اون یه خط جوابی که بهش دادم نمیدونم چه جوری تفسیرش کرد که وقتی شنیدنیش بی نهایت پکر شد.
پکر و قلبگیر و توی هم…
حتی نفس عمیقی کشید و زیر لب خیلی گنگ و لب زنان و نامفهموم با خودش زمزمه کرد:
“تنها کسی که داری…”
ولی آره!
مگه من جز شیوا کس دیگه ای رو هم داشتم !؟
جز شیوا و خیال خودش که فقط حق داشتم همین خیال رو داشته باشم و همون هم از سر غم و غصه ی زیاد نرم نرمک درحال پر کشیدن از دل و مغزم بود!
رو مولین هم که هیچ جوره نمیشد حساب باز کرد.
هیچ جوره!
تلفن همراهش رو گذاشت کف کف دستم که به سمتش دراز شده بود و هممدت بیان کرد:
-اما تو فقط شیوا رو نداری تو م…
به اینجای حرفش که رسید مکث کرد و جور دیگه ای حرفهاش رو ادامه داد:
-شیوا خونه ی جدا گونه داره!؟
سرس تکون دادم و گفتم:
-نه! اما اگه بهش زنگ بزنم میدونم که میتونه یه جایی رو واسم جور کنه!
کنج لبشو داد بالا و اضافه کرد:
-سوپرمنه؟ چه جوری میتونه تو این زمان کم واست هپچین کاری بکنه ؟
با اطمینان و اعتماد کامل جواب دادم:
با اطمینان و اعتماد کامل جواب دادم:
-میدونم که میتونه…
خواستم شماره شیوا رو بگیرم که ناخوداگاه کف دستمو گراهی شد و این اجازه رو نداد.
سر بلند کردم و نگاهی پرسشی به صورتش انداختم و اون خودش به حرف اومد و جواب داد:
-نیاز نیست به اون زنگ بزنی.من میرم بیرون تو هم برو خونه ی من …
دیدههام روی صورتش به گردش دراومد.
از دلسوزی بیزار بودم
از اینکه کسی بخواد واسم ترحم به خرج بده برای همین با حالتی عصبی بیان کردم:
-اصلا نیازی به قلبسوزی تو ندارم
صورت لعنتیش که تو هر حالتی حتی حالا که عبوس شده بود خم جذاب به نظر می رسید رو درهم کرد و بیان کرد:
-مزخرف ترین احتمالی بود که میشد بدی!
نیازی نیست به شیوا زنگ بزنی تا این وقت شامگاه واست بیفته تو کار جور کردن مکان مناسب واسه یه ساعت استراحت!
تو میای خونه ی من!
تیکه ی آخر حرفش رو با تاکید بیان کرد و تلفن هممسیرشو از کف دستم بیرون کشید.
بهشدت زود جویا شدم:
-اونوقت خودت کجا میری!؟
نفس عمیقی کشید و جواب داد:
-مضطرب من نباش…مشکل حادی نیست.یه شامگاه خوابیدن تو ماشین کسی رو نکشته که من دومیش باشم!
نفس عمیقی کشید و جواب داد:
-نگران من نباش…مشکل حادی نیست.یه شب خوابیدن تو ماشین کسی رو نکشته که من دومیش باشم!
راضی نبودم.
چطور میتونستم برم خونه اش و اونجا لم بدم درحالی که خودش قراره تو ماشین بخوابه!؟
واسه رضایت دادن به پیشنهادش اصلا نیازی به فکر کردن و مکث کردن نبود برای همین بسیار زود گفتم:
-نه! نمیخوام…
اخمهاشو زد تو هم و پرسید:
-نمیخوای؟ چرا ؟
شونه هامو بالا و پایین کردم و جواب دادم:
-چون نمیتونم برم خونه ی کسی که مجبور بشه شامگاه رو تو ماشینش بگذرونه
با تاکید گفت:
-من راحتم…
پوزخند زنان اضافه کردم:
-من ناراحتم…. پس
موبایلتو بده…زنگ میزنم به شیوا این بهتزه..
حرفم تموم نشده بود که کفری بیان کرد:
-باشه …باشه منم میام…حالا خوبه !؟
محو تماشای صورتش که نگاه و قلبم از تماشاش سیر نمیشد جواب دادم:
-آره…
سرش رو با کلافگی تکون داد و گفت:
-لجوجی شیدا…لجوجی!
اینو کفت و ماشین رو ردشن کرد ولی خبر نداشت چقدر منو حالی به حالی کرد وقتی به اسم کوچیک صوتم زد!
هرچی واسه فراموش کردنش رشته کرده بودم پنپه شد.
یهو شدم همون شیدای روزهای اول دلبستگی و با تمام وجود میل داشتمش.
قلبم میخواست بغلش کنم، ببوسمش و تو بغلش یه قلب سیر و با خیال راحت بخوابم ولی…
ولی نه!
دیگه هیچ چیز نمیتمایل داشتم حتی اونی که یه وقتی و حتی گاهی اوقات میشد تنها قلبیل نفس کشیدنم.
این حیات دیگه هیچ چیزش برای من دلربا نبود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن