هیچوقت برای یه بیرون راهی شدن عادی اینقدر به خودم نرسیده بودم اینبار ولی با تمام اون دفعات عادی فرق داشت.
میخواستم حساب کار کف دستش بیاد.باید بدونه اگه به اذیت کردن من تو اینکار بیشتر حرفه ایم تا اون.تصلا هر چقدر هم که باخودم کلنجار می راهی شدم باز
نمیتونستم اجازه بدم شهرام هرجور قلبش میخواد باهام رفتار کنه.
البته…تقصیر خودمم بود.خودم باعث شدم اون این اجازه رو به خودش بده از یه طرف بامن عاشقی و حال کنه و از طرف دیگه با ژینوس و تازه هارت و پورت هم واسم مسیر بندازه.
حالا خودمم باید همه چیز رو درست میکردم.
حاضر و آمده مقابل آینه ی قدی توقف کردم.
بارها خودم رو برانداز کردم تا بالاخره به این نتیجه رسیدم این احتمالا خفنترین تیپ و یا بهتره بگم نگاه درار ترین تیپیه که میشد زد!
کیفمو برداشتم و حرکت کردم سمت در.
چون آوایی ازش نمتوجه شدم فکر راهی شده تا اینکه مشت دیگه ای به در زد و اضافه کرد:
-دیلیت کردی اون عکسارو یا نه!؟
هه! چه پررو.با نفرت اظهار کردم:
-نَکردم و نمیکنم هم!
با آوای قد بلند داد زد:
-توی عوضی خجالت نمیکشی همچین عکسی از خودت میزاری؟ این کارو میکنی که چندتا قرمساق بیان و زیر عکست قربون صرقه بوپدنت برن؟ من تورو میکشمت شیوا…میکشمت و اون گوشی رو میکنم تو کونت….
خیلی بددهن شده بود!
نچ نچ کنان اضافه کردم:
-آخه به تو چه؟ هان؟ به تو چه که من چه عکسی از خودم میزارم ؟ربط تو به من چیه که واسم خط و نشون میکشی…اصلا میدونی چیه؟ آره قلبم میخواد عکس بزارم و بقیه قربون صدقه بدنم برن به…
حرفم تموم نشده بود که آنچنان مشت محکمی به در زد که یه لحظه حس کردم قراره از جا کنده بشه.وحشت زده و عقب راهی شدم و اظهار کردم:
-وحشی…وحشی لعنتی…
خصمانه تر از قبل با لحنی تهدید کننده پرسید:
-میای بیرون یاخودم بیام سراغت؟
یکی دیگه از اون رفتارهای گه و مزخرفش دقیقا همین بود.اینکه مدام زور میبیان کرد.اینکه همچین مواقعی فکر میکرد صاحاب من و میتونه هر طور قلبش میخواد کنترلم بکنه.
دست به سینه چندقدمی در توقف کردم و گفتم:
-شهرام یا میری یا من همین الان با بابات تماس میگیرم و بهش میگم دارب مزاحمم میشی و اذیتم میکنی!
صدای خنده های عصبی و هیستریکش منو بیشتر ترسوند اما همچنان تا وقتی اون بیرون بود و من داخل اتاق هیچ واهمه ای ازش نداشتم.هیچ واهمه ای….
کف دستشو زد به در و بیان کرد:
-میای بیرون یا خودم بیام داخل !؟
واسه اینکه لج و حرصش رو دربیارم جواب دادم:
-هیچ غلطی نمیتونی بکنی شهراااااااام….برو گمشو…برو با همون عنتر خانمت خوش بگذرون…
مکث کرد و با آوای آرومتر ولی عصبی تر اظهار کرد:
-ببین…چیزی نگو که بعداز ترسش حتی نتونی چند کیلومتری منم رد بشی
کم نیاوردم و جواب دادم:
-توهمچیزی نگو که آمارتو بدم بابات..
اگه میخواست حرفی بزنه یا حتی اگه واقعا قصد داشت درو بشکنه نتونست زیرا درست همون موقع صدای زنگ توی خونه پیچید.
همون لحظه مچ کف دستمو بالا آوردم و وقت رو چک کردم.
معمولا ابن موقع خدمتکار میومد خونه، ناهار و شام رو آماده میکرد و بعدهم می راهی شد.
نفسمو با خیال راخت فوت کردم بیرون…
چقدر درست و به موقع اومده بود اون خدمتکار.
شهرام هم دیگه نتونست کاری بکنه چون مجبور شد بره درو باز بکنه.
آروم آروم و پاورچین جلو راهی شدم.درسته واسه بیرون حرکت کردنم حتی با مونا هم هماهنگ نکرده بودم ولی فقط دلم میتمایل داشت از خونه بزنم بیرون.
اونم باهمون تیپ و قیافه و هدفمم فقط در آوردن حرصش بود.
قلبم میتمایل داشت همونقدری که اون منو اذیت کرده همونقدر و حتی بیشتر، منم اذیتش کنم.
قفل رو زدم و با باز کردن در، سرمو بردم بیرون و سرکی به اطراف کشیدم.
خوشبختانه خبری ازش نبود واین یعنی راهی شده تا درد باز کنه.
تبسم پیروزمندانه ای زدم و از اتاق بیرون اومدم.
بهترین زمان واسه بیرون حرکت کردن از خونه دقیقا همین حالا بود چون نمیتونست جلوی خدمتکار باهام دعوا بکنه .
کیفم رو دوشم جا به جا کردم و به قدمهام سرعت بیشتری دادم.
باید زودتر می رفتم پایین نه اینکه اونقدر لفتش میدادم که باز باهم تنها میشدیم تا هرجور قلبش میمیل داشت حرکت کردار میکرد.
رسیدن من تا نزدیکی در همزمان شد با مدتی که شهرام گوشی آیفن رو گذاشت سر جاش…
” تق و تق” کقشهای من خبر دارش کرد که خیلی بهسرعت سرش رو برگردوند سمتم.
از حرکت ایستادم درحالی که فاصله مون بیش از ده قدم نبود.
با چنان اخمی سر تا پام رو برانداز کرد که شک نداشتم الان کمتر از یه گوله ی آتیش داغ آماده ی پرتاب شدن نیست.
کف دست یه کمر یکی دو قدمی جلو اومد و اضافه کرد:
-میخوای بری سر چهارجاده ها نرخ بدی که همچین تیپی زدی!؟
تبسم حرص دربیاری زدم و جواب دادم:
-آقای شهرام خان شما بهتره تو کاری که بهت مربوط نیست اصلا دخالت نکنی
دیدهاشو ریز کرد و با زدن یه پوزخند عصبی پرسید؛
-چی!؟
لذت میبردم از اینکه سرراهش مسیر برم واسه همین جواب دادم:
-بیان کردم برو به کسی گیر بده که اقلا باهاش یه نسبت ناقابل داشته باشی نه کسی که نه ربطی بهش داری و نه ربطی بهت داره!
میدونم کارد میزدن خونش در نمیومد.
جواب من چنان برافروخته اش کرد که شاید اگه هردومون نمیدونستیم قراره الان خدمتکار بیاد داخل حتما یه جنجال بزرگی یه پا میشد.
دندون قروچه ای کرد و اظهار کرد؛
-برمیگردی و میری داخل .تو هیچ جا نمیری امروزگار….
دندون قروچه ای کرد و اضافه کرد؛
-برمیگردی و میری داخل .تو هیچ جا نمیری امروزگار….
اولینبارش نبود اینجوری قلدرانه امرونهی میکرد.نیشخندی زدم و اضافه کردم
-نرم چیکار میکنی!؟
با جدیت جواب داد:
-بسیار کارا…که هیچکدوم هم به مذاق تو خوش نمیاد
اینو خوب میدونستم که تا وقتی به غیر از خودمون کس دیگه ای هم اونجا هست نمیتونه زورگویی کنه و خودخواهانه منو سر جام بنشونه.
لبخندی دندون نما تحویلش دادم تا از حرص منفجر بشه و بعد اضافه کردم:
-پیدونی چیه؟اجازه ی من کف دست خودم نه دست توووو….
دندونهاش رو باخشم و عصبانیت روی هم فشرد و با مشت کردن انگشتهاش گفت:
-خبببب! مثل اینکه باید تورو به زور بنشونم سر جات!
همینکه تمایل داشت بیاد سمتم تا احتمالا کف دستمو بگیره و به زور وادارم بکنه برگردم توی اتاقم ، درهای هال باز شدن و خدمتکار اومد داخل.
کاملا به موقع!
تبسم ژکوندی زدم و از گوشه چشم نظری به شهرامی انداختم که کارد میزدن خونش در نمیومد.
میدونم چقدر قلبش میمیل داشت خدمتکار الان اینجا نباشه تا منو به روش خودش برگردونه تو همون اتاق.
خدمتکار سرتاپای منو براندار کرد و بعد آهسته گفت:
-سلام خانم…سلام آقا…
خدمتکار سرتاپای منو براندار کرد و بعد آرام اظهار کرد:
-سلام خانم…سلام آقا…
جواب سلامش رو دادم و گفتم:
-من دارم میرم بیرون
اینو اظهار کردم و بعداز کنارش رد شدم.چرخید سمتم و جویا شد :
-شیوا خانم برای ناهار نمی مونید!؟
کف دستمو رو لنگه ی در گذاشتم و سرمو به سمتش برگردوندم و با مکث کوتاهی جواب دادم:
-نه…جایی دعوتم!
-باشه به سلامت!
از گوشه چشم نگاهی به شهرام انداختم و بعدهم درو باز کردم و از خونه زدم بیرون.
جوابی که به خدمتکار دادم دروغی خرکی بیشتر نبود.
نه جایی دعوت بودم و نه حتی قرار بود دعوت بشم.
حتی تصمیم نداشتم با مونا هم تماس بگیرم و از اون بخوام بیاد بیرون چراکه شک نداشتم شهرام صدرصد به مونا زنگ میزنه تا آمارمو ازش بگیره…
قدم زنان تو خیابون به راه وفتادم و خودم رو به ایستگاه اصلی رسوندم.
یه تاکسی گراهی شدم و بدون اینکه خودمم از مقصدم باخبر باشم فقط ازش میل داشتم مسیر رو ادامه بده.
روزگار تعطیل بود و دو به شک بودم به دیاکو زنگ بزنم یا نه ولی احتمال میدادم الان خونه باشه.
تلفن همراهمو از کیفم بیرون آوردم و با ترمشاهده کرد نگاهی به شماره اش انداختم.
دوست داشتم مدام اون باشه که به من زنگ میزنه ….
پیام بده…
دعوتم کنه اینور اونور ولی انگار سرش شلوغ تر از این حرفها بود که وقت همچین چیزایی رو داشته باشه….
اینبار دودلی رو کنار گذاشتم و با این قلبیل که یه بار هزار یار نمیشه شماره اش رو گراهی شدم.
بعد از چند بوق صدای دلبرانه اش تو گوشهام پیچید:
-جانم…
وای که من اون لحظه قلبم غش رفت واسه جانم بیان کردنش.تبسم عریضی روی صورتم نشوندم و اظهار کردم:
-سلام دیاکو….
باخوش رویی جواب داد:
-سلام عزیزم…چطوری!؟
ناخواسته تو ذهنم رفتار و برخورد شهرام و دیاکورو مقایسه کردم.این کجا و اون کجا….
این تا به این حد خوش اخلاق و اون لعنتی زورگو بددهن و گستاخ و پررو…
انگار که همین رو به روم جای گرفته باشه ،تبسم ملیحی زدم و جواب دادم:
-مرسی ممنون…خوبم..خصوصا وقتی صدای تورو میشنوم
خندید و اظهار کرد:
-ای جاااان!
من حتی واسه ای جان بیان کردمش هم غش می رفتم.لبهام رو هم فشردم و بعداز کلی سرو کله زدن باخودم بالاخره بیان کردم:
-دیاکووو…من الان بیرونم.میشه تو هم بیای!؟ باهم بریم کافه ای…رستورانی جایی….
یکم مکث کرد و بعد بیان کرد:
-بیرون چرا؟ کجا بهتر از خونه ی من…دوست داری بیای اینجا!؟
پیشنهادش یکم هیجان زده ام کرد ولی راستش نمیدومستم شاد باشم یا ناراحت یا مضطرب.
از طرفی بسیار کنجکاو بودم ببینم کجا زندگی میکنه…خونه اش چه جوریه…
برای همین بیان کردم:
-مزاحم که نیستم!؟
با آوای بشاشی جواب داد:
-نه بابا تو مراحمی دلدادگی جااا ن…آدرس رو برات پیامک میکنم…زود بیا…
ذوق زده اضافه کردم:
-باشه…مرسی!
-پس منتظرتم…
گوشی رو پایین گرفتم و با لبخند و شوق و هیجان منتظر تماسش موندم.حالا دیگه آدمی نبودم که حتی نمیدونه مقصدش کجاست..میدونستم که قراره چه جای خوبی بدم….
شیوا در سرزمین عجایب !
از تاکسی پیاده شدم و آدرسی که دیاکو برام فرستاده بود رو یکبار دیگه چک کردم تا مطمئن بشم راننده منو درست آورده …
موبایلمو انداختم توی کیفمو به سمت در حرکت کردم.
چند سرفه خشکه کردم و بعد صاف و صوف ایستادم و دکمه ی زنگ رو فشردم….
کمتر از یک دقیقه بعد خود دیاکو جواب داد:
-سلام قشنگه…بیاتو که خیلی وقت منتظر اومدنتم!
تبسم زدم و وقتی درو برام باز کرد با اشتیاق راهی شدم داخل.استرسی نداشتم حتی برعکس …بسیار هم شاد بودم.این همواره یکی از آرزوهای کوچولوی مورد علاقه ام بود که بتونم برم متوجه شدنش…
قدم زنان روی همون سنگفرش یه راه افتادم و هموقت نگاهی به دور و اطراف انداختم.
به حیاط خوشگلی که آدم از تماشاش سیر نمیشد.البته این خونه به دلبری و بزرگی عمارت پدر شهرام نبود ولی یه حالت مدرنیسته ی پر زرق و برق جالب داشت که نمیشد نامتوجه شده اش گراهی شد.
یه خونه ی عیونی شکیل و شیک که پولداری صابخونه و لِول بالای مالیش رو می رسوند.
نزدیک ورودی که رسیدم کف دستگیره ی بزرگ سلطنتی مانند رو کنار زدم و بعد راهی شدم داخل….
خبری ازش نبود برای همین خودم، شخصا خودم رو به جلوتر رفتن دعوت کردم.
تبسمی روی صورت قرار گرفتم و حین گذر از راهرو به تابلوهای جالب نصب شده رو دیوارهای طرفین نگاه کردم.
همه ی اینها نشون میداد چقدر به همچین چیزهایی علاقمند.
همینطور داشتم جلوتر می رفتم و تابلوهارو تماشا میکردم که بالاخره چشمم به جمال زیباش افتاد.
انتهای مسیررور از حرکت ایستاد و اظهار کرد:
-سلاااام! خوش اومدی…
به سمتش پا سریع کردم و وقتی یک قدمیش رسیدم تبسمی روی صورت نشوندم و بیان کردم:
-سلام مرسیییی!
دستهاشو باز کرد.یعنی باید می راهی شدم تو آغوشش!؟
هی باخودم این حرکتش رو تجزیه تحلیل میکردم.
که چیکار کنم چیکار نکنم تا اینکه خودش انگشتهاشو تکون دادو بیان کرد:
-یالا بدوووو بغل !
خودش با این حرف به شک و دوقلبی هام پایان داد.دویدم سمتش و خودمو انداختم تو بغلش.
کف دستهامو دور تنش حلقه کردم و سرمو چسبوندم به سینه اش…
کی میتونست باور کنه من اینجا پیش دیاکو هستم اونم دیاکویی که با اونهمه جلال و موقعیت هرکسی رو تحویل نمیگرفت…
من میدونستم.میدونستم اگه ما یه روز همدیگرو ببینیم میتونسم زوج خوبی بشیم…
دستشو نوازشوار روی کمرم کشید و سؤال کرد:
-اینجارو راحت پیدا کردی!؟
-آره سخت نبود…
کف دستهاشو از دور تنم جدا کرد و بیان کرد:
-خب بیا بریم داخل…هوا سرده حتما یکم سردت شده!
دستشو رور شونه ام انداخت و باهم راهی شدیم داخل و اون منو به سمت نشیمن خصوصی برد.
آتیش شومینه به راه بود.ازم خواست بشینم روی کاناپه و خودش راهی شد سمت آشپزخونه.
کیفم رو گذاشتم یه گوشه و شوخ طبعانه گفتم:
-حالا پذیرایی کردن هم بلدی!؟
لبخند زد و بعد از توی همون آشپزخونه جواب داد:
-حالا پذیرایی کردن هم بلدی!؟
لبخند زد و بعد از توی همون آشپزخونه جواب داد:
-معلوم که بلدم! حالا درسته همه ی کارای منو خدمتکارا انجام میدن اما دیگه یه قهوه درست کردنو که بلدم!
ازش رو برگردوندم و نگاهی به اطراف انداختم که تلفنم زنگ خورد.
بهشدت زود بیرونش آوردم و نگاهی یه صفحه اش انداختم.
شهرام بود.
لبخندی خبیث زدم و رد تماس دادم…
مجدداً زنگ زد و من عصبی جواب دادم:
” چیه چی میخوای !؟
-کجایی!؟
-یه تو چه !؟
-شیوا هر جا هستی همین حالا بلند میشی میای خونه!شیرفهم شد !؟
پوزخندی زدمو گفتم:
-دلیلی نداره گوش به فرمان تویی باشم که هیچ نسبت و ربطی باهام نداری!
اینو اظهار کردم و تماس رو قطع کردم و بعدهم گوشی رو گذاشتم رو کیفم و بعد دوختم به دیاکو.
با دو لیوان خوشگل بزرگ از آشپزخونه بیرون اومد و تبسم بر لب جواب داد:
– یه قهوه ی خاص برای یه مهمون خاص!
ریز خندیدم و اضافه کردم:
-فکر کنم این قهوه تو بهترین کافه ها همگیرمنیاد!
ار همون فاصله دیدهک زد و گفت:
-دقیقاااا
*شیدا*
*فلش بک*
صورتمو چسوبندم به اون رو تختی لطیف ابریشمی و لذت بردم از خوابی که خیلی وقت بود ازم دریغش کرده بودن.آره حتی خواب راحت هم از من دریغ شده بود.حتی خواب…
پلکهام تکون خوردن اما ازهم باز نشدن قلبم میمیل داشت بخوابم اما
اونقدر گیج نبودم که نفهممم الان کجا هستم.
وحشت اتفاقات دیروزگار هنوز توی تنم بودن.
وحشت اون زیر زمین نمور، وحشت اون مارهایی که زل میزدن تو نگاههامو زبونشونو بیرون میاوردن….لعنت به تو فرهاد لعنت که ملایمشم رو ازم گراهی شدی...
لعنت به تو که دنیارو تموم شده میبینم.
سرمو خیلی آروم بلند کردم و بعد با کنار زدن پتو نیم خیز شدم.چیزی که در مورد ساعت فکر میکردم این بود که حدودای هفت یا نهایت هشت صبح هست ولی وقتی چندبار پلک زدم و تاری دیدههام جاش رو به وضوح دید داد عقربه هارو دیدم که عدد یازده رو نشون میدادن….
پووووفی کردم و پتورو از روی تنم کامل کنار زدم وقد بلند شدم هرچند قلبم همچنان خواب میتمایل داشت.
یه جا دور از فرهاد….
که اون یه جا، هر جای جهان که باشه نقطه امن من!
لباسهامو پوشیدم و بعد
کش و قوسی به بدنم دادم واز اتاق اومدم بیرون.
سمت راست همون اتاق یه سرویس بهداشتی بود.
رفتم داخل و کف دست و صورتم رو شستم و بعد چندتا کف دستمال برداشتم و همونطور که صورتمو خشک میکردم از پله ها پایین اومدم.
نمیدونستم فرزاد برگشته یا نه ولی سرو صدایی از آشپزخونه میمتوجه شدم که بیشتر صوتی تکون خوردن لیوانها یا زدن فندک و بازو بسته شدن درهای یخچال بود.
بی سرو آوا جلوتر راهی شدم.
ترس داشتم.
نکنه فرهاد باشه؟
حس سرگیجه بهم کف دست داد اما خیالم وقتی راحت شد که با فرزاد نگاه تو چشم شدم.
نون سنگگ توی کف دستشو گذاشت روی میز و جویا شد:
-من بیدارت کردم!؟
پشت اپن ایستادم و جواب دادم:
-نه…یه وقت فکر نکنی من بهشدت خوابالوام….نمیدونم چیشد تا الان خوابیدم….
دو کاسه ی نارجی رنگ با طرح گلهای مشکی گذاشت روی میز و بیان کرد:
-خوابیدن که بدنیست….خوابیدن گاهی یه نوع فرار از بیداریه که اتفاقا به درد هم میخوره
تبسم کم جونی زدم و اظهار کردم:
-تحلیل خوبیه موافقم…خواب گاهی فرار از بیداریه به شرطی که با کابوس ادغام نشه
اینو که اضافه کردم سرش رو بالا گرفت و سؤال کرد:
-پس شامگاه سختی بود آره!؟
پلکهامو بازو بسته کردم و جواب دادم:
-و تلخ..
با گام های آروم وارد آشپزخونه شدم.دستمالای توی کف دستم رو انداختم توی سطل آشغال و رو به روش نشستم.
یه قاشق داد کف دستم و اظهار کرد:
-امیدوارم حلیم عاشق شده باشی!
قاشق رو که ازش گراهی شدم جواب دادم:
-دارم!
اشاره کرد و گفت:
-خب پس شروع کن نا سرد نشده..
مشغول خوردن شدم هرچندگاهی زخم لبم اذیتم میکرد.نسبتا عمیق بود و حس میکردم با یه لمس ساده ممکن دوباره خون ازش سرریز بشه..آهسته میخوردم که این اتفاق نیفته.
فرزاد با سر خمیده و حین خوردن حلیمش جویا شد:
-دیشامگاه راحت خوابیدی!؟
پوزخند زرم و اضافه کردم:
-تا صبح کابوس می دیدم
همش فکر میکردم هنوز تو همون زیر زمینم…هرچیزی که تو خواب لمس میکردم حتی وقتی پام به پتو میخورد حس میکردم یه مار نیشم زده…مسخرس…میدونم
عصبی ،اونم درحالی که شتابزده شتابزده حلیم میخورد گفت:
-مقصر اون فرهاد احمقیه که همچین کاری کرده مرتیکه سادیسمی…روانپزشک لازم!
بغضمو قورت دادم و چراکه لبم درد گحرکت کرد کف دست از خوردن کشیدم و با بیرون کشیدن یه کف دستمال از جعبه اونو کنج لبم گذاشتم و سکوت کردم…..
ابن تقدیر من بود.چه میشد کرد.
خیلی سریع واکنش نشون داد و پرسید:
-چیه!؟ دردت گحرکت کرد…؟
نگاهی به کف دستمال خونی انداختم و اضافه کردم:
-مهم نیست..باهاش کنار میام!
نفس عمیقی کشید و از پشت مبز بلند شد.از جعبه یه برگ دستمال بیرون کشید و بعد راهی شد سمت اپن.یه نایلون اونجا بود و اون از داخلش یه پماد بیردن آورد و بعد اومد سمتم.
صنقلبی ای که روش جای گرفته بودم رو به سمت خودش برگردوند و درست رو به روم از حرکت ایستاد.
یکم از اون پماد رو با کف دستمال مالید و بعد گفت:
-دستتو بردار…اینارو از دارومنزل برات گراهی شدم امیدوارم واقعا بدرد بخور باشن….
یکم از اون پماد رو به کف دستمال مالید و بعد اضافه کرد:
-کف دستتو بردار…اینارو از داروخونه برات گراهی شدم امیدوارم واقعا بدرد بخور باشن….
بهآرامی لب زدم:
-نیازی نبود خودتو بندازس تو زحمت..
-من به ایننمیگم زحمت…
دستمو بهشدت آروم پایین آوردم تا اون کارش رو انجام بده.
پماد رو کف دستمال رو خیلی آروم به زخم لبم مالید .دیدهام رو از درد رو هم گذاشتم.هم کنج لبم زخم بود هم روی لب پایینیم.
زخم صورت رو میشه اینجوری دوا درمون کرد اما زخم دل رو چی!؟
اونو چه جوری میشه تسکین داد!؟
با اینکه یه آدم جدی و حتی در ظاهر اخمو به نظر می رسید اما حس میکردم دل مهربون و رئوفی داره.
چشمامو باز کردم و تو همون حالت قرار گرفته بهش خیره شدم و جویا شدم:
-فرهاد بهت زنگ نزد و سراغ زندونیشو نگراهی شد ؟
یه لحظه مکث کرد.نگاهی بهم انداخت و بعد جواب داد:
-چرا زنگ زد ….
پکزخند زدم و اظهار کردم:
-هه…میدونستم…خب چیبیان کرد؟
درحالی که به کارش ادامه میداد جواب داد:
-اظهار کردم من محل کارمم تو هم چای دیگه ای هستی از زنده یا مرده بودنت هم خبر ندارم!
مچ کف دستشو گراهی شدم.یکم تعجی کرد اما اون تعجب بسیار ازرصورتش مشخص نبود.دیدهاشو ریز کرد و بهم خیره شد.
نفس عمیقی کشیدمو بیان کردم:
-منو برنگردون پیش اون…خواهش میکنم فرزاد…خواهش میکنم!
خودشو کشید عقب.کف دستمال توی دستشو پرت کرد تو سطل زباله و بعد قدم زنان حرکت کرد سمت پنجره ی آشپزخونه که رو به بیرون بود و بعد اضافه کرد:
-چرا باهاش ازدواج کردی که حالا نخوای حتی برگردی پیشش؟ توهم گول زرق و برق های زندگیشو خوردی!؟ گول ماشین زیر پاش و خونه ای که توش داره زیستن میکنه!؟
داشت درر مورد من بد قضاوت میکرد.بهشدت هم بد قضاوت میکرد.من اونی نبودم که اون فکر میکرد.یه پول پرست که میگه طرف پولدار باشه گُه باشه.
کف دستمو ردی میز گذاشتم و جویا شدم:
-به قضات دیگران عادت داری!؟
دستهاشو تو جیب شلوارش فرو برد و درحالی که همچنان از اون پنجری قد بلند با قاب زرد، بیرون رو تماشا میکرد بیان کرد:
-تشخیص همچین چیزایی نیاز به قضاوت نداره…زیرا مشخصن!
دوست نداشتم تصورم ازش بهم بخوره.تصوری که از دیروز تاحالا ازش توی ذهنم ساختم.
درست از لحظه ای که مثل یه فرستاده از طرف خدا به دادم رسید و نجاتم داد.
باخشم اضافه کردم:
-چی مشخص!؟ دروغگو بودن من!؟؟
ابروهاش رو بالا انداخت و جواب داد:
-من هیچوقت نبیان کردم تو دروغگویی!
لبخند تلخی زدم و بعد موهامو باحالتی عصبی پشت گوش زدم و گفتم:
-اما حرفهات همین معنی رو میده…تو داری باحرفهات به من میفهمونی یه دختر پول پرستم.یکی که بخاطر مادیات زن برادرت شده اما گور بابای پول…گوربابای خونه و ماشین….
مکث کردم.بهشدت جلوی خودمو گحرکت کردم که بغض نکنم.ای کاش میتونستم مثل شیوا باشم.
جسور و زبون دراز و خودخواه…آره.شاید اگه خلق و خوی اونو داشتم تا حد صدبار اونو بازیچه ی خودم کرده بودم نه اینکه همه چیز برعکس باشه.
یه نفس گرفتم و بعد ادامه دادم:
-من مجبور شدم با فرهاد ازدواج کنم….میفهمی!؟ از جبر و اختیار سردرمیاری!؟
پرده هارو کشید.نمیدونم چرا آشپزخونه ی دلبرش رو از نور آفتاب محروم کرد.شاید زیرا نمیخواست کسی به داخل متوجه شد داشته باشه.
چرخید سمتم و گفت:
-مجبور بودی!؟
سر تکون دادم و درجواب سوالش بیان کردم:
-آره…مجبور بودم.مجبورم کردن…بزار یه اعترافی بکنم.من…ذره ای علاقه به برادرت نداشتم و ندارم….نه تنها بهش علاقمند نبودم بلکه ازش متنفر هم بودم و هستم…
اگه مجبورم نمیکردن….اگه پا رو خرخره ام نمیذاشتن هیچوقت تن به این خفت و خاری نمیدادم….
برگشت سمت میز و قرار گرفت روی صنقلبی.
یه نمکدون رو میز بود.برداشتنش و مثل ساعت شنی وارونه اش کرد و اضافه کرد:
-چه بخوای چه نخوای میاد سراغت که برت گردونه!
کف دستامو دور خودم حلقه کردم و اضافه کردم:
-من برنمیگردم…نه نه….من برنمیگردم.پیش اون روانی سادیسمی!
سرش رو بالا گراهی شد و با تاسف گفت؛
-شیدا…
مکث که کرد درک کردم میخواد حقایق تلخی رو بکوبونه تو صورتم.
پلک زدم و بهش خیره موند.
نفس عمیقی کشید و حقیقا کوبنده رو یکبار دیگه به روم آورد:
-اون روانی سادیسمی شوهرت….چه بخوای چه نخوای!پس بهتره باهاش لج نکنی!
ناباورانه نگاهش کردمو جویا شدم:
-این حرفها مقدمه ی چی هستن!؟
با صراحت جواب داد:
-که تو برگردی…
باورم نمیشد همچین چیزی ازم میخواد.اشک تو چشمهام حلقه زد.
با تفرت جویا شدم:
-تو میخوای من برگردم!؟برگردم که اون برادر روانیت بار دیگر منو تا پای مرگ بکشونه!؟
واقعا که برای خودم متاسفم…متاسفم که به تو پناه آوردم
عصبی شد و بیان کرد:
-نمیتونی تا همواره اینجا بمونی میفهمی؟!
از روی صنقلبی بلندشدم و با پوزخند گفتم:
-بگو دوست نداری من اینجا بمونم….
قیافه ی عبوسی به خودش گراهی شد و پرسید:
-این حرفها چیه میزنی!؟
بانفرت براندازش کردم.چرا بهش پناه آوردم
چرا اصلا فکر کردم اون نمیتونه نقل برادرش باشه؟
متاسف تر از قبل گفتم:
-تو که دوست نداری من اینجا بمونم چرا حاشیه میری!؟ ولی دلواپس نباش…
من خودم از اینجا میرم!
نگاه پر تاسف و سرزنشامگاهاری بهش انداختم و بعد با قدمهای بهسرعت از آشپزخونه زدم بیرون تا هرچه زودتر خودمو به در برسونم و از این خونه برم…
نگاه پر تاسف و سرزنشامگاهاری بهش انداختم و بعد با قدمهای بهسرعت از آشپزخونه زدم بیرون تا هرچه زودتر خودمو به در برسونم و از این خونه برم.
من احمق بودم.هر ضربه ای که میخوردم از ساده لوحیم بود.
نباید بین این دوتا بردار فرق میذاشتم نباید.
فرزاد هم قطعا عین فرهاد بود.یه آدم مبهم مریض و بی رحم.
اصلا موندم چرا من باخودم به این نتیجه رسیدم که میتونن فرق داشته باشن یا اینکه فرزاد بهتره ..مهربون .بامرام…
کف دستمو سمت دستگیره دراز کردم که درو وا کنم و از اونجا بزنم بیرون ولی درست قبل از اینکه خم و راستش بکنم حضور فرزاد رو پشت سر خودم احساس کردم.
دست راستشو گذاشت رو در که من نتونم بازش کنم و بعددرحالی که دقیقا پشت سرم از حرکت ایستاده بود گفت:
-تو هیچ جا نمیری!
ایستادم ودیگه دستگیره رو بالا و پایین نکردم.فکر نمیکردم بخواد دنبالم بیاد.
دستم رو خیلی آروم از روی کف دستگیره ی در برداشتم وخیلی سخت تو اون فضای تنگی که خودش ایجاد کرده بود به سمتش چرخیدم.
فاصله ی بینمون شاید یه یکی دو سانت هم نمی رسید.
صورتم درست رو به روی سینه اش بود واسه همین برای اینکه تو چشمهاش نگاه کنم سرمو بالا تر گحرکت کردم و زل زدم تو دیدههاش و اظهار کردم:
-هه…تا چند دقیقه پیش که میخواستی منو بندازی بیرون!
بدون اینکه دستشو از کنار صورتم برداره یکم سرش رو خم کرد که تا یه حدودایی همقدم بشه و بعد گفت؛
-حرفهای منو اونجوری که قلبت میخواد برداشت نکن!
اعتراف میکنم زل زدن تو چشمهاش سخت بود.
نافذ بودن ولی مهربون.
اون بدی و بد ذاتی ای که حس میکردم همواره تو صورت و دیدههای فرهاد می متوجه شدم تو نگاه فرزاد خبری ازش نبود.
آب دهنمو قورت دادم و با اخم بیان کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن