-لابد انتظار داری بگم خدایا هرچه زودتر مقدمات وصال شیوا و اون یار فوکلی رو قراهم کن!
اصلا با لحن گزنده و طعنه دارش حال نمیکردم اما خب شهرام بود دیگه.چیکارش میشد کرد.
برای من که اهمیتی نداشت.بالاخره یک روز دیر یا زود ازهم جدا میشدیم و راهمون سوا میشد.
یه شومیز رو تیشرت تنم پوشیدم و با بستم در کمد چرخیدم سمتش و اضافه کردم:
-فکر کنم زبونت به اظهار کردن حرفهای خوب عادت نداره…اما مهم نیست.من عادت کردم و تحمل میکنم بالاخره دیر یا زود همچی تموم میشه…
شالمو از رو کف دسته ی صندلی برداشتم و رقتم سمت آینه
اونو سرم انداختم و داشتم موهام رو مرتب میکردم که از روی تخت بلند شد و همونطور که سمتم میومد گفت:
-چیه!؟ زبونت که دیشب به تته پته افتاده بود حالا مجدداً چرخش داره میچرخه…
یه طرف شالمو روی دوشم انداختم و همونطور که تو آینه سر و وضعم رو چک میکردم گفتم:
-دیشامگاه دیشامگاه بود الان الان..شرایط یه کوچولو فرق کرده…
از پشت بهم نزدیک شد.کف دستهاشو روی دوتا شونه هام گذاشت و گفت:
-یه چیزی رو خوب یادت بمونه شیوا…تا وقتی با منی محال از خطاهات بگذرم…
از تو آینه بهش خیره شدم و گفتم:
-میدونی از کدوم رفتارت متنفرم ؟ از اینکه همواره با زورگویی و تهمتوجه شد دیگرانو وادار میکنی کنارت بمونن یا به خواسته هات عمل کن…تو اصلا با زبون خوش آشنایی نداری….
سرش رو خم کرد و درست کنار گوشم بیان کرد:
-من با زبون قلدری بیشتر حال میکنم تا زبون خوش…
زورم میومد وقتی اینجوری تهدیدم میکرد.چراکه حس ضعیف بودن بهم دست میداد و من دیگه نمیمیل داشتم پیشش بمونم.
کف دستهاشو از روی شونه هام برداشتم و بعد چرخیدم سمتش و اضافه کردم:
-خودت شاید حال بکنی اما بقیه نه…
پوزخند زدم و ادامه دادم:
-راستی….میدونستی از این به بعد ما یه جورایی خواهر و برداریم!؟
اون اخم کرد ولی من تبسم حرص بیاری تحویلش دادم و همونطور که سمت در می حرکت کردم تا از اتاق بزنم بیرون گفتم:
-بای بای آق داداش….
* شیدا*
قرار گرفته بودم روی صنقلبی روبه روی میز آرایشی و با حرص ناخنهامو که فرهاد مجبورم کرده بود لاک جیغ قرمز همرنگ رژم بزنمو پاک میکردم که تلفنم ویبره خورد و برام پیام اومد.
با کف دست راستم گوشی رو برداشتم و حرکت کردم تو تلگرام.
شیوا بود و چندتا عکس از خونه ی شوهر مولین فرستاده بود.خونه که چه عرض کنم بهتر بود بگم عمارت…
به جز اون عکس ها،یه سلفی از خودش روی تخت دو نفری خوشگلی هم گرفته بود و زیرش نوشته بود:
“گرچه این تخت به درد ما سینگلها نمیخوره ولی باور کن اونقدر نرم که اصلا ادم وقتی روش دراز میکشه کل بدبختیاشو فراموش میکنه چه برسه به سینگلی”
بهآرامی به این پیامش خممشاهده کردم که همون موقع به پیام دیگه برام اومد اینبار از طرف محسن.میتمایل داشتم مثل همیشه نخونده دیلیتش بکنم اما تکستی که فرستاده بود بهم این اجازه رو نداد:
“به به! بالاخره آنلاین شدی شیدا خانم عروس خانم سکسی خانم.پس بهتره حالا که بعداز مدتها آنلاین شدی یکی از عکسای زیباتو ببینی”
آب دهنمو به ترس قورت دادم و نگاهی به حموم انداختم.شیر آب همچنان باز بود و این یعنی فرهاد همنوز داشت دوش میگراهی شد.با ترس و ترمشاهده کرد پیام رو باز کردم و زدم روی عکس تا برام دانلود بشه…
چند ثانیه بعد نفسم از متوجه شدن عکسی که باهم توی یه پارتی داشتیم حبس شد.
من تو بغل محسن بودم و لباس مجلسی ای تنم بود که بخاطر مدلش قسمتهای مختلف بدنم مثل پاهام، سینه هام و دستام مشخص بودن…
ماتم برده بود و داشتم عکسی که اصلا فکرشو نمیکردم اون هنوز پیش خودش نگهشون داشته باشه رو نگاه میکردم که پیام بعدی رو فرستاد:
“بازم از این عکسهای زیبا دارم…بفرستم برات سکسی خانم؟!”
اگه فرهاد همچین عکسهایی رو می مشاهده کرد بی برو برگشت منو میکشت و سرمو میذاشت رو سینه ام.انگشتام بی اختیار خودم می لرزیدن و تسلطی رو تمرکزم نداشتم…خیره بودم به پبامی که فرستاده بود که به فاصله ی چنددقیقه بعدش اون محسن عوضی سواستفادگر چند تا عکس دیگه فرستاد.
آه از نهادم با متوجه شدن اون عکسها کشیده شد.
اول با ترس و برای چندمینبار نگاهی به در حموم انداختم و بعد دوباره عکسهای دانلود شده رو تماشا کردم.
حتی اگه یک کدوم از این عکسها به کف دست فرهاد می رسید غوغا و قشقرقی به راه میفتاد که اون سرش ناپیدا بود!
قبل از بیرون اومدن فرهاد سریع شتابزده براش تایپ کردم:
“چی از جونم میخوای عوضی؟؟”
دوسه تا ایموجی بوس فرستاد و ایز تایپینگ شد…
دیگه حتی یادم راهی شد مشغول تمیزکاری ناخنهام بودم.به چشمم به صفحه چت بود و یه دیدهم به در حموم تا اینکه بالاخره پیامش برام بالا اومد:
“آهان! این شد یه سوال درست و حسابی! من نمیپرسم چرا شمارمو گذاشتی تو لیست رد و ازهمه جا بلاکم کردی ولی خب.شانس آوردی اینجارو از قلم انداختی وگرنه مجبور میشدم به خط شوهرت زنگ بزنم بیبی”
گوشی رو برداشتم و با خشم تایپ کردم:
“حرف مفت نزن کثافت بگو چی میخوای”
بلافاصله جواب داد:
“میخوام ببینمت.فردا”
هه! عجب چیزی هم میتمایل داشت کثافت بعداز
ابنهمه مدت اونم وقتی میدونست من ازدواج کردم.اصلا نمیدونم چیشد که یهو دوباره سروکله اش پیدا شد پسره ی عوضی.
براش نوشتم:
اصلا نمیدونم چیشد که یهو مجدداً سروکله اش پیدا شد پسره ی عوضی.
براش نوشتم:
“نمیتونم.فراموشش کن”
جوابی داد که بدجور کفری و خشمگینم کرد و البته بیشتر ترسوندم:
“سعی کن بتونی چون در اون صورت مجبور میشم چند تا از عکسای دلبر دونفرمومو برای شوهرت بفرستم”
دندون قروچه ای کردم و نوشتم:
“تو گه میخوری اینکارو بکنی”
در کمال پررویی جواب داد:
‘امتحانم کن عزیزم”
درست همون لحظه در باز شد و فرهاد درحالی که داشت با حوله موهاش رو خشک میکرد از حموم اومد بیرون.
فورا گوشی رو قفل کردم و دستپاچه نگاهی بهش انداختم.
حوله رو روی موهای ترش تکون داد و گفت:
-کاسکی میومدی دونفری باخم حموم میکردیم ..حال میداد…
تبسم دست و پا شکسته ای زدم و اضافه کردم:
-بمونه برای به وقت دیگه
قدم زنان اومد سمتم.درست پشت سرم توقف کرد و بعد همونطور که خودش رو توی آینه نگاه میکرد اظهار کرد:
-دوست دارم باهم امتحانش بکنیم!
تبسمی تصنعی و زورکی زدم و با صوتی ضعیفی گفتم:
-باشه…
خم شد.دستهاش رو روی شونه هام گذاشت و با بوسیدن گونه ام اضافه کرد:
-عاشقتم عزیز قلبم….
خم شد.کف دستهاش رو روی شونه هام گذاشت و با بوسیدن گونه ام اظهار کرد:
-عاشقتم عزیز قلبم….
هیچوقت از متوجه شدن همچین جملاتی از دهن فرهاد احساس خوشایندی بهم کف دست نداد.
نه جملات مثلا عاشقانه اش و نه حتی لمس بدنم توسط کف دستهاش، اما توی اون لحظه واسه اینکه توجهش نره سمت گوشی موبایلم مجبور شدم ابراز علاقه اش رو مثلا با لبخندی محبت آمیز جبران کنم و بگم؛
-منم دوست دارم…
خوشش اومد از حرفم و سرش رو برد پایینتر و اینبار گردنم رو بوسید و بعد بسیار آروم بیان کرد:
-من برم لباسهام رو بپوشم زود میام پیشت…
-آره برو لباس بپوش سرما میخوری…
کمرش رو کشیده کرد و مسیر افتاد سمت قسمت تو راهی شدگی از اتاق که که یه فضای دو در سه متر بود و محل کمدهای سرتاسری لباسهای جور واجور من و خودش که از بیرون به یه حالت تو رفتگی شامگاهاهت داشت.
سرم رو کج کردم و تا متوجه شدم درهای کشویی رو باز کرده و راهی شده داخل فورا قفل گوشی رو باز کردم وپیام های جمتوجه شد محسن رو سین کردم.
سه چهارتا عکس فرستاده بود که به ترتیب فاجعه آمیزتر از عکس قبلی بودن…آخریش عکس جشن تولدم بود.تولدی که خودش گرفته بود و من با نیم تنه و دامن کوتاه تو بغلش بودم و داشتم میبوسیدمش….
دستام لرزید.فرهاد اینارو می دید اول سر منو میبرید بعد هرجور شده محسن رو پیدا میکرد و دخل اونم میاورد.
این عکسهای دوران محبت و عاشقی نباید لو می حرکت کرد و به کف دست فرهاد می رسید…نباید.
یه بار دیگه نگاهی مضطرب به سمت اتاق لباسها انداختم و بعد فورا براش نوشتم:
” چی میخوای لعنتی ؟”
عرق جمله ام خشک نشده بودکه فورا برام یه آدرس فرستاد و پشت بندش نوشت:
” فردا صبح خونه منتظرتم.اومدی که هیچ نیومدی عکسارو لو حرکت کرده بدون”
تا در کشویی کنار راهی شد فورا از تلگرام خارج شدم و گوشی رو قفل کردم.نفسم تو سینه حبس شده بود و حتی یادم حرکت کرد یکی دو ساعتی هست بیخود و بیجهت رو به روی آینه جای گرفتم!
فرهاد اومد بیرون و با زدن یه لبخند گفت:
-نمیخوای ار اونجا بلند شی!؟ همه اش که آینه نباید تماشاشت بکنه…فکری به حال ماهم بکن که دوست داریم سیمای خوشگلتو تماشا بکنیم!
فورا از روی صندلی بلندشدم تا بیشتر از این برای اون شک برانگیز نشم.این درحالی بود که تمام فکر و ذهنم پی پیام محسن بود.
وحشت داشتم از پشت گوش انداختن تهمتوجه شدش.
میترسیدمجدی تر و کینه ای بشه آخه البته حق هم داشت…
من خیلی یهویی کنارش گذاشتم.بهشدت بی هوا…
اگه نمی راهی شدم کله خرابی میکرد و من رو به روزگار سیاه مینشوند و اگر هم می راهی شدم…اه لعنت به تو محسن که با اینکه میدونی من شوهر دارم ولی نمیخوای ول کن بشی!
فرهاد خودشو پرت کرد رو کاناپه های سفید راحتی و تلویزون وصل شده به دیوار رو روشن کرد و پا روی انداخت.
باید از همین حالا به بهانه جور میکردم واسه اینکه فردا از خونه برنم بیرون و برم پیش محسن.
ضرورت داشت سنگهامو باهاش وا بکنم و واسه ناگهانم که شد قرص و محکم از حیاتم بندازمش بیرون….
باید بفهمه زنی که ازدواج کرده دیگه نمیتونه متعلق به مرد دیگه ای غیر از شوهرش باشه!
با گام های آروم به سمت فرهاد راهی شدم.
لباس خواب سفید رنگی تنم بود که دنباله دار بود و قسمت پشتش روی زمین کشیده میشد….
اونقدر نازک بود که لباسهای زیرم کاملا از زیرش مشخص بودن.هر گام که برمیداشتم و بیشتر بهش نزدیک میشدم بیشتر حالم گراهی شده میشد ولی چاره چه بود!؟
بین بد و بدتر انتخاب هر آدم عاقلی گزینه ی اول بود!
بهش نزدیک شدم وقتی که داشت کانالهارو یکی یکی چک میکرد.
کنارش جای گرفتم و بعد خودم رو کشیدم سمتش….
دستمو نوازشوار رو بازوی لخنش کشیدم و اضافه کردم:
-فرهااااد ….
چقدر سخت بود ناز و ادا قاطی صدا کردن و محبت ورزیدن به کسی که ذره ای بهش محبت نداری .
سرش رو به سمتم برگردوند و با تماشای صورتم جواب داد:
-جانم!؟
در کمال تعجبش خودمو بهش نزدیکتر از لحظه ی پیش کردم.سرمو گذاشتم روی دوشش و بیان کردم:
-میشه یه چیزی بگم عزیزن!؟
نفسش عمیقی کشید و جواب داد:
-هرچی قلبت میخواد بگو…من عاشف متوجه شدن صوتتم…
تبسمی تصنعی زدم.این دست کمبرای من انجام دادنش بهتر از ناز و غمزه اومدن بود.
عاشقانه نگاهش کردم و بیان کردم:
-من کلی درس خوندم.حیفم میاد همشون به فنا برن …میشه فردا برم دانشگاه دنبتل کارام که یه وقت اخراجم نکنن!؟
احمقانه بودن زندگی من اونجاش بود که باید واسه همچین مورد کوچیکی از اون اجازه بگیرم.واقعا احمقانه بود.
کنترل و انداخت رو میز و دستش رو از کمر تا باسنم کشید و اظهار کرد:
-درس و دانشگاه میخوای چیکار شیدا!؟ من اونقدر پول و ثروت به پات می ریزم که اصلا نیازی به مدرک های چرت و پرت دانشگاهی نداشته باشی!
پول پول چول! همه چیزو پول می دیو البته دست پرورده ی شهره بهتر از این هم نمیشد.
کف دستمو رو سبنه اش گذاشتم و اضافه کردم:
-میدونم تو هرچی بخوای بهم میدی ولی من قلبم نمیخواد وقتی فک و فامیلت از مادرت سؤال کردن تحصیلانم چیه بگه دیپلم.
..بزار لیسانسمو بگیرم…فقط چندترم دیگه دارم خواهش میکنم فرهادم…
به زبون آوردن کلمات عاشقانه لابه لای اون حرفها اونقدر واسم سخت بود که حس میکردم هر آن مممکنه مچم رو بگیره و بابت تصنعی بودن و بی حس بودن لحنم بهم گیر بده ولی خوشبختانه مشاهده کردن و دریافت همچین محبتهایی از طرف منی که بهشدت سخت بهش نزدیک میشدم یا اجازه میدادم بهم نزدیک بشه اونقدر براش خوشایند بود که دقت نکرد.
منو به خودش فشرد ودرحالی که موهای قد بلند و نرم و لختم رو بو میکشید اظهار کرد:
-اوووووم….چه بوی خوبی میدی….باشه…
سرمو از روشونه اش برداشتمو جویا شدم:
-باشه یعنی فردا میتونم برم ؟
سرش رو تکون داد و جواب داد:
-آره دلدادگیم میتونی بری
خرسند شدم و کف دستهامو دور صورتش قاب کردم و با ماچ کردن لبهاس گفتم:
-مرررررسی فرهاد
تبسم کمرنگی زد.به کل دست از تماشای تلویزیون کشید. پاشو دور بدنم انداخت و دستهاشو روی کمرم گذاشت تا منو عین یه بچه به آغوش بکشه.
سرم رو گذاشت روی بازوی خودش و سؤال کرد:
-لامصب…تو حتما باید کارت پیش من گیر باشه که اینطوری قلببری و مهربونی بکنی!؟
حالت دیدههاش و گردشش رو قسمتهای لخت بدنم جوری بود که مطمئن شدم ممکنه بازم ازم عشقبازی بخواد.
تبسم کف دست و پا شسته ای زدم و جواب دادم:
-اشتباه فکر میکنی…من همیشه حواسم بهت هست…
انگشتاشو لای موهام کشید و بعد نگاهشو از لبهام تا روی سینه هام پایین آورد و گفت:
-تو قشنگترین دختری هستی که تا حالا تو زندگیم متوجه شدم و تماشا کردنت رو با چشمهای هیچکس تقسیم نمیکنم….اجازه نمیدم کسی حتی توی ذهنش تورو کنار خودش تصور کنه من اون ذهنو به آتیش میکشم و اون دیدهی که تورو پنهونی تماشا بکنه از حدقه درمیارم…
.
هرچه بیشتر همچین کلماتی به کار میبرد بیشتر منو بابت فردا به استرس مینداخت.سرش رو خم کرد و لبهامو به دندون کشید…
نگاهامو بستم و اون بلافاصله لبهام رو رها کرد و اینبار لبهاشو گذاشت مابین سینه هام و هموقت کف دستم رو خودش گراهی شد و گذاشت لای موهاش و اینجوری ازم میل داشت وقتی سینه هامو میبوسه من موهاش رو نوازش بکنم….
یه نگاه مضطرب به عقب سر انداختم و یه نگاه به خونه ی محسن…این خونه یه زمانی برای من به دل میجای گرفت.وقتی که کلی یادگار ی خوب با محسن اونجا داشتم ولی حالا دیگه نه…چون اون موقع به میل داشت خودم می راهی شدم و حالا خلاف میلم.
با گام های مردد سمت در حرکت کردم و دکمه ی زنگ رو فقط یکبار فشار دادم و مجدداً با اضطراب اطرافم رو تماشا کردم.
مدام ترس اینو داشتم که مبادا فرهاد ناغافل سرو کله اش پیدا بشه ودمار از روزگارم در بیاره….
دل آشوب و مضطرب منتظر بودم محسن از پشت اف اف جواب بده ولی درست همون لحظه صدای باز شدن دراز پشت به گوشم رسید و من فورا به عقب چرخیدم.
تبسم زنان و کف دست به سینه تکیه داده بود به عقب در و تماشام میکرد…
بسیار وقت بود نمتوجه شدمش…شاید بیشتر از دوماه….یه تیشرت تنش بود و یه شلوارک کوتاه…همون تیپی که من همیشگی ازش میمیل داشتم وفتی پیش همیم بزنه…
مسخره اس! آخه باخودش چیاندیشید؟ اینکه هنوزم مثل اون روزگارها دل و دیدهم دنبالشه!؟
یه قلب سیر و با اون نگاه های هیزش تماشام که کرد بیان کرد:
-میدونستم میای واسه همیم تا زنگ زدی فهمیدم خودتی و نگاه نکرده اومدم پیشت…
اخم کردم تا بلکه جدیت ظاهرم اونو مجاب کنه چقدر از اومونش به اینجا احساس ناخوشایندی دارم و بعد اضافه کردم:
-حرفتو بزن…بگو باهم چیکار داشتی!؟
لحنم اونقدر تند و خشن و زمخت بود که پوزخندی روی صورتش قرار گرفت و اضافه کرد:
– یه مدتی هر وقت این درو برات باز میکردم جیغ میکشیدی و میپریدی بغلم و تمام صورتمو ماچ میکردی اما…
حرفشو بریدم و اظهار کردم:
-خودت میگی یه زمانی…اون یه وقت حالا گذشته حراهی شدو بزن محسن من باید بدم
تبسمی دندون نما زد و از جلوی در کنار راهی شد و گفت:
-چی؟؟؟ نیومده میخوای بری؟ بابا با ما بهزه از آن باش که با خلق جهانی…ناسلامتی در گذشته ای نه چندان دوراسمم تو گوشیت مای لاو ذخیره بود…بیاتو…بیاتو که اینجا موش زیاد داریم….
نگاهی پریشون و پر ترس به اطراف انداختم و بعد با قدمهای شتابزده و سریع راه افتادم و از کنارش رد شدمو راهی شدم داخل.
درو پشت سرم بست و اومد سمتم و بی مقدمه دستهاشو دور کمرم حلقه کرد و به زور لبهامو بوسید…
فورا ری اکشن نشون دادم و با کج کردن سرم وروهم فشردن لبهام ، کف دستهامو رو شونه هاش گذاشتم و سعی کردم با تمام توان به عقب هلش بدم.
ولی اون عین قحطی زده ها کمرم رو سفت گراهی شده بود و چنان لبهامو می بوسید که یقین داشتم بعدش باید به فکر چاره ای برای کبودیشون می افتادم.
هرچقدر سرمو تکون دادم فایده ای نداشت واون تا یه دل سیر لبهامو نبوسید ول نکرد و پا پس نکشید.
کف دستش رو زیر گوی کمرم بود که به عقب خشم شده بود و کف دست دیگه اش روی باسنم گذاشت..تا نفس کم نیاورد ولم نکرد و این واسه من حتی دردناکتر از بوسه های فرهاد بود!
عقب که رفت چشمهاشو بست و با باز کردن دستهاش یه نفس عمیق کشید و بیان کرد:
-اوووووم….حس اون آدم مسیر گم کرده و بی آذوقه ای رو رو دارم که تو قلب کویر فرشته ها از آسمون بالا واسش یه بطری آب خنک انداختن پاییت…
رفتم جلو وبا زدن یه سیلی به گوشش حس و حالشو پروندم.
چشماشو باز کرد و بدون حرف بهم خیره موند.
عصبانی و ناراحت گفتم:
-دیگه این غلطتتو تکرار نکن!
اینو گفتم و بهش خیره موندم.دستشو رو همون طرفی که سیلی زده بودم گذاشت و با زدن به لبخند اظهار کرد:
-هرچه از تو رسد نیکوست شیدا..چه بوس باشه چه سیلی…
نگاه سریعی بهش انداختم و اظهار کردم:
-مزخرف نگو محسن…
پوست صورتش رو آهسته مالوند و بیان کرد:
-تو فکر کن مزخرف میگم.تو هرچی دوست داری فکر کن اما تلافی تمام لحظه هایی که تو کف لبات بودمو درآوردم…
از لحنش، از نگاه هاش و حتی از کلماتی که به زبون میاورد خوشم نیومد.
وقتی خیره خیره درحال تماشا کردنش بودم اومد سمتم.
فاصله اش رو باهام پر کرد و بعد کف دستهاشو خیلی آروم دور باسنم حلقه کرد و باصدای بم آرومی گفت:
-من به انداره تموم شبهایی که به یادت خودمو خرکی و مزخرف ارضا کردم بهت احتیاج دارم…
تا اینو گفت دو طرف باسنمو از روی لباس تنم تو مشت فشرد که این واسم عین به تلنگر بود و باعث شد بهشدت سریع به خودم بیام، کف دستهامو روی شونه هاس بزارم و باعصبانیت به عقب هلش بدم تا ازم دور بشه…
کف دستهامو روی شونه هاش گذاشتم و باعصبانیت به عقب هلش دادم تا ازم دور بشه…
خودمم چندقدمی دور شدم و خشمگین اضافه کردم:
-من رو کشوندی اینجا واسه همچین چیزایی آره!؟ واسه اینکه این چرندیات رو تحویلم بدی!؟ واقعا که مایه ی تاسفی! تو منو از اومدن به اینجا و حرف زدن باخودت پشیمون کردی!دیگه یک ثانیه هم اینجا نمی مونم
چرخیدم که برم سمت در.حتی چندقدم هم برداشتم.به سمتم اومد و با آوای کشیده اظهار کرد:
-وایستا من باهات حرف دارم!
متقابلا من هم صدام رو بالا بردم و اضافه کردم:
-من هیچ حرفی باتو نداااارم…هیچ حرفی
دوید سمتم.اصلا تصمیمی واسه موندن نداشتم واسه همین بدون توقف به جادهم ادامه دادم اما بعد با حرفهاش همونجابی که بودم نگه ام داشت:
-به شرفم قسم اگه پاتو بزاری بیرون همین حالا عکسای دونفرمونو وتسه شوهرت میفرستم…
دستامو مشت کردم و دندونهامو روهم فشردم و با خشم چرخیدم سمتش وگفتم:
-شرف !؟ تو شرف داری!؟ تو یه زن شوهردارو تهمشاهده کرد کردی و با چرت و پرتهات کشوندی اینجا و حالا تو گوشش چرند و پرند زمزمه میکنی تو شرف داری آخه ؟ تو بی شرفی!
برخلاف من که کارد میزدن خونم در نمیومد اون خونسرد بود و آروم.قدم زنان اومد سمتم و بعد بیان کرد:
-شیدا…شیدا تو مال من بودی…ماباهم خوش بودیم.خوب بودیم…به من حق بده تا مرز سکته رفتن پیش برم.فکر کن یکی رو عین چی دوست داری بعد اون یه نفر یه روزگار مثل غریبه ترین آدم شهر باهات حرکت کردار بکنه وقتی ازش دلیلش رو میپرسی بگه من ازدواج کردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن