این جواب بی رحمانه اش چنان کفریم کرد که یه آن فراموش کردم احتمالا پنهونی اینجاست و با بالا بردن صدام اظهار کردم:
-بسیار پستی شهرام…بسیار….
چیزی نگفت.انگشتشو زیر بینیش کشید و اظهار کرد:
-هر حرفی پیش اومد دلیل زدنش خودت بودی!
انکشتامو مشت کردم و اظهار کردم:
-آره مقصر همچی منم…اصلا..درست میگی…خودم خواستم.
خود احمقم میل داشتم زیرا یه جور دیگه تصورت میکردم ولی الان دیگه هیچکدوم از تصورات قبل رو بهت ندارم و مثل چی پشیمونم که چرا اجازه دادم تو همچون چیزی رو ازم بگیری!
کاش با هرکس دیگه ای جز تو اینکارو انجام میدم!
کاش با همون دیاکو انجامش میدادم اما با تو…
حرفم تموم نشده بود که کف دستش محکم کوبوند به شیشه و گفت:
-خفه شووو ! خفه شو تا من خودم خفه ات نکردم
برآشفتهتش منو توی یه حالت ساکت و صامت نگه داشت.
مگه جرات داشتم حرفهام رو ادامه بدم که بچزونمش و آزارش لذت ببرم و حس خنکی رو تجربه کنم؟
تو اون حالت فوق العاده عصبی سیگارشو به دهنش نزدیک کرد.
چند کام شتابزده و سربع ازش گراهی شد و بعد هم درحالی که هی پشت سرهم دود رو بیرون میفرستاد گفت:
-هی من میخوام مثل آدم باهات راهی شدار کنم هی یه گوهی میخوری که باز این دسته رو بلند کنم و بکوبم تو دهنت!
اینو گفت و اینبار واسه بیرون فرستادن دود سیگارش عاجزانه سرش رو کج کرد…
اینو بیان کرد و اینبار واسه بیرون فرستادن دود سیگارش سرش رو کج کرد.
لبهاش جمع شدن و دود غلیظ از بینشون خارج شد.
یه چنددقیقه ای رو ترجیح داد صم بکم بمونه!
شاید میتمایل داشت آروم بشه و خشمش فروکش بشه.
و توی اون فاصله من باز مثل یه نادون مشاهده کردش زدم.
مثل یه عاشق که میدونه از این به بعد فرصت چشم دوختن به محبوبش رو نداره.
چه شمایلی!
چه شمایل قلبنشینی!
چطور میشد تقسیمش کرد با کس دیگه ای ؟
نه!
یا باید مال خود من میشد یا همون ژینوس و حالا که انتخابش اون بود اصلا اهمیت نداشت که قراره یه بخشی از عمرمو بخاطر نداشتنش مثل حیات تو جهنم بگذرونم.
یکم آرومتر که شد باز سرش رو چرخوند سمتم.
خیره شد تو چشمهام و اضافه کرد:
-من بسیار خاطرتو میخوام شیوا…من حتی با اون یارو هم می پریدی میتمایل داشتمت لامصب!
من همیشگی دوستش داشتم.
الانم دارم…بیشتر از قبل!
و بهم نزدیک تر شد.
جوری که دیگه فاصله ای بینمون باقی نمونده بود.
بازومو رها کرد و کف دستش رو بسیار آروم روی موهای خیسم کشید و پیشونیش رو به پیشونیم تکیه داد.
اول آوای نفسهاش به گوشم رسید و بعد هم صوتی خودش:
-شیوا…
جوابی ندادم.
نذاشت وقفه ای بین حرفهاش ایجاد بشه و ادامه داد:
-هر حرفی که تاحالا در مورد احساسم بهت زدم درست بوده!
همشون…تک به تکون اون کلمات اون حرفها…
همشون!
من دوست دارم…
جمله ی آخرو اضافه کرد و سرش رو کج کردو آروم آروم پایینش آورد.
لحظه به لحظه نزدیک شدن لبهاش رو به لبهام احساس میکردم درحالی که کف دست راستش از لا به لای پاهام داره عبور میکنه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن