-سلام…خسته نباشید
گرچه کف دستش بند بود ولی حین مرتب کردن پرونده های روی میزش جواب داد:
-سلام عزبزم مرسی…سلامت باشی
به نظر می رسید عجولانه لای اونهمه پوشه و پرونده دنبال مورد خاصی هست.در هر صورت من باید شهرام رو می مشاهده کردم و همچی رو در مورد اتفاقهای امروزگار میگذاشتم کف کف دستش.
شیوا دوست من بود.
بهترین دوسن من…یه رفیق چندین و چندساله ی قدیمی که نمیتونستم و نمیتمایل داشتم و شاهد ناراحتیش باشم.
با مکث گفتم:
-میتونم رئیستون رو ملاقات کنم!؟
بهشدت سربع و متاسف جواب داد:
-نه عزیزم سرشون خیای شلوغه…همه اینهایی هم که میبینید بهشدت وقت جهانل فرصتن!فکر نکنم امروز بتونی ببینیشون!
قبل از اینکه اونقدری سرش شلوغ بشه که اصلا فرصت نشه حتی باخودش هم صحبت بکنم گفتم:
-من آشناشونم آخه…یه کار فوری دارم..نامزد آقای امیرصفایی ام!
تا اینو متوجه شد دیگه حواله و موکولم نکرد به بعدا! سرش رو بالا گراهی شد و سؤال کرد:
-عه جدااا ! نامزد اقای صفایی هستین!؟
تبسم زدم و با گونه های گلگون شده جواب دادم:
-آره!
-اما آقای صفایی نیستن! رفتن آستارا …
بهشدت زود بیان کردم:
-میدونم.من آخه با خود آقا شهرام کار دارم…اگه میشه بهشون بگید من اومدم کار واجبی هم دارم حتما باید بهشون بگم!
-میدونم.من آخه با خود آقا شهرام کار دارم…اگه میشه بهشون بگید من اومدم کار واجبی هم دارم حتما باید بهشون بگم!
با مهربونی تبسم زد و بیان کرد:
-نگاه! بفرما بشین من برم بهشون اطلاع بدم!
به به! با این میگن منشی! در واقع ایشون اولین خانم منشی ای بودن که بیشتر ار صاحاب اون شغل کلاس نمیذاشت.تشکر کردم و روی به صندلی جای گرفتم تا خودش باخبرم کنه.
حرکت کرد داخل و چنددقیقه بعد اومد بیرون.
اومد سمتم و بارم باخوش رویی اظهار کرد:
-یه چند دقیقه صبر کن مهمونهاشون بیان بیرون بعدش شما برو داخل!
-ممنونم!
جواب تشکرم رو داد و مجدداً برگشت سمت میزش و مشغول انجام کارهاش شد.
نمیدونم اومدنم اینجا درست باشه یا نه ولی اینو خوب میدونستم که شهرام چه همچنان شیوا رو بخواد چه نخواد اونقدر بی غیرت نیست که بدونه دیاکو به خودش جرات اونطور رفتاری رو داده!
چنددقیقه بعد انتظارم بالاخره به پایان رسید.مهمونهای شهرام که اومدن بیرون منشی رو کرد سمتم و با احترام گفت:
-مونا خانم تشریف ببرید داخل…
ازش تشکر کردم و با برداشتن کیفم بهشدت زود به سمت دفترش رفتم.چند ضربه ی آروم به در زدم و بعد هم حرکت کردم داخل.
رو صناما چرم مشکیش لم داده بود و با خستگی منو تماشا میکرد.جلو رفتم و اظهار کردم:
-سلام آقا شهرام!
سرش رو تکون داد و گفت:
-علیک …حتما درجریان هسی که امیر آستاراست و اینجا نیست!؟هوم؟
خیلی سربع جواب دادم:
-آره…به منشیتون هم اضافه کردم که با امیر کار ندارم باخود شما کار دارم…
نه کنجکاوانه و بی طاقت بلکه خونسرد و آروم پرسید:
-خب میشنوم کارت چیه!؟
نمیدونستم حرفمو از کجا شروع کنم.
لبهامو روی هم مالیدم و با مکث اظهار کردم:
-در مورد شیواست…
تا اینو گوش داد پورخندی زد و جوابی داد که تاحدودی مایوس و سرخورده ام کرد:
-اون دیگه به من ربطی نداره…در واقع هرچیزی که به شیوا مربوط میشه اصلا و ابدا به من ربطی نداره
تا اینو گوش داد پورخندی زد و جوابی داد که تاحدودی مایوس و سرخورده ام کرد:
-اون دیگه به من ربطی نداره…در واقع هرچیزی که به شیوا مربوط میشه به من ربطی نداره!
نمیدونستم چی بین اون و شیوا گذشته که اینجوری از هم بریدن یا اینکه شهرام اینقدر قرص و محکم دم از بی ارتباطی و بی ربطیشون بهممیزنه!
ولی باید اعتراف کنم حتی فکرش رو هم نمیکردم که اون اتفاق هرچی که هست و هرچی که باشه روزگاری شهرام رو وادار کنه همچین حرفی بزنه یا حتی اینکه مایل به شنیدن اتفاقات پیش اومده نباشه!
امیر میاضافه کرد شیوا اامان دختربه که شهرام ازش خوشش اومده…
اامان و آخرین و از اونجایی که رفیق خودمو میشناختم شک ندارم یه گهی خورده و یه غلطی کرده که شهرام دیگه حاضر نیست ازش به خوبی یاد بکنه!
بهآرامی و با مکث ولی بریده بریده اضافه کردم:
-آخه یه موضوعی پیش اومده که…که منو بهشدت رنج داد…هممنو هم شیوا رو و ….و خب من حس کردم باید به شما بگم!
بازهمپوزخند زد تا من تو دلم شیوا رو ببندم به رگبار فحش.
ببین چه جوری بخاطر اون دیاکوی دختر باز تمام فرصتهای خودش رو سوزوند!!!
از روی صنقلبی چرم مجلل و گرانقیمت گرم و نرمش کشیدهشد.
فندک و پاکت سیگارش رو برداشت و گفت:
– اگه مرموط به شیواس پس به من ربطی نداره!
مشکلات شیوا مشکلات خودشه!
وقتی اینقدر و تا به این اندازه در مورد اون سرد و تلخ و بیتفاوت حرف زد ناتمایل داشته از اظهار کردن اون چیزی که بخاطرش تا اینجا اومده بودم پشیمون شدم.
آخ آخ اخ ! بترکی شیوا…
وقتی اینقدر و تا به این اندازه در مورد اون سرد و تلخ و بیتفاوت حرف زد ناخواسته از اضافه کردن اون چیزی که بخاطرش تا اینجا اومده بودم پشیمون شدم.
آخ آخ اخ ! بترکی شیوا…
آخه چه غلطی کردی که یارو حتی دلش نمیخواد حرفهامو بشنوه و بدونهوچه بلایی سرت اومده!
لبهامو روی هم مالیدم و بعداز یه مکث کوتاه اضافه کردم:
-آره…ولی…نمیدونم…شایدهم من نباید اینجا میومدم.
آخه…راستش چیزی پیش اومده بود که حس کردم باید به شما بگم اما…ولی انگار اومدنم اینجا درست نبوده!
با دور زدن میز قدم زنان به سمتم اومد و باهمون خونسردی و ساکتشی که من ازش سگسراغ داشتم بیان کرد:
-من و شیوا نه ربطی بهم داریم و نه ارتباطی پس قلبیلی نداره من بخوام اتفاقهای مربوط به اون ولو خوب یا بد رو بشنوم…درسته؟
مگه میشد درست نباشه!؟ درست درست درست بود!
درهم و پکر جواب دادم:
-بله…شاید!
بسیار محکم و جدی گفت:
-نه!شاید نه قطعااااا….
نه! مثل اینکه شیوا حسابی تر زده بود که کاررسیده به اینجا.به جایی که شهرامی که تا به اون حد و اندازه روش حساس بود حالا حتی نمیخواست بشنوه چیشده!
نفسم رو به آرومی بیرون فکف دستادم و آهسته گفتم :
-ببخشید…فکر کنم اصلا نباید میومدم اینجا.من…من چون…چراکه حس میکردم باید اون چیزی که متوجه شدم رو با شما درمیون میذاشتم ولی…اما…
-ببخشید…فکر کنم اصلا نباید میومدم اینجا.من…من زیرا…زیرا حس میکردم باید اون چیزی که دیدم رو با شما درمیون میذاشتم اما…ولی…
مکث کردم. وقتی شیوا بهم اظهار کرد شهرام بعداز اینکه متوجه شد استاد چه پیشنهادی بهش داده بدجور خدمتش رسیده گمون کردن رابطشون دوباره جوش خورده اما زهی خیال باطل!
لخندی زدم و نادم و پشیمون از اینجا اومدن اظهار کردم:
-ببخشید! فکر کنم بهتره برم و مزاحمتون نشم!
متاسفم که وقتتون رو گرفتم آقا شهرام…
رو پاشنه پا چرخیدم و تمایل داشتم برم که سیگاری آتیش زد و بعداز یه پک کوتاه با سوالش مانع ادامه ی برداشتن قدمهام شد:
-بگو…حراهی شدو بگو!
مکث کردم و مجدداً به سمتش چرخیدم.
نگاه تو چشم که شدیم واسه رفع اون حالت ابهامم قبل از اینکه من بخوام چیزی بگم اون خودش بود که اظهار کرد:
-یعنی حالا که تا اینجا اومدی بگو…
بهش خیره شدم.نمیدونم چیشد که یهو نظرش عوض شد و مصمم شد حرفهام رو بشنوه.
در هر صورت این به مورد کاملا به نفع من شد.
ارزش اینهمه جاده اومدن به اینجا رو داشت.
کیفمو روی دوشم مرتب کردم و بیان کردم:
-آخه شما بیان کردین نمیخواین…
وسط حرفهام اظهار کرد:
-اضافه کردم حرفتو بزن…
هوووف! چقدر نگاه هاش نافذ بودن لاااامصب…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن