چراکه اینو اضافه کرد حس کردم یه سطل آب یخ ریختن رو سرو صورتم.
صحبتی که اینجوری شروع بشه خب تکلیفش مشخص.
قطعا میخواد آب پاکی رو بریزه رو کف دست من و شهرام.
با شرم بیشتری سرم رو پایین انداختم و شروع کردم استرس وار جویدن لبهام و کندن پوستشون با دندونای نیشم!
عادت بدی بود میدونم اما آرومم میکرد.
شهرام انگشتشو زیر بینیش کشید و بیان کرد:
-یادمه همواره بهم میگفتین یاید پررو باشم!
میاظهار کردین جهان جای مناسبی برای آدمای خجالتی و کم رو نیست.
واسه آدمایی که جرات زدن حرف و عقیده ی واقعی خودشونو ندارن.
و آقا رهام بهآرامی گفت:
هنوزم همینو میگم…
-خب…منم پرروام! بد یا خوبشو نمیدم ولی هستم…
و اون لحظه آقا رهام در کمال ناباوری من یکی بیان کرد:
-دقیقا به همین دلیل میخوام با ازدواجتون موافقت کنم! زیرا پررویین…
شهرام شامگاهیه کسی بود که از قبل همچین چیزی رو پیش بینی کرده واسه همین تقریبا هیچ واکنشی نشون نداد جز زدن یه تبسم ولی…
ولی من واقعا شوکه شده بودم از شنیدن حرفش.
واقعا میمیل داشت موافقت بکنه؟
باورم نمیشد…
احساس میکردم توهم زدم و گوشهام استباهی شنیدن.
انگار جدی جدی حق با شهرام بوده. این ماجرا فقط اولش درد داره…
دیدههام با ناباوری روی صورتش به گردش دراومد و اون خودش در ادامه اضافه کرد:
-کارتون حیلی بد بود و این بد بودن حالاحالاها تو ذهن من بجا می مونه ولی از اونجایی که واقعا همدیگرو دوست دارین با ازدواجتون مخالفت نمیکنم!
ولی امیدوارم پای این تصمیم الانتون تا همواره بمونید…
اینبار من بودم که ناخوداگاه پریدم وسط حرف اقا رهام و گفتم:
-می مونیم!من شهرامو بهشدت دوست دارم اون یه نسخه از خود شماست شاید ورژن جوونتر و جمتوجه شدتر پس چطور میتونم واسه تمام عمر نخوامش !؟
وقتی حرفم میزدم سرم پایین بود.
آخه همچنان جرات خیره شدن تو دیدههاش رو نداشتم.
رو کرد سمت مامان و اضافه کرد:
-این زبون بازیش به تو راهی شده ها…
مامان لبخند زد و خنده های اون صورتهای مارو هم بشاش کرد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن