امیدوار بودم مثل همیشگی بگه پایه اس ولی پیش بینیم درست نبود.
همچنان برای اینکه صداش وسط اون ولوله واضح و رسا به گوش من برسه، بلند قد بلند جواب داد:
“نه نمیتونم…مهمون داریم و امشامگاه کلا گیرم
بمونه واسه یه روز دیگه”
من روی اینکه شامگاه رو کنار اون باشم حساب باز کرده بودم ولی الان با این حرفش یه جورایی آب پاکی رو ریخت روی دستم.
دلگیر جویا شدم:
“پس امشامگاه مهمون دارین؟”
بهشدت زود جواب داد:
“آره…بهشدت هم زیادن…دایی های مولینن از دهات اومدن…شیوا من برم به مولین کمک کنم بعدا بهت زنگ میزنم فعلا”
صدای بوق ممتد صورتم رو درهم تر و دلگیرتر از قبل کرد.
گوشی رو پایین آوردم و با نگاه به تماس قطع شده
زیر لب، غرولند کنان بیان کردم:
” تو روحت…”
نگاهی به دور اطراف انداختم.تاریکی هوا تو ذوقم زد.
تا کی میتونستم خیابونهارو متر کنم ؟!
تا صبح؟ اون هم توی این شهر پر از گرگ…
نمیتمایل داشتم با شهرام تماس بگیرم.نمیمیل داشتم بدونه با مولین بحث کردم و از خونه زدم بیرون ولی الان ده شامگاه بود و من هیچ چاره ای نداشتم جز اینکه تو این سوز سرما اون رو در جریان آوارگی خودم قرار بدم برای همین فقط یه پیام کوتاه براش نوشتم:
نگاهی به دور اطراف انداختم.تاریکی هوا تو ذوقم زد.
تا کی میتونستم خیابونهارو متر کنم ؟!
تا صبح؟ اون هم توی این شهر پر از گرگ…
نمیتمایل داشتم با شهرام تماس بگیرم.نمیمیل داشتم بدونه با مامان بحث کردم و از خونه زدم بیرون ولی الان ده شامگاه بود و من هیچ چاره ای نداشتم جز اینکه تو این سوز سرما اون رو در جریان آوارگی خودم قرار بدم برای همین فقط یه پیام کوتاه براش نوشتم:
“من با مولین قهر کردم و از خونه زدم بیرون”
پیامک رو براش ارسال کردم و به تماشای اطراف مشغول شدم.
چنددقیقه طول نکشید که یه پیام برام اومد از طرف شهرام.
بازش کردم و متنش رو زمزمه کردم:
” لوکیشن بفرست ”
هیچ سوالی ازم نپرسید.حتی از سر کنجکاوی.نفس عمیقی کشیدم و براش لوکیش فرستادم و بعد هم پاهامو جفت کردم و سرم رو گذاشتم رو زانوهام و چشمامو بستم.
دیگه برنمیگردم پیش مولین.
هیچوقت…
تک به تک کلماتش توی کله ام بودن و نمیتونستم اون حرفهارو از سرم بندازم بیرون.
هیچوقت!
پلکهام سنگین شدن و راهی شدم تو چرت.
خسته ام بود و همین خستگی پلکهام رو سنگین کرد.
حدودا نیم ساعت بعد بود که اول صوتی ترمز ماشین به گوشم رسید و بعد هم که حس کردم یه نفر کنارم نشسته.
دستی روی شونه ام قرار گرفت و همین باعث شد با ترس سرمو بالا بگیرم و به سمت راست نگاه کنم.
با شهرام که چشم تو چشم آهسته و شاد از دیدنش بیان کردم:
-شهرام…کی اومدی !؟
آوای بمش قلبم رو آروم کرد:
-همین حالا…
دلگیر بیان کردم:
-من …من با مامان بحثم شد….قهر کردم و از خونه زدم بیرون!
آهسته لب زد:
-عجب!
کف دستهامو گذاشتم روی کیفم و درحالی که با بندهای پهنش ور میرفتم نگاهمو دوختم به ماشینهای درحال گذر.
دستش هموز روی شونه ام بود و لابد داشت باخودش فکر میکرد آخه دختر که تو که کلا بی جا و مکانی قهر کردن با مولینت این وسط معنیش چیه !؟
اما نه…شهرام من اینطور فکر نمیکنه.
انگشتاشو به بازوم زد و گفت:
-حالا سر چی قهر کردین؟
دلگیر و دپرس جواب دادم:
-سر شیدا…
تبسمی زد و سؤال کرد:
-گیس و گیس کشی هم کردی؟
از گوشه دیده نگاهش کردم تا از رو بره اما نرفت و باز پرسید:
-حالا خوردی یا زدی؟
اینبار سرمو به سمتش چرخوندم و به لبخندی که روی صورتش نشسته بود خیره شدم.
حس شوخیش گل کرده بود.
چه عجب!
ما یه لبخند هم روی صورت اون متوجه شدیم.
پس عضله های لبخند زدنش همچنان فعال بودن و از کار نیفتاده بودن!
دمغ و خسته پرسیدم:
-چرا داری تو این شرایط سر به سرم میزاری؟ من الان شامگاهیه کسی هستم که حال و حوصله شوخی داره؟ هان؟
-چرا داری تو این شرایط سر به سرم میزاری؟ من الان شبیه کسی هستم که حال و حوصله شوخی داره؟ هان؟
لبخند زد.این از محدود دفعاتی بود که من تبسم و ریز خندیدن اونو می مشاهده کردم.
شاید اگه تو شرایط دیگه ای بودم حتما موبایلمو بیرون میاوردم و قبل از اینکه اون خنده قطع بشه ازش فیلم میگراهی شدم و نگهش میداشتم برای خودم ولی حالا…
حالا حقیقتا دل و دماغی نداشتم.
دمغ بودم و گحرکت کرده و دلگیر.
اصلا یه موقعه هایی هست آدم حتی حوصله ی خودش رو هم نداره و این دقیقا از همون موقعه ها بود برای من.
بعد از اینکه خنده هاش تموم شدن گفت:
-زیادی این قهرو جدی گرفتی و این چیزی که تو جدیش گراهی شدی تو اکثر خونواده ها پیش میاد.
منظورم جرو بحث و دعوا باخانواده اس…
من خودم هفته ای ده بار با پدرم بحثم میشه…
پیش هم نیستیم و اوضاع اینه فکر کن باشیم چی میشه
به صورتش که بخاطر اون کلاه لبه دارش جذابتر و میل داشتنی تر شده بود نگاهی انداختم و با بغض گفتم:
-آخه داستان ما فرق داره…
سؤال کرد:
-داستان تو مگه فرقش چیه ؟
آهی کشیدم و جواب دادم:
-مولین و بابا بخاطر بدهی هاشون قبول کرده بودن شیدا با پسر معتمد ازدواج کنه…با فرهاد…
یه عوضی که لنگه اش نیست و مزخرف تر از خودش، خود بی شرفش..
شیدا بهشدت گناه داره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن