اول محو تماشام شد اما بعد زودتر از انتظارم به همون چیزی که احتمالش رو میدادم گیر داد و اظهار کرد:
-بیخیال! پاهات معلومه!
تا اینو بیان کرد یا قیافه ای زار و عاجز ، گله مند اسمش رو صوت زدم:
-شهراااااام….
دنباله حرف قبلیشو گراهی شد و بیان کرد:
– اصن بسیار جاهات معلومه!
دیگه داشت شورش رو درمیاورد.
آخه پس من باید چی میپوشیدم !؟ گونی؟برآشفته شدم و با دلخوری اضافه کردم:
-شهرام من اصلا هیچی نمیپوشم اصلا عروسی بی عروسی!
توقع تو از من پوشیدن گونیه!
برو زنی بگیر که با گونی پوشیدن مشکل نداشته باشه!
گله مند سؤال کرد:
-اونی که من انتخاب کردم چش بود مگه !؟هان؟ کجاش مشکل داشت خدایی !؟
بهشدت قشنگ بود واسه چی ردش کردی!؟
سماجت و اصرار کردم و گفتم:
-من از این خوشم اومده…حالا که نذاشتی اونو بپوشم بزار لااقل اینو بپوشم…
خواهش میکنم!
شهراااام…
نفسش رو یا کلافگی بیرون فکف دستاد و اظهار کرد:
-مرگ و شهرام!
اما در نهایت هر وقت اینو میاظهار کرد یعنی راضی شده مثل اون لحظه میتونستن حس کنم تقریبا داره مجاب و راضی میشه.
سرم رو کج کردم.
یه نگاه مظلوم به صورتش انداختم و پرسیدم:
-شهرام….بزار همینو بردارم!
ودرنهایت بعد از یه خاموشی معنی دار کوتاه گفت:
-خیلی خب…باشه…
تا اینو اضافه کرد حرکت کردم سمتش و محکم بغلش کردم درحالی که نصفی از من بیرون و نصفی از اون داخل بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن