با اضافه کردن یه آهان که نشون از متوجه شدنم میداد سرم
رو تکون دادم و بعد هم سؤال کردم:
-تو هم میری !؟
شوخ طبعانه گفت:
-اگه تو بخوای تا صبح اینجا می مونم کارای نظافتو
هم انجام میدم! با مثلا باهات میام امشامگاه تنها نباشی…
لبخند زدم و اظهار کردم:
-بدجنس! خب دیگه من برم.مرسی که امشامگاه بودی
شیدا…بودنت بیشتر هر چیز دیگه ای بهم چسبید!
بغلم کرد و اضافه کرد:
-منم همینطور عزیزم…منم!
قلبمنمیتمایل داشت ازش جدا بشم.قلبممیخواست اونو همراه
خودم ببرم.
ببرم جایی دور از اون عمارتی که تماشاکردنش به آدم
حس بدی میداد و درونش اصلا شبیه به بیرونش
قشنگ نبود.
آوای شیدا منو آروم کرد:
-خوشامگاهخت بشی شیوا…خوشامگاهخت شو…بخاطر
من.بخاطر بابا….
خوشامگاهخت شو و سرخوش زندگی کن!
حرف از بابا که شد تبسم محو و تلخی زدم و گفتم:
-تو هم…تو هم واسه خوشبخت شدن دست از تلاش
برندار….
کف دست تو دست شهرام و دوشادوشش به سمت ماشین
راهی شدیم.
کف دست برد تو جیب شلوارش و درحالی که سوئیچش
رو بیرون میاورد اظهار کرد:
-حال خدا نکنه اینا شوخی بازیشون گل کنه و دنبال ما
مسیر بیفتن !
درحالی که بخاطر کفشهام قدمهام رو محتاطانه
برمیداشتم جویا شدم:
-حال مگه بیان چه عیبی داره؟
خودش در ماشین رو برام باز کرد و بعداز اینکه
کنارش ایستاد تا من سوار بشم جواب داد:
-عیب و ایرادی نداره فقط من قلبم میخواد زودتر تنها
بشیم!
بسیار آروم رو صنقلبی قرار گرفتم و هموقت با تکون
انگشت اشاره ام اضافه کردم:
-به نکته خوبی اشاره کردی…منم بهشدت قلبممیخواد
زودتر تنها بشیم…هوس خوردن یه چیزایی کردم که
شرط انجامشون داشتن خلوت
ریز خندید و اظهار کرد:
-دقیقاااا
-اگه برن البته!
درو بست و با زدن یه دیدهک اضافه کرد:
-قالشون میزاریم!
با اضافه کردن این حرف،ماشین رو دور زد تا خیلی زود
سوار بشه و پشت فرمون بشینه…
کلید رو توی قفل چرخوند و بازش کرد
تو قفل خونه ی مشترکمون. با وا کردن در، کنارش
زد و با اشاره به داخل گفت:
-بفرمایید عروس خانم!
صورتمو از انزجار جمع شد و نیشم تا بنا گوش وا
شد. نمیدونم چرا کلا با اصطلاح عروس حال
نمیکردم.
جلوتر از اون راهی شدم داخل و هموقت بیان کردم:
-بهم میگی عروس خانم بدم میاد! حال نمیکنم با این
لقب
من جلو تر راهی شدم و اون همونجا موند تا درو بزنه و
چراغارو روشن بکنه و همزمان هم جویا شد:
-بگم چی !؟ با چی حال میکنی؟ هرچی بگی من
باهمون آوات میزنم…
چرخیدم سمتش و کف دستهامو به دو طرف پهلوهام تکیه
دادم و یکممتفکرانه نگاهش کردم و بعد اضافه کردم:
-آاااا…مثلا….محبتم..عزیزم…جیگرم…جوجه
ام…بیبی…
نیششو یه وری کرد و بعد دست کلید رو پرت کرد
رو جاکفشی و اضافه کرد:
-بروووو…من اهل این سوسول بازیا و قرتی بازیا
نیستم! همون شیوا آوات میزنم
سرم رو کنج کردم و گله مندانه اضافه کردم:
-خیلی بدی!
تبسم زد و اظهار کرد:
-عوضش تو بهشدت خوبی…
پایین تورمو دادم بال.
تبسم مرموزانه و خبیثانه ای روی صورتم نشوندم و
بعد هم با اشاره به کفشم گفتم:
-لاقل از اون مردا باش که بند کفش خانم خسته شون
رو وا میکنن…از اونا هم نیستی؟
نیشخندی زد و گفت:
-یه امشبی رو واسه گل روی تو میشم…
اصلا فکر نمیکردم قبول کنه واسه همین متعجب
پرسیدم:
-واقعا ؟
نیمچه تبسمی زد و جواب داد:
-بعله!
اینو اظهار کرد و کت تنش رو درآورد و انداخت کنار و بعد
هم یکی رو قدم جلو اومد و مقابلم زانو زد.
من ولی همچنان متعجب تماشاش کردم.
راستش منتظر بودم ضدحال بزنه واسه همین بیان کردم:
-شهرام نمیبخشمت اگه بخوای ضد حال بزنی…
تو گلو لبخند زد و پامو گذاشت روی زانوش و بعد بهشدت
آروم و با حوصله بند کفشمو وا کرد.
بهش خیره شدم بدون اینکه تکون بخورم.
بند کفش رو که وا کرد کف دستشو رو پام به آرومی کشید
و نوازشم کرد.
من این نوازشها رو دلبسته شدم چون بهم حس خوبی
میدادن و چیزی رو در وجودم بیدار میکرد که اسمش
احتمال میل برای یکی شدن با یه نفر بود!
خیره به صورتم بوسه ای روی پام نشوند.
بوسه ای که شیرین بود و قلبچسب.
بوسه ای که حال دیگه بهم اثبات میکرد قرار نیست از
طرفش ضدحال بخورم.
نفس عمیقی و پرلرزشی کشیدم و شدم تماشاگر
کارهاش.
لبهای نرمش یکبار دیگه روی پام جای گرفت.
بوسیده شدن پا از طرف پارتنر اینقدر لذت بخش بود
و ما نمیدونستیم !؟ چرا پیش از این انجامش نداده
بودیم آخه…
باید به لیست علیقم اضافه اش کنم!
انتهای تورم رو داد بالتر و با بیرون آوردن زبونش
اونو بسیار آروم روی پام کشید.
وقتی اینکارو کرد بدنم واکنش نشون داد و شونه هام
ناخوداگاه جمع شدن.
اونقدر اینکارش برای سرشار از لذت بود که نتونستم
چشمهامو نبندم و سرم رو به عقب خم نکنم و آه
نکشم!
اگه به من شیوای زود وا بده هم یگن باز یرام مهم
نرود و نیست.
هیچکس تو موقعیت من نبود که بدونه کارهای شهرام
چقدر وسوسه انگیز هست!
زبونش دوباره روی روی پام کشیده شد و دستش
هموقت بال اومد و رسید یه رون پام.
تا لمس کرد نگاههام رو وا کردم و سرم رو خم.
زل زدم به صورتش.
به صورتی که بی نهایت دلپذیر بود و هیکلی که به
من نگاهک میزد.
لبم رو زیر دندونام فشار دادم و شوخ طبعانه سؤال کردم:
-از اینکارا هم بلد بودی و رو نمیکردی…؟
یه دیدهک زد و جواب داد:
-ای بگی نگی…سنمون بال رفته ولی یه چیزایی بلدیم…
قاپتم رو خم کردم کف دستمو سمت پیرهنش دراز کردم.
چنگش زدم و هموقت لبهامو روی لبهاش گذاشتم.
دو طرف یقه پیرهن تنش رو گحرکت کردم و لبهاشو با ولع
میک زدم!
بهترین قسمت پیچوندن بقیه و رسیدن خونه به خونه
همین قسنتش بود که ما از خود صبح تا الن منتظر
سر رسیدنش بودیم .
اینکه دور از بقیه کارایی که دوست داریمو انجام بدیم.
کف دستهاش همه جای بدنم رو فتح میکرد و زبونم رو
میک میزدن…
سکوت خونه با صدای ملچ ملوچهامون شکسته بود و
این صدا قطعا شیرینترین و قلبنشین ترین موسیقی جهان
بود!
موتزارت…باخ…بتهوون…
آیا میتونن آهنگی خلق کنن که از صوتی بوسه ی دو
عاشق گوش دادنی تر باشه !؟
یا شاید هم از آوای بوسه ی دوتا حشری!؟
لبخند زدم وقتی زبونمو گاز گرفت وبا همون خنده یه جیغ
هم کشیدم و سرمو عقب بردم و اضافه کردم:
-بدجنس!
قامتش رو که بخاطر لب گحرکت کردن از من خم کرده بود
راست نگه داشت و اظهار کرد:
-ولی تو خوب جنسی هستیااا…اصل اصل جنسی که
گیر خودم اومدی!
لبخندی لوند زدم و کرواتش رو دور دستم پیچیوندم…
لبخندی لوند زدم و کرواتش رو دور دستم پیچیوندم.
چرا آدمی مثل اون همواره منو عاشق شد و چشم و
قلب لعنتی من واسه اسکلیی مثل دیاکو پرپر میزد !؟
چطور این هیبت و جذابیت در برابر چشمهام بودن و
همیشه ازشون فراری بودم و حتی نمیمتوجه شدمش با اینکه
کمترین فاصله رو باهاش داشتم؟
با لذت تماشاش کردم و جویا شدم:
-بریم تو اتاق !؟
لبخند زد.از اون لبخندها که به ندرت ازش می مشاهده کردم.
از اون تبسمهایی شیرینی که من ضعف میرفتم
براشون.
با تاخیر لبهاشو وا کرد و سوالمو با سوال جواب داد:
-بریم تو اتاق چیکار کنیم!؟
کثافت! جواب رو میدونست و سوال میپرسید.
سوالس که پاسخش آشکار بود.ریز خندیدمو جواب دادم:
-کارای خاکبرسری بکنیم
ابروهاش رو داد بال و اینبار سؤال کرد:
-مثل چی !؟
بدون رها کردن کرواتش، عقب عقب رفتم و با
شیطنت جواب دادم:
-مثل خوردن…مثل بوسیدن….مثل لنگهایی که میره
هوا…مثل زبونی که میک زده میشه…مثل زبونی که
خورده میشه…
من عقب عقب میراهی شدم و اون قدم به قدم جلو و جلوتر
میومد و یه جورایی دنبال من به سمت اتاق کشیده
میشد.
دیگه طاقت اینکه ِکشش بدیم رو نداشتم.
قلبم میخواست زودتر بریم تو اتاق و باهم حال کنیم.
نگاههاش رو جمع و تنگ کرد و بیان کرد:
-از لنگهایی که میره هوا خوشم میاد!
با بی حیای اظهار کردم:
-منم از اون دیک خوشمزه و بزرگ لی پاهات که
قراره تو خودم حسش کنم خوشم میاد…
بی پروا لبخند زدم.
چه ایرادی داشت آدممقابل همسرش بی شرم و بی حیا
باشه!؟
بهآرامی گفت:
-پدر سوخته…
زبونمو واسش درآوردم و گفتم:
-آروم آرومبیا تو اتاق که این پدرسوخته منتظر تو و
آبنباتته!
لبخند زدم و با رها کردن کرواتش دویدم سمت اتاق و قد بلند
بلند اضافه کردم:
-آبنبات خوشمزه ات….
بدو بدو سمت اتاق رفتم.درو باز کردم و وارد اتاق
شدم.
اتاقی که حال به سلیقه ی من تزئین شده بود و وسایل
من توش چیده شده بودن.
هر چیزی که روی موهام بود رو درآوردم و پرت
کردم جلو میز آرایشی و حتی خودم واسه درآوردن
تورم پیشقدم شدم!
از تن درش آوردم و با شورت و سوتین وسط اتاق
ایستادم تا شهرام بیاد داخل….
درو کنار زد و اومد داخل…
چشمش که به م ِن تقریبا لخت افتاد خنده اش گراهی شد.
از اون مدل خنده ها که ردیف بال و پایین دندونای
طرف رو میبینی!
بعله!
همون مدل خنده ها که قدیمی ترها واسه دختر جماعت
عیب میدونستن.
دستمو بال و پایین کردم و اینجوری به هیکلم اشاره
ای کردم و گله مند سؤال کردم:
-کجای این هیکل خنده داره؟
درو بست و همونطور که جلو میومد جواب داد:
-این هیکل که فقط مرحبا اظهار کردن داره البته تو اگه شیوا
200کیلویی بودی هم من باز میمیل داشتمت… فقط ….
تا گفت فقط شتابزدهی پرسیدم:
-فقط چی!؟ آب دهنشو قورت داد و گفت:
-فکر میکردم به خودم افتخار درآوردن تورتو
میدادی!
پشت چشمی نازک کردم و اضافه کردم:
-من حوصله این هالیوود بازیارو ندارم…
من دلم میخواد مراحل مقدمه چینی رو انجام بدم که تو
یه راست بری سر اصل مطلب!
خنده ای سر داد و اظهار کرد:
-دیده! میرم سر اصل مطلب!
گره ی کرواتش رو شل کرد و در حالی که درش
میاورد به سمتم اومد.
کف دستهامو وا کردم و منتظر موندم تا به سمتم بیاد.
کرواتش رو گوله کرد و پرتش کرد روی زمین و
درآغوشم گرفت.
بار دیگر لبهامون قفل هم شد.
موهام رو از پشت گرفت و تو چنگ نگهشون داشت
و هممدت نفس زنان زبون تر و گرمش رو روی
گردنم بال و پایین کرد.
با چشمهای خمار تبسم زدم .
دستهاش روی کمر لختم بال و پایین کرد و بعد هم
رسوندش به لباس زیرم.
قفل های سوتینم رو وا کرا کرد و با کمک و همراهی
خودم انداختش پایین و همون کف دستشو لی پاهام برد.
آروم و وسوسه انگیز…
هردو داغ کرده بودیم و از شدت هوس و شهوت زیاد
به نفس نفس زدن افتادیم.
کف دستهامو بال بردم و رسوندم به دکمه های پیرهنش و
شروع کردم دونه دونه وا کردن دکمه ها…
کف دستشو روی سینه ام گذاشت و به آرومی فشردش و تا
آه کشیدم زیر گوشم بیان کرد:
-مشاهده کردی آخرش مال من شدی!
شدی شیوام!
میم مالکیتش قلبچسب بود.
اونقدر دلچسب که قلبم میمیل داشت آواشو ضبط کنم و
روزی صدبار بهش گوش بدم…
دو طرف پیرهنش رو کنار زدم و کف دستهامو روی
سینه اش بال و پایین کردم.
لمس عضله هاش بسی شیرین بود و قلبچسب و ایشالل
که قسمت همه دخترا بشه!
بعله! ما که خسیس نبودیم!
سرم رو خم کردمو شونه اش رو بوسیدم که بی مقدمه
و خبر دادن بسیار یهویی تو هوا کشیدهم کرد.
خندیدم و با صوتی کشدار اسمشو به زبون آوردم:
-شهراااام…
لبهاشو جمع کرد و همونطور که میبردم سمت تخت
عین خودم صداشو کشیدو جواب داد:
-جااااان…
بازوهاش رو گراهی شدمو با نیش وا شده تا بناگوش بیان کردم:
-ننداری منو!
با بدجنسی گفت:
-اتفاقا به همین نیت تو هوا قد بلندت کردم!
اول تو هوا نگهم داشت ولی بعد پرتم کردم رو تخت.
جیغ کشیدم با اینکه میدونستم قراره روی یه جای نرم
و گرم فرود بیام.
هیجان زده تماشاش کردم که ،
خودش پیرهنش رو از تن درآورد و خیمه زد روی
تنم…
کف دستهامو روی شونه های لختش گذاشتم و خیره شدم به
دیدههاش.
به نگاههایی که هر قلبی رو می لرزوند.
چشمهایی که به سمت هر کی میراهی شد،میشدن دل و
طرف رو دنبال خودشون تا ناکجا آباد میکشوندن.
باید اعتراف کنم هیچگاه فکر نمیکردم رسیدنمون بهم
اتفاق بیفته
اونقدر مشکل و دروسر و اما و اگر سد جاده
رسیدنمون بهم بود که هردومدن در خوشامگاهینانه ترین
حالت ممکن هم فکر نمیکردیم این اتفاقا حال حال ها
بیفته!
آب دهنمو قورت دادم و درحالی که از تماشا کردنش
سیر نمیشدم اضافه کردم:
-شهرام…
-جان شهرام…
بدون اینکه دیده از صورتش بردارم گفتم:
-دوست دارم…
کف دستشو سمت لباس زیرم برد و درحالی که انگشتاش
رو به آرومی از شورتم رد میکرد و به وسط پاهام
می رسوند سؤال کرد:
-بیشتر از من !؟
اون بدنم رو لمس کرد و من آهی کشیدم و خمار
نگاهش کردم و گفتم:
-اهوممم…بی…
نتونستم حرفمو کامل کنم آخه لمس کردنها و بال و
پایین شدن کف دستش وسط پاهام زبونم رو بند آورد…
چشمهام بسته شدن و آه کشیدهی از بین لبهام بیرون
پرید.
شور*تمو تو چنگش گحرکت کرد و یه ضرب کشید پایین و
هممدت دهنش رو روی نوک سی*خ شده ی سینه ام
گذاشت و میکش زد.
هیچ کاری ازم برنیومد جز اینکه آااااه بکشم.
آه بکشم و ناله سر بدم…
آه هایی که تو اتاق پیچیده بودن و صوتشون شهرام رو
داغتر کرده بود.
زبونشو روی شکم کشید و بیان کرد:
-زن رو باید همون شامگاه اول کرد!
ل به لی آه و ناله کردنهام خندیم و بیان کردم:
-کثافت!
خودشو از بدنم فاصله داد و کمربندش رو وا کرد و
خودش با کمک من شلوار و لباس زیرش رو از پاش
درآورد.
یه لب کوتاه ازم گرفت و کف دستشو از روی سینه ام تا
روی شکمم پایین کشید و بعد پیشونیش رو چسبوند به
پیشونیم و آرام پرسید:
-آماده ای براش !؟
زبونمو درآوردم و گفتم:
-چه جور هم!
نفسهای داغش که پخش میشدن رو صورتم وسوسه
تر میشدم.
آب دهنمو قورت دادم و کف دستهامو دو طرف کمرش
گذاشتم و خمار نگاهش کردم.
لزهاش رو روی لبهام گذاشت و با بال دادن
پاهام،بسیار آروم عضوش رو واردم کرد….ه
کف دستهام
رو دو طرف صورتش گذاشتم و فقط تماشاش کردم.
وقتی عضوش رو به آرومی واردم کرد و شروع
کرد عقب و جلو کردنش کاری جز تماشا کردنش ازم
برنیومد.
کف دستشو روی پهلوم گذاشت و بسیار آرام بال آوردش
و رسوندش به سینه ام.
نفس زنان نگاهش کردم.
اول لبم رو بوسید و بعد سرش رو برد تو گردنم و
پوست داغ گردنم رو با ولع میک زد.
دلممیخواست ریتم حرکاتش رو شتابزده تر کنه واسه همسن
نفس زنان گفتم:
-تندتر شهرام…تن…د….تر….
لبهاش رو چسبوند به گوشهام و پرسید:
-خشن دوست داری…!؟
تبسم زدم و خمار جواب دادم:
-اهوووم…بسیار….
لبهام وا شدن و آهی از بین لبهام بیرون اومد.
زبونشو روی صورتم کشید و اون شروع کرد
حرکاتش رو شتابزده تر کردن.
حرکاتی که خشن بود و تند…
حرکاتی که منو مست کردن…
پلکهام خمار شدن و نگاههام از خوشی سیاهی رفتن…
*شیدا*
قامتم رو خم کردم و کفشهای پاشنه کشیده مشکی رنگ
جلو بازم رو از پا درآوردم.
کمر خمیده ام رو به آرومی صاف نگه داشتم و خیره
به انتهای جادهرو، کفشها رو با بی ملحظگی رها
کردم رو زمین و پا برهنه توی همون جادهروی خلوت
و تاریک به جاده افتادم.
فقط صدای تپش های دلمو میگوش دادم.
صوتی تالپ تلوپهای نا منظمش رو!
هم حس خوبی داشتم و هم حس دیوانه کننده ای مثل
اضطراب…
مثل ترس ناشی از خوب انجام ندادن یه کار حساس!
حال کف دست من مدارکی بود که اگه به خوبی ازشون
استفاده نمیکردم نه تنها تبدیل نمیشدن به بلیط برنده و
شانسم بلکه میشدن مایه ی رنج و عذابم.
این آخرین حرفی بود که از طرف فرزاد شنیدم.
خودش بیان کرد…
اضافه کرد اینارو آویزه ی گوشم کنم.
اینکه اگه نتونم قرص و محکم تو روشون بایستم و
تهمتوجه شدشون کنم و از این مدارک به عنوان برگ برنده
استفاده نکنم حتما تا ابد و یک روز گحرکت کردارشون میشم
و دیگه حتی یه تبسمهم ازشون نمیبینم چه برسه به
روزگار خوش!
آب دهنمو قورت دادم و پله هارو آروم آروم بال حرکت کردم.
انتهای پله،توی تاریکی، فرهاد رو متوجه شدم که جای گرفته بود
رو اولین پله و منو تماشا میکرد.
راستش باید اعتراف کنم اولش یکم جا خوردم و حتی
ناخواسته دچار ترس شدم ولی…
ولی بعدش به رهایی از اینجا اندیشیدم و همین باعث
شدپوزخندی بزنم و با نامتوجه شده گراهی شدنش به جادهم ادامه
دادم تا اینکه گفت:
-خوش گذشت !؟
به راهم ادامه دادم تا اینکه اضافه کرد:
-خوش گذشت !؟
ایستادم و پله های بعدی رو دیگه بال نرفتم.
چه سوال مزخرفی پرسید.
یعنی خودش نمیدونست بدون اون حتی جهنم و
سوختن و جزغاله شدن هم بهشتیه واسه خودش!؟
به صورتش خیره شدم و بعد از یه مکث کوتاه جواب
دادم:
-بدون تو نه عزیزم…بدون تو خیلی بد گذشت!
انگار تنها بودم…تنهای تنهای تنها…
انگار همه چیز عین جهنم بود!
انگار بی کس بودم…
اصل حالم حال بدی بود.
هر کی بایکی میرقصید من اما..من تنها بودم.
بدون تو اون عروسی اصل به من خوش نگذشت
فرهاد جان….
جاخورد از شنیدن این حرفها.
من میدونم اون چه انتظاری داشت ولی…
ولی وقتش نبود ظلمهاش رو به روشی متفاوت جواب
میدادم و تلفی میکردم ؟!
بسیار آروم از روی پله قد بلند شد و خیره به صورتم
ناباورانه پرسید:
-جدی میگی شیدا !؟
تبسم زدم و جواب دادم:
-معلومه که جدی میگم عزیزم…
هنوز هم میتونستم آثار تعجب و جاخوردگی رو تو
صورتش ببینم.
انگار باورش نمیشد این چیزهایی که میبینه و میشنوه
تو بیداری هست!
پله رو حرکت کردم بال…
لبخند زدم.
لبخندی ساختگی.دستمو یه ور صورتش گذاشتم و
خیره به چشمهاش مجدداً بیان کردم:
-چقدر بد شد که امشامگاه تنها گذاشتی برم…خیلی بد شد!
بهشدت غمگینم که کنارم نبودی.
بهشدت فرهاد…بیش از اونچه که فکرش رو بکنی!
مات برده تماشام کرد.
آب دهنش رو که با صوت قورت داد سیبک گلوش به
آرومی بال و پایین شد.
کف دستهاش رو دو طرف پهلوهام گذاشت و محو تماشام
اضافه کرد:
-دوست داشتم بیام ولی باید رزا رو میبردم دکتر…
هوس غذای بیرون هم کرده بود!
سرم رو تکون دادم و گفتم:
-اهوووم…میدونم…
پوزخندی زدم.
هرچی که گفته بودم برعکس بود.
کلمه به کلمه اش!
من به امید رفتن از اینجا زنده بودم.
به امید طلق گراهی شدن و رها شدن از جهنم فرهاد!
تبسم زدم و کف دستمو از روی صورتش به آرومی پایین
آوردم.
موهای پیچ و تاب خورده ی افتاده رو صورتم رو
پشت گوشم نگه داشت و بعد سرش رو آورد جلو و
کنار گوشم پرسید:
-میخوای امشب پیشت یخوابم !؟ هااان !؟ تو
امشب…تو امشامگاه بهشدت صکصی شدی شیدا…بسیار!
قلبم میخواد امشامگاه صدای ناله هاتو زیر تن خودم
بشنوم!
حرفهاش تهوع آور بودن اما من به امید صبح تحمل
کردم.
صبح میشه…
صبح میشه…
تبسم زدم و کف دستهاش رو به آرومی از دو طرف
پهلوهام برداشتم و اضافه کردم:
-من امشامگاه خیلی خسته ام.
یعنی نبود تو خسته ام کرده ولی… لبخندم عریضترشد.
با محبتی ساختگی که حتی نوع ساختگیش رو هم
تاحال از من ندیده بود ادامه دادم:
-اما فردا برات برنامه های زیادی دارم!
میخوام واست کیک بپزم…
متحیر سؤال کرد:
-خودت !؟
تبسم زدم و جواب دادم:
-آره…تو حیاط پشتی کنار گلهای رنگارنگ و زیر
سایه ی درختها…
میخوام واست کیک بپزم و چایی دم کنم…فقط من
وتو!
سرمو بردم جلو و بوسه ای رو صورتش نشوندم.
بوسه ی خداحافظی یود.
میمیل داشتم دردهامو ببوسم و بزارمشون کنار.
اهسته اظهار کردم:
-شامگاه بخیر…و…به امید صبح و مشاهده کردارت!
از کنارش رد شدم و به سمت اتاق راهی شدم.
سنگینی نگاهشو پشت سر خودم احساس میکردم.
فردا…فردا…چه فردایی بشه فردا!
از پشت سر آرام بیان کرد:
-شیدا کاش میشد امشامگاه میذاشتی پیشت بمونم !
نزدیک به در توقف کردم.دستگیره رو چرخوندم و با وا
کردن در اضافه کردم:
-الن خسته ام عزیزم…
ذوق کرد از شنیدن کلمه ی عزیزم.
نیشخندی زد و اضافه کرد:
-اامانباره بهم میگی عزیزم!
سرم رو برگردوندم سمتش و اظهار کردم:
-آخه تنهایی امشامگاه و نبودنت بهم فهموند چقدر دوست
دارم.چقدر عاشقتم و چقدر میخوامت.
تبسم مغرورانه ای روی صورتش نشوند و اضافه کرد:
-من همیشگی دوست دارم اگه…اگه نری بیرون…اگه
جز من به کسی محبت نکنی.
اگه همش کنارم باشی اگه تو روابط جنسی اونطور
حرکت کردار میکردی که باید.
اگه تلخی نکنی…اگه تو خونه بمونی وچیز دیگه ای
رو به بودن کنار من ترجیح ندی!
هه! چرندیاتی… اگه اگه اگه…
اگه فلن کارو کنی اگه بهمان کارو کنی.
انگار کلفت گرفته بود.
با لیخند اظهار کردم:
-از فردا همچی تغییر میکنه! بهت قول میدم…شامگاهت
بخیر!
تبسم زدم و دستمو از روی صورتش به آرومی پایین
آوردم.
موهای پیچ و تاب خورده ی افتاده رو صورتم رو
پشت گوشم نگه داشت و بعد سرش رو آورد جلو و
کنار گوشم سؤال کرد:
-میخوای امشامگاه پیشت بخوابم !؟ هااان !؟ تو
امشامگاه…تو امشامگاه بسیار صکصی شدی شیدا…بسیار!
قلبم میخواد امشامگاه صدای ناله هاتو زیر تن خودم
بشنوم!
حرفهاش تهوع آور بودن اما من به امید صبح تحمل
کردم.
صبح میشه…
صبح میشه…
لبخند زدم و کف دستهاش رو به آرومی از دو طرف
پهلوهام برداشتم و اضافه کردم:
-من امشامگاه بسیار خسته ام.
یعنی نبود تو خسته ام کرده ولی…
تبسمم عریضترشد.
با محبتی ساختگی که حتی نوع ساختگیش رو هم
تاحال از من ندیده بود ادامه دادم:
-ولی فردا برات برنامه های زیادی دارم!
میخوام واست کیک بپزم…
متحیر جویا شد:
-خودت !؟
لبخند زدم و جواب دادم:
-آره…تو حیاط پشتی کنار گلهای رنگارنگ و زیر
سایه ی درختها…
میخوام واست کیک بپزم و چایی دم کنم…فقط من و
تو!
سرمو بردم جلو و بوسه ای رو صورتش نشوندم.
بوسه ی خداحافظی بود.
میتمایل داشتم دردهامو ببوسم و بزارمشون کنار.
اهسته بیان کردم:
-شب بخیر…
از کنارش رد شدم و به سمت اتاق رفتم.
سنگینی نگاهشو پشت سر خودم احساس میکردم.
فردا…فردا…چه فردایی بشه فردا!
از پشت سر آرام اظهار کرد:
-شیدا کاش میشد امشامگاه میذاشتی پیشت بمونم !
نزدیک به در ایستادم.کف دستگیره رو چرخوندم و با وا
کردن در گفتم:
-الن خسته ام عزیزم…
ذوق کرد از متوجه شدن کلمه ی عزیزم.
نیشخندی زد و گفت:
-اولینباره بهم میگی عزیزم!
سرم رو برگردوندم سمتش و اضافه کردم:
-آخه تنهایی امشامگاه و نبودنت بهم فهموند چقدر دوست
دارم.چقدر عاشقتم…و چقدر عزیزی برام!
تبسم مغرورانه ای روی صورتش نشوند و گفت:
-من همیشگی دوست دارم اگه…اگه نری بیرون…اگه
جز من به کسی محبت نکنی.
اگه کسی همش کنارم باشی اگه تو روابط جنسی
اونطور رفتار میکردی که باید.
اگه تلخی نکنی…اگه تو خونه بمونی وچیز دیگه ای
رو به بودن کنار من ترجیح ندی!
تو خودت همواره مقاومت میکردی….
وگرنه من عاشقتم
چرندیاتش حالمو بهممیزدن.
با تبسم اظهار کردم:
-از فردا همچی تغییر میکنه! بهت قول میدم…شامگاهت
بخیر!
صداش بهشدت آروم از پشت سر به گوشم رسید:
-شامگاهت بخیر عزیزم! راستی شیدا…
بازهم توقف کردم.
قابل تحمل بود. آره…
اگه قرار بود همچی تموم بشه قابل تحمل بود!
جویا شدم:
-چیه !؟
با شک و بدبینی اظهار کرد:
-وقتی داشتی میرفتی رنگ رژت مشخص بود اما
الن…الن تقریبا لبهات بی رنگن..چرا !؟
خدای من!
کاش میتونستج فریاد بزنم آاااای تمام دخترهای عالم!
اگه قراره تا آخر عمرتون مجرد بمونین، بمونین ولی
هیچوقت با یه آدم شکاک و بدبین ازدواج نکنین حتی
اگه پای اجبار در میون باشه!
دستمو به آرومی از روی کف دستگیره عقب بردم و گفتم:
-شام خوردم عزیزم…بخاطر شام رژم پاک شده!
لبخند تلخی زد و بیان کرد:
-فکر میکردم به خاطر من چیزی ازگلوت پایین نره!
ای مردک احمق!
سیاه بختم کرده بود و حال به زعم خودش قرار نیست
بدون وجود منحوسش غذایی از گلوم پایین بره.
کنج لبمو به سختی دادم بال و پایین دادم و بعد اضافه کردم:
-دو سه لقمه بیشتر نخوردم.اونم واسه ضعف
نکردن…فردا تلفی میکنم.قبوله !؟
تبسم د و بیان کرد:
-قبوله!
راهی شدم داخل و درو بستم.
دلم خاص تر از همیشگی می تپید.
نمیدونم حال خودم رو چطور باید توصیف کنم.
نمیدونم…
هم خوب بودم و هم بد!
شاید هم حسم حس دور افتاده ای بود که گیر کرده تو
یه جزیزه و حال،
باد یه قایق رسونده دستش و حال میخواد سوار اون
قایق بشه و قلب رو بزنه به دریا!
درو از داخل قفل کردم و با روشن کردن چراغ،
مدارک رو از زیر لباسم بیرون آوردم و نگاهی به
دور و اطراف انداختم و بهآرامی زمزمه کردم:
“کجا !؟ کجا پنهونتونم کنم”؟
لب گزیدم و اونقدر اون چند وجب جا رو تماشا کردم
تا بالخره به این نتیجه رسیدم واسه اونا هیچ جایی
امن تر از زیر تشک تخت نیست!
راهی شدم سمت تخت و و با کشیده کردن تشک هر چیزی که
داشتم رو اونجا قایم کردم.
نفس عمیقی کشیدم .
حال احساس بهتری داشتم…
احساس بهشدت بهتری!
لباسامو از تن درآوردم.
آرایشم رو پاک کردم و بعد از گرفتن یه دوش و
خشک کردن موهام اومدم و روی تخت دراز کشیدم.
چشمهامو بستم و اهسته زمزمه کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن