کف دستهاش رو از هم وا کرد و بازهم خودخواهانه اضافه کرد:
-در هر صورت ما مجبور بودیم….برای تو که بد نشد! شدی زن پسر معتمد.
خانواده ای که رو پول راه میرن!
با تاسف پرسیدم:
-چرا خوشبختی رو تو پول میبینی؟ هاااان ؟
خوشبختی یعنی دل خوش…من قلب خوش ندارم.
من حبسم تو خونه…
من مثل یه موجود بدبخت و بیچاره ام.
شامگاهیه یه اسیر
صوتشو برد بالا و گفت:
-پسر معتمد تورو پسند کرده بود…حاضر بودن اون وزنه های سنگین بدهکاری رو از روی دوشمون بردارن مسیری نداشتیم…به زمین و زمان بدهی داشتیم از بانک گراهی شده تا چرم فروش و هزار نفر دیگه…
تا آخر عمرمونم سگ دو میزدیم باز نمیتونستیم اون بدهی هارو بدیم…
از جا بلند شدم و بیان کردم:
-حق من این نبود…شماها منو قربانی کردین
نیشخندی زد و گفت:
-فقط یه احمق میتونه افتادن تو کندوی عسل رو اسمشو بزاره قربانی شدن…
پشیمون نبود.حتی یه ذره….
انگشت اشاره ام رو به سمتش گحرکت کردم و با نفرت بیان کردم:
-گناه من گردن توئہ…گردن توووو….
گناه منی که یه روز و یه لحظه ی خوش نمشاهده کردم.
گناه منی که لحظه به لحظه زجر و درد میکشم.من نمیبخشت…من هیچوقت نمیبخشمت…!
موهای ریخته رو پیشونیش رو کنار زد و اضافه کرد:
-ناسپاسی…ناسپاسی دختر..
سرمو با تاسف براش تکون دادم و اظهار کردم:
-نمیبخشمت…هیچوقت…
اینو گفتم و با برداشتن عینک و کیفم از اون خونه زدم بیرون…
تند سریع قدم برمیداشتم و بیصوت اشک می ریختم.
باورم نمیشد خانواده ام با من اینکارو کرده باشن.
منو اینطوری بذل و بخشش کرده باشن…
هدر داده باشن…مصرف کرده باشن…
احساس کردم قلبم تو سینه دیگه نمی تپه.
کف دستمو رو سینه ام گذاشتم و آرام فشارش دادم.
دلم درد میکرد.
دلم بهشدت درد میکرد.
زیستن ، آینده و همه چیز من تباه شد چراکه اونا منو یه جورایی منو درعوض بدهی هاشون به اون خانواده ی لعنتی دادن.
شیوا بدو بدو و از
پشت سر بهم نزدیک و نزدیکتر شد و اسمم رو صدا زد:
-شیدا …شیدا صبرکن….
صبر نکردم و همچنان با همون صورت خیس اشک به جادهم ادامه دادم.
هنوز هم تو شوک بودم.تو شوک کاری که خانواده ام باهام انجام داده بودن و وحشتناکترین قسمتش اونجا لود که با افتخار میگفت این اتفاق به ضرر من تموم نشده.
تک به تک لحظه های سختی که تو اون خونه و کنار اون خانواده گذرونده بودم برام مرور شدن.
لحظاتی که عین جون کندن بودن.
لحظاتی که آرزو میکردم بمیرم.
شیوا دستم رو از پشت گراهی شد و بیان کرد:
شیوا دستم رو از پشت گحرکت کرد و اظهار کرد:
-شیدا صبر کن…
از حرکت ایستادم و سرمو به سمتش چرخوندم.چشمهاش روی صورت خیسم به گردش دراومد.
غمگین نگاهم کرد و بعد با یه مکث و سکوت طولانی اضافه کرد:
-م…من…من اصلا…من اصلا نمیدونم اینجور مواقع چی باید اضافه کرد.
حرف خوب بلد نیستم بزنم. بقول مولین من فقط تو غرغر کردن خوبم
شرایط خودمم بهشدت باریکلا گفتم نداره…
بی نهایت عاشق مردی ام که پسر شوهر مادرمونه.
نامزد داره و دختره و پدر شهرام به هیچ قیمتی حاضر نیستن این رابطه بهم بخوره!
آره…من خودمم نمیدونم حیاتم قراره چه جوری پیش بره اما میدونم که طلاق یه جادهه…
با دیدههای خیسم و درحالی که قلبم به شدت هق هق کردن میمیل داشت اضافه کردم :
-من بی پناهم…من…مثل آدمای سرگردونم …آدم بی پناه و سرگردون طلاق بگیره بعدش بابد چه گِلی تو سر خودش بریزه!
اشک اونم دراومد. کف دستشو رو قلبش گذاشت و با صدایی که بغض آشکاری داشت اضافه کرد:
-نیستی…چراکه منو داری!تو هر وقت بخوای جدا بشی من هستم.
من تمام پس اندازمو به تو میدم.
من هر چقدر پول بخوام شهرام بهم میده.
مضطرب نباش.منو مثل یه حامی بدون!
من هر چقدر پول بخوام شهرام بهم میده.
دلواپس نباش.منو مثل یه حامی بدون!
لبخند دل مرده ای زدم و با صوتی خیلی ضعیفی گفتم:
-ممنونم شیوا…ولی همچی به همین سادگی نیست
خیلی جدی اضافه کرد:
-ساده یا غیر ساده اش رو نمیدونم…من…من فقط میخوام بدونی میشه و میتونی رو من حساب باز کنی.
تو بی کس و بی پناه نیستی.
ما همدیگرو داریم…من تورو و تو منو…
با بغض سرمو تکون دادم و اظهار کردم:
-آره ما همدیگرو داریم…
دست برد تو جیبش و یه کف دستمال بیرون آرود.
اونو به سمتم گراهی شد و بعد تبسمی روی صورت خودش نشوند و اضافه کرد:
-پس اشکاتو پاک کن….
کف دستمال رو ازش گحرکت کردم واونو به آرومی زیر دیدههام کشیدم و گفتم:
-تو برو…نمون تو کوچه
نگران نگاهم کرد و پرسید:
-میخوای واست تاکسی بگیرم ؟
سرمو به نشانه ی نه اضافه کردن طرفین تکون دادم و جواب دادم:
-نیازی نیست…میخوام راه برم قدم بزنم
نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
-باشه پس مراقب خودت باش….
لبخند خسته ای زدم و خیلی آروم ازش رو برگردوندم و قدم زنان به جاده افتادم.
احساس میکردم جاده راهی شدن و اشک ریختن و سبک شدن تنها راه حل واسه منی هست که تمام وجودم پر از درد بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن