پیاده شدنمون از ماشین همزمان شد باهم.
دلم سریع سریع تو سینه ام می تپید و با اینکه در تمام طول مسیر شهرام باحرفهاش سعی داشت بهم بفهمونه هیچ جرمی نکردیم و همچی به زودی درست میشه ولی بازهم…بازهم من درگیر ترس و دوقلبی شدم!
اون ولی در کمال خونسردی به سمت در رفت.
انگار بر خلاف من مواجه شدن با این مشکل واسه اون چندان سخت هم نبود.
قبل از اینکه زنگ رو فشار بده دویدم سمتش و اضافه کردم:
-صبر کن!
دستشو پایین آورد و سرش رو چرخوند سمتم.
فکر کنم خودش هم باز درک کرد چی پیش اومده.
مسئله ترس من بود!
چپ چپ نگاهم کرد و سؤال کرد:
-دیگه چرا !؟
آب دهنمو قورت دادم و همونطور که با انگشتهای کف دستم ور میحرکت کردم اظهار کردم :
-اگه بیرونمون کنن از خونه چی! اگه فحش کشمون کنن چی !؟ اگه…
کلافه اضافه کرد:
-بس کن شیوا هی اگه اگه اگه…هر چه پیش آید خوش اید! یا موافقت میکنن و باهاش کنار میان یا هم نمیان…پس خودتو جمع و جور کن
اینو اضافه کرد و مجدداً دستش رو بالا گراهی شد و اینبار قبل از اینکه من جلوش رو بگیرم زنگ رو فشرد.
نفس عمیقی کشیدم و آهسته اظهار کردم:
-باشه! سعیمو میکنم…
چند لحظه بعد خدمتکار بود که با آوا و لحنی که میشد آثار تعجب و جاخوردگی رو توش مشاهده کرد جواب داد:
“س…سلام آقا شهرام…بفرمایید…”
در که بازش رو کرد سمتم.
چند لحظه ای خیره نگاهم کرد وبعد کف دستمو گحرکت کرد و همجاده خودش برد داخل…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن