نه…نمیشد ادامه نده.من میخواستم اینکارو انجام بده چون حسابی تحریک شده بودم و بدنم نبض میل داشتن میزد برای همین اضافه کردم:
-ادامه بده….
سرش رو خم کرد.نمیدونستم قراره چجوری منی رو که برای یه رابطه ی کامل محدودیت داشتم رو آروم بکنه اما من فقط و فقط تو اون لحظات قلبم میخواست آتش درونم بخواب و آروم بشم .
انگشتشو روی لبهام کشید.دهنمو باز کردم و انگشتشو زبون زدم .
لبخند کمرنگی زد وباانگشتش بهآرامی و آروم روی سینه ها و تنم خطهای فرضی کشید….
بین پاهام نبض میزد.قلبم میمیل داشت زودتر بره سر اصل مطلب و شروع بکنه..
حتی کف دست ناخواسته به سمت مردکنگیش دراز شد اما درست وقتی منتظر بودم تا اون اینکارو انجام بده خیره تو دیدههام تبسم تمسخر آمیزی زد و بعد از روی تنم کنار راهی شد.
این از نظر من یعنی خباثت و بدجنسی! اصلا جز این چی میتونست باشه!؟
متعجب نگاهش کردم که خودش رو کشید کنار و دراز کشید.
هاج و واج نگاهش کردمو سؤال کردم:
-تو منو مسخره کردی!؟
زبونشو تو دهنش چرخوند و با زدم یه لبخند مضحک اعصاب خورد کن گفت:
-نه!
خشمگین و خشمگین دندون قروچه ای کردم و بیان کردم:
-اما اینکار کردی! معنی این کارا و این رفتارا چیه!؟
سرش رو کج کرد تا باهام چشم تو چشم بشه و بعد بیان کرد:
-الان مشول تو چیه!؟ حشری شدی!؟ رابطه میخوای!؟
من میدونم اون با این حرکت کردار مسخرش میخواست چی رو بهم ثابت بکنه.میخواست تحقیرم بکنه.میخواست قلدریشو از هر لحاظ به رخم بکشه.
دیگه نتونستم تحملش کنم برای همین نیم خیز شدم و با پایین اومدن از روی تخت اظهار کردم:
-تخت پادشاهیت برای خودت!
پتورو برداشتم و از اتاق زدم بیرون.قد بلندشد و گقت:
-کجا میخوای بری شیوا!؟
درو با پام کنار زدم و اضافه کردم:
-نمیتونم شامگاهو کنار آدم مزخرفی مثل تو بگذرونم.ترجیح میدم رو اون کاناپه ی لعنتیت بخوام اما کنارخودت نه!
-اونجا سرد!
داد زدم:
-به جهنم!!!
صداش از اتاق بهشدت ضعیف به گوشم رسید:
-کمرت درد میگیره!
بازم داد زدم:
-اونم به جهنم.حداقلش اینکه پیش تو نیستم!
دراز کشیدم روی کاناپه و پتورو پهن کردم روی خودم شهرام لعنتی! هیچوقت هیچ کس نتونست اینقدر منو رنج بده…
ولی یه روز تلافی میکنم.اول تحمل میکنم بعد تلافی….
میخوام آینده ام رو برای خودم تصور و تجسم کنم.
من اول شغل خوبمو به دست میارم و بعد دیاکورو…
اون میشه مال من.باهم یه تیم میشیم…خوش میگذرونیم…لذت میبریم از زندگی….
خوابیدن رو اون کاناپه ی چرم میتونست از زهرمارهم بدتر باشه حتی اگه مخصوص لم داون و استراحت کردن باشه.
برای خوابیدن هیچ چیز نمیتونست بهتراز تخت باشه.هیچی!
صدای باز شدن در و قدمهاش و نزدیک شدنش رو به خودم شنیدم و حس کردم.
تو فاصله ی چند قدمی ایستاد و اضافه کرد:
-نازتو ببر واسه یه کس دیگه شیوا…کشیدهشو از اینجا…
از زیر همون پتو اظهار کردم:
-اصلا خاک تو مخ من که دلم واسه توی عوضی سوخت و نذاشتم اینجا بخوابی و ازت خواستم بیای روی تخت…
حرفهامو که شنید مجدداً تکرار کرد:
-بیا برو رو تخت بخواب…
بازم از زیر پتو اظهار کردم:
-گفتم نمیخوام…کف دست از سرم بردار…
در ذهنش گذراندم رفته ولی نحرکت کرده بود زیرا چند لحظه بعد اومد سمتم و کنارم قرار گرفت.کف دستشو رو کمرم گذاشت وبا طعنه گفت:
-دلخوری!؟؟ناراحتی که ارضات نکردم!؟؟ هوم!؟ به این خاطر عصبی هستی!؟
وای که چقدر این آدم پررو بود.دلم میمیل داشت دستامو بزارم روی گوشهام تا حرفهاشو نشنوم!
این فقط یه مورد از دلایل ناراحتی من بود!
سرمو از زیر پتو آوردم بیرون و با حرص زیادی گفتم:
-شهرام از من فاصله بگیر…نه میخوام بیینمت…نه میخوام صوتت رو بشنوم!!
کف دست از سر من بردار…
با پرروی اظهار کرد:
-برمیدارم اما به شرطی که برگردی سرجات…
دوباره سرمو بردم زیر پتو و اضافه کردم:
-عمراااا…عوضییییی….
تا چنددقیقه هیچی نبیان کرد.در ذهنش گذراندم دیگه میره اما نراهی شد و بجاش دراز کشید روی تنم پتو رو از روی سرم آورد پایین و گوشم رو بوسید.
عصبی و کلافه تر از قبل گفتم:
-شهراااام…
-هوممم…
-نکن…دیگه به من کف دست نزن…لمسم نکن….برو بخواب…از من دورشو…
-دور میشم ولی شرط داره
آوامو بردم بالا و بیان کردم:
-به شرط و شروطای مسخره ات اهمیت نمیدم!
با تاکید اضافه کرد:
-پاشو شیوا
-نمیخوام بهتره بری…
مجدداً و انگار که بخواد واسه بار آخر تاکید بکنه بیان کرد:
-شیوا اضافه کردم قد بلند شو…
-نمیخوام از جان تکون نمیخورم پس بروووو.
بجای اینکار پتو رو ازروی تنم کنار زد و بعد دوتا لنگم رو گراهی شد و از پهلو به کمر درازم کرد و بعد بسیار یهویی و قبل از اینکه حتی به خودم بیام و بفهمم چی به چیه شلوار و شورتم رو باهم پایین کشید و سرش رو وسط پاهام فرو برد…
بهشدت یهویی و قبل از اینکه حتی به خودم بیام و بفهمم چی به چیه شلوار و شورتم رو باهم پایین کشید و سرش رو وسط پاهام فرو برد و زبونشو رو تنم کشید.
بدنم در لحظه لرزید و نفسم تو سینه حبس شد درحالی که اصلا قلبم نمیتمایل داشت بهش اجازه بدم همچین کاری باهام بکنه ،برای همین سعی کردم به شهوتم غلبه کنم و درنهایت با صوتی پر لرزشی اظهار کردم :
-شهرام ولم کن…..
نه تنها بیخیال نشد بلکه با سفت گراهی شدن پاه های من اون کار وسوسه کننده رو بیشتر و بیشتر از قبل انجام داد.جوری که من هم آه میکشیدم و هم داد میزدم که ولم کنه….
انگشتامو تو موهاش فرو بردم و عاجزانه اضافه کردم:
-شهرام خواهش میکنم….لطفا….من اصلا دوست ندارم اینکارو انجام بدم ….
سرش رو بالا آورد و گفت:
-مگه به خاطر همین ازم غمگین نشدی؟ هان شیوا !؟
خودمو کشیدم بالا و گفتم:
-نمیخوام در موردش حرف بزنم… تو منو آزار میدی بدون اجاره و خواست خودم بهم نزدیک میشی تحریکم میکنی بعد تو حال و هوای خودم ولم میکنی
با خباثت و حالتی دیوانه وار و هیستریک ریز خندید و درست وسط پاهام رو لیس زد.
باز لرزیدم و جیغ کشیدم و داد زدم:
-شهراااام…
با خباثت و بدجنسی گقت:
-من اومدم آرومت کنم….
باعجز گفنم:
-نمیخوام آروم بشم…نمیخوام…
-اما تو خودت اینو میخواستی…
کلافه و پر حرص اضافه کردم:
-نه من نمیتمایل داشتم تو میخواستی ابنو بهم تحمیل بکنی الانم نمیخوام..
نمیخوام هم تو بهم نزدیک بشی…متوجهی!؟ اگه بخوای اینکارو انجام بدی ترجیح میدم برگردم تو همون کوچه خیابون…..
بسیار آروم پاهام رو رها کرد و بعد یکم عقب رفت درحالی که تو دیدههای هم خیره بودیم.
بلند شد و گفت:
-دوست نداری من
لمست کنم!؟
با حرص وخشم بیان کردم:
-نهههه….
پوزخندی که رنگ و بوی مغرورانه ای داشت زد و بعد جلو روم قد علم کرد و بیان کرد:
-بلند شو برو رو تخت ….بلندشو….
با اخم گفتم:
-همینجا می مونم ..
با لحنی که کم از حالتی تهمشاهده کرد کننده نداشت لب زد:
-میرم تو اتاق …پنج دقیقه دیگه اونجا رو تخت باش…
اینو واضافه کرد و پشت به من سمت اتاق حرکت کرد.
با رفتن و دور شدنش نفس عمیق و راحتی کشیدم و دستمو وسط پاهام بردم.
خیس بود و این آب حتی تا روی رونهام هم پایین اومده بود.غرولند کنان از روی کاناپه قد بلند شدم و راهی شدم دستشویی.
خودمو تمیز کردم و بعد قبل از اینکه شاکی و عصبیش بکنم پتورو از روی کاناپه برداشتم و حرکت کردم تو اتاق خواب…
دراز کشیده بود رو تخت و پتوهم روی تنش بود.
بسیار ازش قلبخور و عصبانی بودم.اونقدر که دلم میخواست با متکای توی دستم محکم بزنم تو کله اش ولی فعلا کنترل خشم بهترین مسیر حال ممکن بود
اومدم روی تخت و خیلی آروم دراز کشیدم…
با اینکه به کل یادم رفته بود گوشی رو بزارم روی آلارم تا صبح بیدارم کنه ولی خوشبختانه به موقع بیدار شدم و این به نسبت ساعتی که خوابیده بودم عالی و امیدوار کننده بود.
بسیار آروم سرم رو از روی بالشت برداشتم و نیم خیز شدم.
نگاهی به سمت راستم انداختم .یه جایی که شهرام دراز کشیده بود و خواب هفت پادشاه می مشاهده کرد.
بسیار آروم جوری که بیدار نشه، از کنارش بلند شدم و راهی شدم پایین و بعدهم پاورچین از اتاق زدم بیرون و خودمو رسوندم به سرویس بهداشتی.
چند دقبقه بعد مجدداً برگشتم توی اتاق تا کوله ام رو بردارم و لباس بپوشم.
اینبار اما گامهای آرومم بهشدت افاقه نکرد و شهرام بیدار شد.
خم شدم تا کوله ام رو بردارم که
غلتی خورد و سؤال کرد:
-کجا !؟
با اخم اضافه کردم:
-به توباید جواب پس بدم؟حالا خوبه دیشامگاه راجیش حرف زدم!
زیپ کوله ام رو کشیدم و لباس تا شده ام رو نگاهی انداختم.فکر کنم نیاز به اتو داشت. سرمو برگردوندم سمتش و جویا شدم:
-اتو پرس داری!؟
کف دستی به صورتش کشید و گفت:
-آره…پله چوبی هارو برو بالا بپیچ ست راست…
بند های کوله ام رو تو دست گرفتم و از تاق بیرون راهی شدم.بسیار کارا باید انجام میدادم.اول اینکه باید لباسهامو اتو میزدم، بعد آرایش ملیحی انجام بدم بعد موهامو مقلب بزنم…هووووف!اندیشیدن به این تعداد از کار یکم مضطرب و هیجان زده ام میکرد و همین باعث میشد ناخوداگاه تو ذهنم بهشدت بیشتر از قبل از مولین برآشفته بشم.
اگه اون اونجوری با من راهی شدار نمیکرد من الان شرایطم این نبود و با تمرکز و اوضاع روحی بهتری ادامه میدادم.
واقعا که مسخره و کلافه کننده بود.اون زن خودخواه فقط و فقط به خودش فکر میکرد و ذره ای براش اهمیت نداشت قراره چه بلایی سر بچه هاش بیان.
تنها کارس که بلد بود این بود که مدام با مردهای مختلف لاس بزنه!
از ده تا پله ی چوبی بالا راهی شدم و بعد راهی شدم سمت راست.اونجا یه اتو پرس بود که باید راش مینداختم.
لباسم رو از تو کوله درآوردم و بعد اتوش زدم و پوشیدم و همونجا هم مشغول آرایش صورتم شدم.
این کارها حدودا نیم ساعتی ازم وقت گرفت.
بعدش کوله ام رو روی دوشم انداختم و باعجله از پله ها اومدم پایین که باشهرام روبه روشدم.
سؤال کرد:
-میخوای بری!؟
با لحن سردی گفتم:
-آره
-نمیخوای صبخونه بخوری!؟
همونطور که کفشهامو میپوشیدم جواب دادم:
-نه
-پول چی!داری؟
راستش نه.اصلا اوضاع پامام خوب نبود.با مولین هم که بحثم شد دیگه نشد ازش پول بگیرم بااینحال زیرا غرورم اجازه نمیداد دراین مورد باهاش حرف بزنم گفتم:
-آره دارم…
با یه لیوان شیرکاکائو از آشپزخونه بیرون اومد و اضافه کرد:
-بیا بشین زنگ میزنم آژانس
-نه نمیخواد!
– خوش ندارم کسی رو حرفم حرف بزنه.. پس نزاره بار دیگر تکرار کنم.
تلفن رو برداشت و خودش برام زنگ زد آژانس و بعدهم اومد سمتم و لیوان شیر کاکائو رو به سمتم گراهی شد و خیلی آروم بیان کرد:
-یادت باشه حق خطا کردن نداری …
اومد سمتم و لیوان شیر کاکائو رو به سمتم گحرکت کرد و بسیار آروم اضافه کرد:
-یادت باشه حق خطا کردن نداری …
لیوان رو ازش گرفتم و به نگاهاش خیره شدم.بازهم داشت تهمتوجه شدم میکرد.مدام میتمایل داشت بفهمونه که من دوست دختر صوری دراختیارشم، که تا وقتی کارش باهام تموم نشده حق ندارم با کس دیگه ای تیک بزنی!
بدون اینکه پلک بزنم اظهار کردم:
-شهرام اینقدرازت متنفر میشم وقتایی که تهمشاهده کردم میکنی!
لبخند حرص دراری زد و بیان کرد:
-عادت میکنی!
اینو اضافه کرد و ازم فاصله گحرکت کرد و رفت توی اتاقش.فکر کردم از شرش خلاص شدم.داشتم بکم از شیر کاکائو رو میخوردم که از اتاق بیرون اومد و با راست هم اومد سمت من…
چندتا چک پول به سمتم گرفت و اظهار کرد:
-بگیر…
من اصلا دوست نداشتم برم زیر دین و منت اون.زیرا همینجوریش هم زیاد باهاش حال نمیکردم.برای همین خیلی تند واکنش نشون دادم و گفتم:
-نمیخوام.خودم دارم…
پا پس نکشید و مجدداً گفت:
-گفتم بگیر…تا وقتی با منی خودم ساپورتت میکنم.پول میخوای یاید از خودم بگیری…مشکل برات پیش اومده باید یه خودم بگی…کسی اذیتت کرد کرد بازم باید به خودم بگی!حالا هم این پولارو بگیر…لازممیشه
صدای بوق ماشین که از بیرون به گوشم رسید ناچار و واسه تلف نکردن وقت پولهارو ازش گراهی شدم و بعدهم با کنار گذاشتن لیوان فورا از اونجا زدم بیرون.
سوار ماشین شدم و پولارو گذاشتم تو کوله ام.
با وجودداشتن یه سری اخلاق به قلب نشین ولی گاهی جوری حرکت کردار میکرد که آدم میتونست به یه پشتوانه تشبیهش کنه.
مثل همچین مواقعی که حاضر نبود زیر بار به امون خدا گذاشتن من بره البته با فاکتور نگحرکت کردن تهدیدهاش!
کرایه رو حساب کردم و از ماشین پیاده شدم.
متوجه شدن اون آسمون خراش با نمای شیشه ای به من امید و اعتماد به نفس میداد.
باعث میشد امید به روزهای خوبم رو از کف دست ندم و بیخیال اینکار نشم.
وارد شرکت که شدم با معرفی خودم اول سراغ آقای فکری راهی شدم.
همونی که دوست شهرام بود و به واسطه ی اون تونسته بودم دیاکو رو بیینم.
تبسم زد و جویا شد:
-استرس که نداری!؟
با انرژی ودرحالی که قبلش سعی کردم تمام دعواها و بگومگوهای دیروزمو لااقل برای چنددقیقه هم که شده فراموش کنم بیان کردم:
-نه بهشدت هم مسرورم!
-خب عالیه!
-تورو میسپارم کف دست شینا و تیمش ..اون خوب میدونه چطوری رات بندازه…هرچی میگه گوش کن.بهشدت تو کارش حرفه ای هست و چیزای زیادی ازش یاد میگیری…
همونطور که دنبالش جاده میرفتم گفتم:
-باشه قول میدم دانش آموز خوبی باشم…
لبخند زدم و اضافه کردم:
-باشه….
انگار که بخواد یاداوری بکنه اظهار کرد:
-آهااا…شینا یکم شتابزده اخلاق…سریعی کرد ناراحت نشو…واسه خاطر خودت…
بازهم گفتم:
-باشه…یادم میمونه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن