حس میکردم چیزی ازم باقی نمونده…چیزی جز یه جسم.
من تنها بودم و احساس غربت میکردم.
احساس بی کسی!
احساس نداشتن حامی…
احساس نداشتن کسی که ازم حمایت بکنه!
آقا رهام خاموشی سنگین رو شکست و بازهم پرسید:
-شیوا…حرف بزن…بگو چرا…چرا اینکارو کردی هان !؟سرتو بالا بگیر و تو چشمهام نگاه کن و جوابمو بده!
خدایا…اینکار از من بر نمیوند.
نمیتونستم تو دیدههاش نگاه کنم.نمیتونستم.
حس میکردم از همین حالا باید دنبال این باشم که جایی غیر از اینجا واسه ادامه ی حیات پیدا کنم.
نفس عمیقی کشیدم و سرمو بالا گراهی شدم.
زل زدم تو چشمهاش.
خواستم بگم…خواستم بگم که شهرام بود که ارم تمایل داشت.
میل داشتم همچی رو ریز تا پیاز لو بدم ولی منصرف شدم.
ته دلم اونقدر میتمایل داشتمش که قلبم راضی نمیشد اون بشه آدم بده واسه همین گفتم:
-متاسفم
در حالی که به سختی جلوی خودش رو گرفته بود تا از برآشفتهت منفجر نشه، با تاکید اظهار کرد:
-من ابراز تاسف تو رو نمیخوام…من جواب چمسیرامو میخوام..
درست همون لحظه در کنار راهی شد و شهرام تو قاب در نمایان.
از دور پیدا بود.
مگه میشد این قد و بالا به چشم نیاد و نشناختش !؟
قدم زنام تا نزدیک ما اومد و بعد هم خطاب به پدرش گفت:
-چراش رو از من بپرسین…
میدونستم قراره امشامگاه اینجا باشه ولی نمزدونستم اون هم به این زودی سرو کله اش پیدا میشه.
قدم زنام تا نزدیک ما اومد و بعد هم خطاب به پدرش بیان کرد:
-چراش رو از من بپرسین…
حتی اون لحظه هم نگاهش نکردم.بازم سزم رو پایین انداختم و همون دستهای عرق کرده ام رو بهم فشردم و هی بهم مالیدمشون.
قلبم میمیل داشت خودمو سرگرم کنه.
اونقدر سرگرم که نه حرفهاشون رو بشنوم و نه چهره هاشون رو ببینم.
آقا رهام از جا کشیدهشد و با فرو بردن کف دستهاش تو جیبهای شلوارش گفت:
-خوبه…خوبه…به موقع اومدی! آره…آره من مشتاق شنیدن جواب چرا هایی که واسه هممون یش اومده هستم.
واسه هممون…
بگو…چراش رو بگو که بسیار قلبممیخواد خیلی چیزارو بدونم
سنگینی نگاه های شهرام رو روی خودم احساس میکردم.
خیلی طولانی نگاهم کرد و بعد مجدداً رو کرد سمت پدرش و اضافه کرد:
-چراش عاشق شدنشه!
پدرش متحیر سؤال کرد:
-این خزعبل چیه!
شهرام در کمال تعجب همه با صراحت بیان کرد:
-خزعبل نیست…حقیقته.
من دوستش دارم.
من اونی که میخوام شیواست.
اصن عاشقیی بین من و ژینوس نبوده.
نبوده و نیست و نخواهد بود…
صوتی داد پدرش چهارستون خونه رو لرزوند:
-خفه شوووو….خفه شو شهرام!
سر راست کردم و بهش خیره شدم.
باورم نمیشد همچین حرفهایی رو تو همچین شامگاهی و جلوی پدرش و مادرم و نامزدش زده.
راستش باید اعتراف کنم اصلا امیدی به اعتراف کردنش نداشتم ولی اون خیلی ریلکس و خونسرد همچی رو گفت.
خیلی صریحتر از اونچه که بشه فکرش رو کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن