-گقتی همسایه ای ؟ په چطور من نمیشناسمت ؟ جمشاهده کردی ؟حالا چی میخوای ؟
بالاخره لبهام رو از هم وا کردم و گفتم:
-بگو فرهاد بیاد…
زیرا اینو اضافه کردم یکم جاخورد.دیگه اونجوری با حرکات چندش آدامس رو توی دهنش نچرخوند.
ولی مشخص بود از اون سلیطه هاست.
از اونایی که حتی با گرفتن مچش هم توی اینطور شرایطی باز قرار نیست از رو بره…
انکار کرد.یه قیافه ی ” اشتباه گحرکت کردی”به خودش گرفت و بعد هم بیان کرد:
-کی ؟ فرهاد ؟ فرهاد کیه؟ اشتب گرفتی خانوم…
چقدر آدم باید وقیح باشه که اینطور موضوع مشخصی رو انکار بکنه.
پوزخندی زدم و با اشاره به ماشین فرهاد که نزدیک به خونه بود گفتم:
-راننده ی اون ماشین !بگو بیاد!
بازم با پررویی و وقاحت همچی رو انکار کرد و اضافه کرد:
-حالت خوش نیستاااا…این ماشین چون اینجاست صاحابش اینجا تو خونه ی منه؟
برو…برو خدا روزگاریتو جای دیگه بده…توهم زدی…برو
میل داشت درو ببنده که با خشم اظهار کردم:
-ببین سلیطه…یا میری و به اون فرهاد حرومزاده میگی بیاد داخل یا همین الان زنگ میزنم به پلیس که بیاد اینجا.
میخوام بدونم وقتی مچ توی حروم لقمه رو با اون احمق بگیرن بازم قراره واسه من بلبل زبونی بکنی…برووو تا زنگ نزدم!
صدای دادم ترسوندش.شونه هاش بالا پریدن ولی از رو نراهی شد.
چشمها رو واسم تو کاسه چرخوند و با بالا گراهی شدن انگشت اشاره اش، تهمشاهده کرد کنان اضافه کرد:
-ببین زنیکه صداتو واسه من بالا نبر همینجا آش و لاشت میکنمااا زنیکه ی…
وسط سخنوری ها یا بهتره بگم مزخرف گویی هاش، صوتی فرهاد به گوش رسید وقتی که جویا شد:
-کیه !؟چرا نمیای داخل…
دختره صدای فرهاد رو که شنید دیگه نه تونست قلدری کنه و نه انکار حقیقت.
دختره صدای فرهاد رو که متوجه شد دیگه نه تونست قلدری کنه و نه انکار حقیقت.
جلوتر که اومد خودم یک گام برداشتم و درو با عصبانیت کنار زدم و بازش کردم و اون لحظه بود که بالاخره باهم نگاه تو دیده شدیم.
شوکه شد.
بهت زده و ناباورانه نگاهم کرد.
باورش نمیشد این خود من باشم که اونجا نزدیک به در اون خونه ایستادم.
سری به تاسف تکون دادم.
حالم ازش بهم خورد.
شاید بیشتر به این قلبیل که کسی که جایگزینم کرده بود رسما یه هرزه بود.
یه نفر که از بیان و حرکت کردارش پر واضح بود شغل شریفش زدن مخ مردهاست.
چشمهاش درشت تر از حالت عادی شده بودن و لبهاش نیمه باز.
پوزخند زدم.
اشاره ای به دختره کردم و گفتم:
-فرزاد شامگاها مرده روزا زن؟!
نمیدونست چی بگه.همونطور بهت زده بهم خیره بود ولی بعد جلو اومد وبا آوای ضعیفی سؤال کرد:
-تو اینجا چیکار میکنی؟
تبسم تلخی روی صورت نشوندم.
من میمیل داشتم فرزاد و فراموش کنم.
میخواستم فراموش کنم به زور وادار به ازدواجم کردن.
میتمایل داشتم فراموش کنم چقدر تو اون خونه زجر کشیدم.
میخواستم به داشتن یچه فکر کنم ولی…
ولی الان میبینم که اینکار اشتباهه. یه اشتباه بزرگ!
با تاسف براندازش کردم و در جواب بیان کردم:
-من اینجا چیکار میکنم ؟ من یا تو…؟
اومد جلو تر و گفت:
-شیدا برات توضیح میدم
توضیح….هه!
میمیل داشت واسم این شرایط مشخص فاجعه بار رو توضیح بده.
پوزخند زدم و گفنم:
-توضیح !؟ چه توضیحی…همچی مشخص.
تو انتخاب کردی که لیاقتت کی هست.
الان پیش کسی هستی که لایقشی…
دختره یک گام اومد جلو و با تکون دادن دستش تو هوا گفت:
-هوووووش! بفهم چیمیگی زنیکه!
از گوشه دیده نگاهش کردم.
وقاحت و حقارت این یکی نوبر بود!
قسم میخودم از زیر بته عمل اومده بود!
فرهاد کف دستشو گحرکت کرد و کشیدش عقب و گفت:
-تو هیچی نگو…
و بعد دوباره خطاب به من بیان کرد:
-شیدا من واست توضیح میدم!
با نفرت تماشاش کردم و اضافه کردم:
-برو به درک!
با نفرت تماشاش کردم و اضافه کردم:
-برو به درک!
از دیدهم افتاد.حس بدی که قبلا بهش داشتم و به طرز احمقانه ای سعی داشتم حس خوبی جایگزینش بکنم دوباره به اوج خودش رسید و احساس من بار دیگر برگشت به همون حالت قبلی!
در اون خونه ی لعنتی رو بست و پشت سرم اومد.
اسممو صوت زد و سعی کرد نگه ام داره:
-شیدا… شیدا صبر کن…شیدا….شیدا با توام وایسا
تند سریع قدم برمیداشتم وگاهی حتی واسه اینکه کف دستش بهم نرسه می دویدم که فاصله مون زیاد بشه.
متوجه شدنش ، شنیدن صوتش و حتی حرفهاش حالم رو بد میکرد.
میدونم….
میدونم خودمم کج رفتم اما من که ول کردم اون حس لعنتی ای که نسبت به فرزاد داشتم رو…
من ادعای عاشقی نداشتم اما اون داشت.
اون ادعا میکرد منو دوست داره پس اگه داشت چطور اینهمه مدت پنهونی داشت به من خیانت میکرد.
دسته کیفمو سفت چنگ زدم و رو به جلو دویدم ولی از پشت بازوم رو گرفت و با نگه داشتنم، عصبی و خشمگین اظهار کرد:
-وایسا دیگه لعنتی….
از حرکت ایستادم و به نگاههاش خیره شدم.
این آدم وقیح،به من میبیان کرد لعنتی!
به من…
سرم رو تکون دادم و پشت سرهم اظهار کردم:
-آره! آره من لعنتی ام.من احمق لعنتی ام که داشتم با آدمی مثل تو زندگی میکردم!
پرید وسط حرفم و بیان کرد:
پرید وسط حرفم و گفت:
-شیدا…قضیه اونطور که تو فکر میکنی نیست
براق شدم تو نگاههاس و بیان کردم:
-خفه شو فرهاد…
عصبی گفت:
-فرصت توضیح بده
صوتم حرکت کرده حرکت کرده داشت بالا و بالاتر می رفت.
در حاای که از خشم و عصبیت زیاد دستام به لرزش افتاده بودن گفتم:
-برای خودم متاسفم…بسیار هم متاسفم.
متاسفم که کنار آدمی مثل تو زیستن میکنم…
چرخبدم که برم ولی اون خیلی یهویی،کف دستمو سفت گرفت و بدون اینکه بهم اجازه ی حرکت کردن بده اضافه کرد:
-شیدا … من برات توضیح میدم!
این تقلاهای بیخودیش حالمو بهم میزدن! دم از توضیح میزد.
همچین مسئله ای رو چطور میخواست برای من توضیح بده !؟
مسخره نبود !؟
من همچی رو با جفت دیدههای خودم متوجه شده بودم و دیگه توضیحات اون به دردم نمیخوردن.
پوزخند زدم و طعنه زنان پرسیدم:
-توضیح !؟ چی رو میخوای توضیح بدی هان ؟
زبونشو توی دهن چرخوند و برای توجیه کار خودش اضافه کرد:
-ما باید حرف بزنیم…به من وقت بده
دندون قروچه ای کردم و گفتم:
-من رسما مچ تورو با یه زن دیگه گحرکت کردم.
مدتهاس باهاش ارتباط داری.مدتهاس دارم موی زنونه رو لباسات میبینم…
رو پیرهنت رنگ رژه…
بدنت بو عطر زنونه میده.
دیر میای…زود میری…
من بسیار وقته اینومتوجه شدم ولی دنبال این بودم به خود لعنتیم مدرک قانع کننده نشون بدم…
که امروز همچی جور شد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن