اومدن مامان و آقا رهام اونقدر طول کشید که تقریبا مطمئن شده بودم راضی نیست و نمیشه و نخواهد شد!
اصلا این تئوری اینجا اومدن از بیخ و بن اشتباه بود.
مگه ممکن بود که اون به این زودی راضی به پیوند ما بشه.اون هم وقتی نا سر حد مرگ ازمون برآشفته شده بود.
بیخودی اینجا اومده بودیم.
بیخود و بیجهت…!
نفسم رو آه مانند بیرون فرستادم و خطاب به شهرام که برخلاف من اصلا نمیشد آثار خستگی ناشی از انتظار رو تو صورتش نمیشد متوجه شد اظهار کردم:
-نمیاد…مطمئنم که نمیاد!
خیره به رو به رو زمزمه کنان بیان کرد:
-میاد!
کف دستشو گحرکت کردم و با تاکید اظهار کردم:
-نمیاااااد…پاشو بریم و خودمونو کوچیکتر از این نکنیم!
من نشیمن گاهم رو به نیت کشیده شدن از جایی که روش جای گرفته بودم فاصله دادم ولی اون نه تنها بلند نشد بلکه کف دست برد تو جیب شلوارش و با بیرون آوردن پاکت سیگارش، یه نخ سیگار بیرون آورد و درحالی که در جست و جوی فندک جیب هاش رو میگشت گفت:
-میاد ! مادرت راضیش میکنه!
دوباره قرار گرفتم سرجام.کلافه بودم از شهرام که اینقدر ریلکس همچین حرفی میزد اونم هم بعد از دوساعت انتظار!
مونده بودم بر چه اساسی آخه این جوابهارو تحویلم میداد.
سر انگشتمو به شیشه ی ساعت مچیم زدم و پرسیدم:
-میدونی از کی تاحالا اینجاییم؟ مولین من اگه قرار بود بتونه راضیش کنه خب حتما تاحالا کرده بود.
پاشو بریم شهرام…خواهش میکنم!
خیلی خونسرد سیگارش رو گذاشت لای لبهاش و فندک رو زیرش گراهی شد.
روشنش که کرد نخ سیگارو بین انگشتهاش گراهی شد و یه کام عمیق ازش گراهی شد و حرف نزد تا وقتی که دود اون سیگارو بیرون فرستاد:
-میاد ! یا میاد و میگه موافق یا میاد و میگه موافق نیست…اینکه بمونیم و حتی مخالفتش رو بشنویم بهتر از اینکه بدون شنیدن هیچ حرفی از اینجا بزنیم بیرون پس صبر کن !
با عصبانیت ازش رو برگردوندم.
این ریلکس بودنش خیلی رو مخ بود….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن