دیگه اجازه نمیدم فکر و ذهنم بره دنبالش…
از امروزگار قیدشو میزنم تا دیگه از طرف من ضربه نخوره.
دیگه ذهنش مشوش نشه و دیگه آزار نبینه!
یکم تو شهر چرخیدم و پیاده جاده رفتم تا با خودم به اون توافقات برسم و بعدهم یه تاکسی گحرکت کردم و خددمو رسوندم خونه.
بی توجه به نگاه های معنی دار شهره خودمو رسوندم به اتاق خواب.
اامان کاری که کردم این بود که برم سمت آینه.
رو به روش توقف کردم و به لبهام خیره شدم.
به لبهایی که اون بوسیده بود.
انگشتهامو بالا آوردم و به آرومی روی لبهام کشیدم.
باورم نمیشد بوسیدم حتی حالا و با گذشت چندساعت…
سرم رو خم کردم و سینه ام رو بو کشیدم.
تنم و لباهاسام بوی عطر تت اونو میداد!
کی دلش میومد حمام کنه که این بو بره!؟
واقعا تصمیم نداشتم اینکارو انجام بدم ولی بعد که یاد و زرنگی فرهاد برام تداعی شد بیخیال شدم و به سمت حمام رفتم.
لباسهام رو انداختم تو سبد رخت چرکها و یه دوش چنددقیقه ای گرفتم تا بدنم دیگه بوی عطد تنش رو نده.
چند بار پشت سر هم عطسه کردم.
یه سردرد خفیف داشتم که کم داشت تبدیل میشد به یه سردر عمیق و دردناک…
خودمو خشک کردم و با پوشیدن لباس مناسب و خشک کردن موهام از اونجایی که حس لرز بهم داده بود پناه بردم به زیر پتو…
جنین وار دراز کشیدم و دیدههامو روی هم گذاشتم.
گه گاهی سرفه میکردم و غلط نکنم سرما خورده بودم اما هرچه از فرزاد رسد نیکوست حتی درد!
دیدههام سنگین شد و چند ساعتی رو خوابیدم تا وقتی که با احساس گوش دادن خش خش و بازو بسته شدن در حمام خوابم پرید.
دیدههام رو آروم آروم باز نگه داشتم و به رو به رو نگاه کردم.
یه نفر توی حموم بود.
پاورو کنار زدم و قدم زنان به سمت حمام رفتم.
دزش رو به آرومی کنار زدم و به فرهادی نگاه کردم که خم شده بود و میخواست لباس منو بو بکنه…
باورم نمیشد!
شکاک بودن تا این حد!؟
از پشت سر اسمشو صوت زدم و گفنم:
-فرهاد…
شکاک بودن تا این حد!؟
از پشت سر اسمشو صوت زدم و گفنم:
-فرهاد…
خیلی سربع و قبل از بو کردن لباسم اونو رها کرد و با کشیده کردن کمرش چرخید سمتم و بهم چشم دوخت.
تبسمی زد و اظهار کرد:
-سلام عزیزم…
چند گامی جلو حرکت کردم.با نفرت و تاسف نگاهش کردم و سؤال کردم:
-داشتی چیکار مسکردی!؟
از سبد لباسها فاصله گحرکت کرد و جواب داد:
-هیچی ..هیچی!
پوزخند زدم و اظهار کرد:
-هیچی یا اینکه داشتی لباسای منو بو میکردی!؟
بی توجه از کنارم رد شد و راهی شد سمت کمد.
عین خیالش هم نبود که من کار بدشو به روش آوردم.
حین رد شدن از کنارم تن خودش بوی ادکلن جمتوجه شدی میداد.
ادکلنی که شک نداشتم مال خودش نیست و یه رایحه ی زنانه داره.
همونطور که دکمه ی لباسهاش رو دونه دونه باز میکرد اضافه کرد:
-حالا مگه چیه !؟
پوزخندی زدم و میل داشتم جوابشو بدم که به سرفه افتادم وبدنم دچار لرز شد.
کف دستهامو دور بدنم حلقه کردم و به سمت تخت راهی شدم و اضافه کردم:
-گه تو حیات ای …
فکر کنم جمله ام رو نگوش داد چون چرخید سمتم و پرسید:
-سرما خوردی!؟
آرام جواب دادم:
-آره ولی به درک!
اومد سمتم و حین درآوردن پیرهنش جویا شد:
-چرا به درک ؟ببرمت دکتر…
سرمو تکون دادم و اظهار کردم:
-نههه! خودم خوب میشم…
اینو گفتم و پتورو تا روی صورتم بالا آوردم!
همینکه این سرماخوردگی باعث بشه اونم ازم رابطه نخواد واسم کافی بود….
رو تختم دراز بودم و با بی حوصلگی و خستگی و کلافگی و مابقی حسهای بد و افتضاح دیگه پاهام رو تکیه داده بودم به دیوار و توپ رو هی به دیوار میکوبیدم و بعد تو هوا میگراهی شدمش.
حوصله ی هیشیکی رو نداشتم و بیش از سه ساعت بود که کز کرده بودم تو همون اتاق و خودم، خودم رو سرگرم میکردم.م که فقط روزگار و شامگاهم بگذره.
شیدا هم که نموند پیشم.
اصلا معلومنیست داره چیکار میکنه…منو فراموش کرده.
کاش لااقل اونمی موند من باهاش درد و قلب میکردم.
چندتا پیام اومد رو گوشیم.
توپ رو تو مشتم نگه داشتم و با کج کردن سرم نگاهی به گوشیم انداختم.
برداشتمش و پیامهایی که از طرف مونا واسم اومده بودن رو باز کردم.
کلی عکس بودن از مهمونی اون شامگاهی که حرکت کردن و من نشد که بخوام برم!
عکسهای شهرام که تو خوشتیپی و خوش قیافگی یه سرو یه گردن از تمام ژیگولای اون جمع بالاتر بود به همراه ژینوس بدجور کفریم کرد.
انگار از درون آتیشم زده بودن.
عکسهارو یکی یکی و پشت سرهم نگاه کردم و بعد با عصبیت گوشی رو پرت کردم کنار و غر غر کنان باخودم گفتم:
“شهرااااام نامرد! نااااامرد! چطور میتونی اونو به من ترجیح بدی؟ چطور میتونی یه جای من با اون بری و اینجوری باهاش بگو بخند بکنی.گندت بزن”
همینجوری داشتم باخودم حرص و جوش میخوردم که حس کردم از پایین آوای جرو بحث میاد.
صوتی جرو بحث آقا رهام.
بهشدت زود از روی تخت بلند شدم و حرکت کردم پایین.
بدو بدو از اتاق زدم بیرون و و با گذشتن از جادهرو خودمو رسوندم به نرده ها.
خم شدم و به سالن پایین نگاهی انداختم.
داشت با شهرام جرو بحث میکرد.
اصلا فکر نمیکردمبخواد بیاد اینجا.
اون کف دستهاش رو تکیه داده بود به پهلوهاش و آقا رهامکشیده بلند میگفت:
اصلا فکر نمیکردمبخواد بیاد اینجا.
اون کف دستهاش رو تکیه داده بود به پهلوهاش و آقا رهامقد بلند قد بلند میبیان کرد:
-نباید اینکارو میکردی شهرام…نباید از خودت برنجونیش…یارو دو ساعت داشت پشت خط گله میکرد…ولش میکردن تا اینجا هممیومد.
ناسلامتی اونو سپرده دست تو…
بسیار بیخیال بیان کرد:
-حالا شما شاکی نشو…
-من شاکی میشم چراکه تو سرخود شدی….چراکه تو اصلا به تمایل داشته های من اهمیت نمیدی.
واسه هر کی شاه باشی شهرام واسه من هنوز همون پسرمی که ازت توقع دارم به خواسته هام اهمیت بدی. محض رضای خدا دیگه از خودت نرنجونش…
نفهمیدم دارن راجع به کی حرف میزدن اما مهم هم نبود.
چیزی که مهم بود ابنجا بودن شهرام بود.
آخه من دلم براش تنگ شده بود و خودمم حواسم نبود تا همین چنددقیقه پیش داشتم تو قلبم هزارو یه نوع فحش نثارش میکردم.
اجازه دادم تا تنها بشه و بعد برم پیشش.
آقا رهام که نمیدونم دقیقا چه حرکت کردار و کاری از شهرام سر زد که تا به این حد کلافه بود از دستش یه بطری شیشه ای از روی همون قسمت بار برداشت و با گام های تند ازشاهین فاصله گراهی شد اون هم کلافه نفسش رو داد بیرون و خسته از کلکل و یکی بدو کردن با پدرش خودشو ولو کرد رو مبل راحتی..
بهشدت زود اومدم پایین و قدم زنان به سمتش رفتم.
لنگهاش رو باز کرده بود و سرش رو داده بود به عقب و انگشتهاش رو ریتیمیک به به کف دسته ی صنقلبی میزد.
نزدیکش شدم و خلوتش رو بهم زدم و طعنه زنان جویا شدم:
-بهشدت بهت خوش گذشت تو مهمونی یکی دو شب پیش آره !؟
تا صوتم رو گوش داد نگاههاش رو وا کرد و بهم خیره شد.
حتی تصور خوش گذرونی اون با ژینوس هم دیوااااانه کننده بود اما چه کاری از کف دستم برمیومد وقتی ازم بیزار بود!
کف دست از تماشام برداشت و جواب داد:
-آرهههه…بسیار!
نمیدونم جدی یا واسه آزار دادنم این حرف رو زد ولی در هرصورت منو از درون کفری کرد با جوابش.
قلبم نمیخواست با دختری حز خودم بهش خوش بگذره…
چنددقیقه ای ساکت بودم ولی بعدش پرسیدم:
نمیدونم جدی یا واسه آزار دادنم این حرف رو زد ولی در هرصورت منو از درون کفری کرد با جوابش.
دلم نمیخواست با دختری حز خودم بهش خوش بگذره…
چنددقیقه ای ساکت بودم ولی بعدش سؤال کردم:
-بابات چرا داشت باهات بحث میکرد؟
از روی صندلی راحتی کشیده شد.مشخص بود خیلی خسته اس.
شقیقه هاش رو با درد فشار داد و غر غرکنان اظهار کرد:
-اون کم بود تو هم اضافه شدی!
کنجکاو جویا شدم:
-نمیخوای بگی چیکارت داشت؟
چشمهاش رو فشرد و منو با ناملایمت از سر راه خودش کنار زد و جواب داد:
-به تو چه؟ تو مگه فضول منی…گمشو برو پی کارت
چرخیدم سمت اونی که پشت به من داشت سمت پله ها میراهی شد و هاج و واج تماشاش کردم.
ببین چه جوری به خودش اجازه میداد منو لا حرفهای زننده اش آزار بده پسره ی نسناس!
دنبالش حرکت کردم و تند شتابزده اضافه کردم:
-تو هیچوقت آدم نمیشی شهرام…هیچوقت!
همواره باید همین آدم بداخلاق و بددهن باقی بمونی همواره!
دستشو رو پیشونیش کشامگاهد و درحالی که به سمت اتاقش میراهی شد تا احتمالا استراحت بکنه،خسته از بحث کردن با من اظهار کرد:
-خیلی حرف میزنی شیوا.بیخیالم شو…سرم درد میکنه .
حوصله نق و نوق ندارم!
با دلواپسی جویا شدم:
-چی؟سرت درد میکنه؟
من از حرکت ایستادم و اون بدون اینکه جواب سوالمو بده انگاز که ترجیح بده همینجا استراحت کنه و خونه اش نره؟ سمت اتاقش راهی شد.
از لحظه ای که اضافه کرد سردرد داره تا وقتی که رفت داخل و حتی تا چنددقیقه بعدش همش به این فکر میکردم که چی میتونه ولسه سردرد خوب باشه!؟
دویدم سمت اتاقش.
درو باز کردم و راهی شدم داخل.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن