قلبم از شهرام پر بود.
خیلی پر بود و مونا این رو خوب میدونست.
آهی به خاطر حال و روزم کشید و بعد بار دیگر انگشتاشو لا به لای موهام کشید و اضافه کرد:
-میدونی خودش به من زنگ زد و ازم تمایل داشت بیام پیشت ؟ بهش بیان کردم هر چقدر زنگ میزنم تو جوابم نمیدی اضافه کرد اونقدر زنگ بزنم تا بالاخره وا بدی!
به امیرهم سپرد خونه اش رو خالی کنه تو بیای اینجا راحت باشی..خیلی به فکرت بود!
دستمو به آرومی از روی دیدههام پایین آوردم و به مونا خیره شدم.
نمیدونم چرا داشت این حرفهارو میزد و چرا تلاش میکرد این احساس من نسبت به اون ادامه پیدانکنه ولی من با خشم و نفرت اظهار کردم:
-ازش متنفرم مونا…دیگه اسمشو جلوم نیار…
آرام و انگار که حتی واسه زدن حرفش ازم خجالت بکشه گفت:
-خب آخه تقصیر اون بیچاره چیه…!؟به اون چه…
تا بیان کرد بیچاره نگاههامو واسش تو کاسه چرخونوم و پرسیدم:
-به اون چه !؟به اون چه؟ هااا؟
اونقدر این بازی مسخره اش رو ادامه داد تا تهش کار رسید به اینجا!
تا آخر عمرم دیگه نمیتونم تو چشمهای مولین و آقا رهام نگاه کنم!
آبروم جلوشون رفت میفهمی؟
بره گمشه…دیگه اسمشو جلوم نیار…
اگه بازم اسمشو بیاری کشیده میشم همین حالا از اینجا میرم!
انگشتهاش رو از لا به لای موهام بیرون کشید و گفت:
-باشه بابا…اصلا به من چه! چقدر سگ اخلاق شدی…
شتابزده و وحشی اظهار کردم:
-شهرام سگم کرد…
کله اش رو خاروند و آرام بیان کرد:
-میرم واست پتو بیارم..
اینو اظهار کرد و از کنارم قد بلند شد.
به پهلو دراز کشیدم ودوباره ساعد کف دستمو رو نگاههام گذاشتم و آهسته زمزمه کردم:
” گه تو این حیات…”
«دوستان پارتایی که داشتیم تموم شده دیگه هر وقت نویسنده پارت بده من میزارم ،،ولی فایلش بزودی میاد اگه بیاد میزارم ،کف دست من نیست واقعا من نویسنده نیستم»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن