دستمو پایین گراهی شدم و پتورو تا روی صورتم بالا کشیدم و از همون زیر بیان کردم:
-یادم نمیره هر وقت اومدم اینجا صبحش ولم کردی و حرکت کردی….
در حالی که همچنان رو به روی آینه بود سؤال کرد:
-پس کار درست چیه؟ نرم سر کار و اینجا بمونم.
.
نق زنان گفتم:
-آره باید پیش من بمونی…تا هر وقت که بودم.
نباید بزاری من اینجا حس تنهایی بهم کف دست بده
حرفهای گله مندانه ام مجابش نکرد بیخیال حرکت کردن بشه.
نمیدونم اصلا اینچه مرض بدی بود که تا میرفتم پیش اون قلبم نمیتمایل داشت ثانیه ای ولم کنه.
دلبسته شدم شامگاهانه روزگار کنارم باشه.
لباسش رو مرتب کرد و اضافه کرد:
-نمیتونم که بیخیال کارو بار بشم…تو بمون خونه تا وقتی که بیام
اینو اضافه کرد و به خودش ادکلن زد.
با اینکه سرم زیر پتو بود اما بوی ادکلنش حتی تا اونجا هم به مشامم رسید.
بویی که شمتوجه شداااا واسه من نمادی از خود شهرام شده بود.
اصلا چرا اینقدر خودشو ادکلن مالی میکرد!؟
نکنه اونجایی که میخواد بره دختری دافی مافی چیزی باشه!؟
سرم رو کج کردم و یکم از پتورو بالا آوردم و نگاهی بهش انداختم.
سرم رو کج کردم و یکم از پتورو بالا آوردم و نگاهی بهش انداختم.
یا بهتره بگم مشاهده کردش زدم.
اوووه!
با این شدت از جذابیت و خوش تیپی بیرون رفتنش یکم خطرناک نبود !؟
پتورو از روی سر و صورتم کشیدم پایین و با زدن یه لبخند معنی دارگفتم:
-چه خوشتیپ کردی!
از آینه فاصله گراهی شد و گفت:
-بودم
پشت نگاهی براش نازک کردم و کنجکاوانه جویا شدم:
-اونجایی که میخوای بری دختر قشنگ هم هست !؟
متعجب نگاهم کردم.از اون نگاه ها که میگفت این از اون سوالا بود.
خب به من چه.زیادی خوشتیپ کرده بود من خودم همین الان هورمونهام با متوجه شدنش حالی به حالی شدن وای به بقیه.
اینقدر قلببر میکنه خب اوضاع خطرناک میشه و همه رو میکشونه سمت خودش.
و این چیزی بکد که من اصلا نمیخواستم.
دوست نداشتم وقتی کنارش نیستم دخترا بهش در باغ سبز نشون بدن.
قدم زنان بهم نزدیک و نزدیک تر شد.
کنار تخت توقف کرد و دستشو سمت صورتم دراز کرد و اظهار کرد:
-شیوا….
سرد نگاهش کردم و گفتم:
-هااا…
چراکهه ام رو گراهی شد و یکم سرم رو بالا آورد و خیره به نگاههام گفت:
-سوال مزخرفی جویا شدی…
محو تماشای صورتش پرسیدم:
-واقعا ؟!
سرش رو تکون داد و گفت:
-اهوووم…
پوووفی کردم و بعد کف دستشو از زیر چراکهه ام جدا کردم وگفتم:
-باشه بابا دیگه سوال مزخرف نمیپرسم…
لبخند زد و بعد خم شد و پیشونیم رو ماچ کرد…
لبخند زد و بعد خم شد و پیشونیم رو ماچ کرد.
من نگاههام رو بستم و اون برداشتن لبهاش از روی پیشونیم رو چند ثانیه ای طولش داد.
همینکارش باعث شد قلبخوری چنددقیقه پیش از یادم بره و بازهم ببخشمش.
گمونم هیچوقت نفهمه چقدر خاطرشو میخوام !
وقتی ازم فاصله گرفت باز دستشو زیر چراکهه ام گذاشت و گفت:
-واسه اینکه حوصله ات سر نره هرکاری میتونی انجام بدی و هر جا دوست داری میتونی بری جز اینکه نظر مردی رو سمت خودت بکشونی! این رو خط قرمز حساب کن و لطفا ازش رد نشو!
خسته تر از اونی بودن که بخوام به بیرون راهی شدن و تو شهر چرخیدن فکر کنم.
دستشو گراهی شدم و اظهار کردم:
-جایی نمیرم! همینجا می مونم! خیالت راحت راحت!
سرش رو با رضایت جنبوند و بیان کرد:
-خوبه! این خوبه…
یه چشمک زد و بعد هم ازم فاصله گراهی شد و اظهار کرد:
-مراقب خودت باش
و راهی شد بیرون.
بلافاصله بعدش بار دیگر دراز کشیدم رو تخت و خیره شدم به سقف.
نفس عمیقی کشیدم و زیر لب زمزمه کردم:
نفس عمیقی کشیدم و زیر لب زمزمه کردم:
” من به الطاف تو احتیاجی ندارم مستانه خااااانوم.هیچ احتیاجی ندارم…هیچ احتیاجی.من اول خدارو دارم و بعدهم شهرام رو…اون بیشتر از تویی که مثلا مادرمی به دردم خورده”
یکی دو ساعتی خوابیدم و بعد بالاخره قلب از تخت کندم و از جا کشیده شدم و قدم زنان از اتاق راهی شدم بیرون.
خمیازه ای کشیدم و کش و قوسی به بدنم دادم و یه راست سمت کوله پشتیم رفتم.
موبایلمو از جیبم بیرون آوردم و هممدت درحالی که به سمت سرویس بهداشتی میراهی شدم یه پیام واسه مونا فرستادم:
“من خونه ی شهرامم…تنهام.اگه پایه ای بیا”
پیام رو ارسال کردم و سر راه موبایل رو پرت کردم یه گوشه و بعد هم رفتم سمت سرویس بهداشتی.
نمیدونم تا کی قرار بود اینجا بمونم ولی میدونستم که بسیار نمیشه.
ای کاش یه خونه داشتم.
یه جایی که میتونستم کف دست شیدا رو هم بگیرم و بیرم اونجا و نجاتش بدم از شرایط بدی که توش گیر کرده بود.
کاش!
دستهامو خشک کردم و اینبار راهی شدم سمت آشپزخونه.
در یخچال رو که یاز کردم یا انبوهی از انواع خوراکی مواجه شدم.
از کیک شکلاتی خوشمزه ای که فقط یه کوچولو نیاز به گرم شدن داشت گحرکت کرده تا چیزایی که میشد برای صبحانه روی میز چید ولی من اون لحظه قلبم فقط واسه همون کیک رفت!
تا گرم شدت کیک ، سراغ قهوه ساز رفتم و سرگرم اون شدم.
بعداز خوردن یه صبحانه ی مختصر، سراغ تلفن راهی شدن.
بالاش یه کاغذ رنگی چسبیده بود و روش نوشته بود:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن