودش گحرکت کرد و جواب داد:
-دیاکو دادوند….
همونطور که پاش رو تکون میداد حالتی مغرورانه به خودش گراهی شد و جواب داد:
-دیاکو دادوند….
چشمهامو ریز کردم و اسمی که اون به زبون آورده بودم رو باخودم تکرار کردم:
-دیاکو دادوند ؟
بااسم دیاکو دادوندی که اون مغرورانه و با اشتیاقی دخترانه به زبونش میاورد چندان بیگانه نبودم.
یعنی هرکسی که هوش و حواس و سرش تو مد و فشن و لباس و…باشه اونو میشناسه اما چطور آخه اون و دیاکو باهم باشن؟
بزارمش پای خوش شانسیش یا فتنه بودنش یا هم بچه بودنش….
با کنجکاوی سؤال کردم:
-تو و اون ….
اونقدر این جمله ی ساده ام رو کش آوردم که بالاخره اون خودش مابقی جمله ام رو گفت:
-آره باهم رفاقتم.
صراحتش زیادی تو ذوق میزد:
-دوست؟؟
با نیش وا شده تا بناگوش جواب داد:
-دیاکو منو دوست داره…بااینکه متوجه شدارهامون فقط محدود به زمانهای کاریه اما…
اینبار من بودم که پریدم وسط حرفهاش و بیان کردم:
-آدمایی مثل اون همواره با چندنفرن.وفادار نیستن زیرا دور و اطرافشون پر از دخترهای مختلف و جوون و زیباه….
خوشش نیومد از هشدارم.ابروهاش رو درهم گره کرد و بعد اظهار کرد:
خوشش نیومد از هشدارم.ابروهاش رو درهم گره کرد و بعد گفت:
-تو هم شدی شهرام؟ نکنه سرجاده داشتی میومدی یکم در موردش باهم مشورت کردین!؟
پس شهرام هم در این مورد بهش هشدار داده بود.
چپ چپ نگاهش کردم.نمیتونستم بهش سخت بگیرم و نصیحتش بکنم اون رو درحالی که خودمم داشتم یه دلدادگی ناپاک و غلط رو تو وجودم پرورش میدادم.
لب باز کردم جواب دادم:
-بچه شدی؟! من این شهرام رو فقط جلوی در و درحد به سلام و علیک متوجه شدم بعد بشینم در مورد تو و دوست پسر مخفیت صحبت کنم ؟! حرفها میزنیااااا….
شونه بالا انداختم و شتابزده تند بیان کردم:
-اصلا به من چه.هرکاری دوست داری بکن…
فنجون رو گذاشتم سر جا.پا روی پا انداختم وکف دستهامو دوطرف.لبخند تا حال و هوای هردومون رو عوض. نمیتمایل داشتم بعداز مدتها وقتی اومدم اینجا پیشش اینجوری باهم بگومگو کنیم.اون هم همچین چیزی رو نمیخواست زیرا بسیار سریع بحث رو کشوند سمت دیگه ای و سؤال کرد:
-تو خونه ی معتمدها وضع بهتر نشده!؟
پورخندی زدم و جواب دادم:
-نه معلوم که نه…یکی از یکی بدتر عصا قورت داده و مغرور و عجیب و وحشی و خل و چل اما…
مکث کردم چراکه هوش و حواس و حتی حس میکنم روحمم پر کشید سمت فرزاد.
فرزادی که همه جوره با اهالی اون خونه فرق داشت.داشتم تو ذهنم تصورش میکردم که جویا شد:
-ولی چی ؟!
-اما چی ؟!
از فکر فرزاد بیرون اومدم و خیره شدم به شیوا.
اون همواره جسور تر بود.و البته گستاخ تر ولی جسارتش گستاخیش رو چندان پررنگ نشون نمیداد.
کاش منم شجاعتش رو داشتم تا رک و راست میاظهار کردم من عاشق برادر شوهرم شدم.کاش…
نفس آرومی کشیدم و اظهار کردم:
-ولی یه نفرشون بهشدت خوبه.بهشدت…
خیلی کنجکاوانه سؤال کرد:
-کی!؟کی ؟!
آب دهنمو قورت دادم.می ترسبدم بفهمه چی تو سرم اما دیگه نمیشه از زیر جواب دادن به اون سوال دررفت. انگشتامو تو هم قفل کردم و جواب دادم:
-برادر فرهاد…
نگاههاشو درشت کرد و سؤال کرد:
-مگه اصلا برادر داره؟!
-آره اسمش فرزاد.اصلا مثل فرهاد نیست…اون بسیار متفاوته.
اصلا مثل اونها وحشی و خل وضع نیست…
یه بار اون محسن لعنتی پیام تهمشاهده کرد آمیز فکف دستاد برام. کلی ازم عکس داشت…
فرهاد دیوونه شده بود.میمیل داشت منو بابتش بکشه
اما فرزاد مثل یه منجی اومد و نجاتم داد…اون خیلی خوبه…میدونی…تو نگاهش یه آنی هست که تورو درگیر خودش میکنه…
قدش بلنده…مثل پسر آقا رهام…موهاش پرپشتن…صورتش همیشگی ته ریش داره…
برای طرف مقابلش ارزش قائل…میدونی…اخموئہ…
لبخند زدم و بدون اینکه حواسم باشه راهی شدم تو هپروت ادامه دادم:
-عین خانوادش اما….اما مثل اونا دیوونه و خل وضع نیست…تو لحظات سخت تا آخرش کنارت می مونه…
شیدا بازم گپی از شیرکاپوش رو چشید و بعد حرفی زد که خودمم بارها باخودم تکرار و نجواش کردم:
-واقعا؟ عجب تیکه ای پس…حالا نمیشد بجای فرهاد تورو مجبور به ازدواج با فرزد میکردن!؟
اون لبخند زد…ریز خندید و نمیدونست این سوالیه که من بارها از خودم پرسیدم.
بارها جویا شدم چرا فرزاد نه؟
چی میشد اگه بجای اون فرهاد لعنتی اون مصیب من میشد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن