با یه قدم قد بلند نیم خیز شدم سمتش که از اتاق پرید بیرون دویدم دنبالش و شالشو از پشت کشیدم تعادلشو از کف دست داد متمایل شد سمت چپ که نامردی نکردم و زدم زیر پاش که با صوت خورد رو سرامیک .میتمایل داشتم بپرم رو سینه ش که تازه کیان و متوجه شدم که با دیدهای گشاد شده از تعجب ،زل زده بهم سرجام صاف وایسادم که تازه موقعیت کف دستم اومد ،خاتون مادرامید ،عمه،لیلا و امید که رو مبل کنار هم قرار گرفته بودن و با تعجب به صحنه ی چند ثانیه پیش وحشی بازی من و لاله خیره شده بودند.
به سختی آب گلوم و قورت دادم و کف دست بردم به سرم که دیدم با سر برهنه و شلوار جین کو تاه تا ساق پا و تی شرت بدون حلقه جلوشن وایسادم تا تمایل داشتم برگردم برم سمت اتاقم که یه چیزی گیر کرد به پام و محکم با صورت خوردم زمین.احساس کردم فکم خورد شد.لیلا با آوای کشیده و با تشر لاله رو آوا زد.لاله که با دیدن اخمای درهم و دیده غره های عمه تازه به خودش اومده بود و از جاش قد بلند شده بود با لحن پوزش خواهانه ای اظهار کرد:بخدا کار من نبود
لیلا بهم رسید شونه هامو گحرکت کرد و از زمین کشیدهم کرد تازه دردش تو صورتم پیچید اشک به دیدهام اورد لیلا سعی کرد جای زمین خوردگی رو بگیره که کف دستشو گراهی شدم و نذاشتم از جام بلند شدم و به سمت سرویس بهداشتی حرکت کردم لیلا همیجور دنبالم میومد و غر میزد بزار ببینم شاید زخمی شده باشه.
در سرویس بهداشتی رو باز کردم رفتم تو شیر آب روشئی رو باز کردم و چند بار ب زدم به صورتم خوردن آب به فکم حس کردم به گز گز کردن افتاد .برگشتم به سمت لیلا که دلخور و برآشفته بهم خیره شده بود
-این بچه بازی ها چیه؟؟هان؟؟چندسالتون باید بشه تا کف دست ازین کاراتون بردارین هان؟؟آبرو من بدرک خودت خجالت نکشیدی از کیان ؟؟؟
خواستم لبخند بزنم که از مضطربی دربیاد که بیشتر دردم گحرکت کرد.عمه کنار لیلا جا گرفت و با چشمای اشکی شروع کرد به نصیحت کردن:
-عمه قربونت بره !!چیکار کردی با خودت نگاهون سیاه من .بلائی سرت بیاد من چی جواب مادرت و بدم آخه !!
اسم مادرم پیچک بغض آلودی شد تو گلوم و فشرد اشک به نگاهام اورد یه قدم سمت عمه راهی شدم و تو اغوش همواره امن و خوشامگاهوش که عطر یاس جانمازش و میداد سرمو فرو کردم.دستای پیر و خسته زحمت کشیده شو بالا اورد و موهامو نوازش میکرد و همونجور قربون صدقه م میرفت.
وقتی برگشتم تو جمع لاله وسائل پذیرایی رو گذاشته بود چایی تعارف میکرد
خنده م گرفت دختر خوب شده بود یهو نه به نیم ساعت پیشش نه به الانش از ترس عمه خرابکاریشو ماست مالی میکرد.سعی کردم خندمو جمع کنم به سمت خاتون رفتم و سلام کردم با خجالت به امید هم سلام کردم و کنار مبل جفت کیان جای گرفتم حس کردم یه لحظه نگام کرد و سرشو زیر انداخت.
آخرین چایی رو لاله تعارف کرد و نشست با پرروئی زل زدم بهش و علامت دادم پس من چی که از دور با چشای سبز و برآشفتهش برام خط و نشون میکشید.
-خدارو شکر انگاز که بهترین نارگل خانوم؟
کیان بود با خونسردی برگشتم سمتشو با لحن عادی :عالی خوبم .
رو کردم به جمع و اضافه کردم:
-شماخوبی خاتون جان؟!کار خیرتون مبارک!
خاتون خانم-مرسی گلم.انشاا..روزی خودت
تکیه مو دادم یه مبل:ای وای نه من تازه امسال ۱۹ سالم تمام میشه سنی ندارم میخوام برم دانشگاه سرکار بعد اگه فرصت داشتم ازدواج میکنم!
کیان پوزخندی زد و سرشو انداخت زیر.سعی کردم بی تفاوت باشم بهش باید یه چیزایی براش روشن میشد که بدونه منم از آینده م زدم با این ازدواج مسخره مدت دار.سعی کنه عوض اذیت کردنم شرایط منو هم درک کنه.
امید رشته کلامو کف دست گرفت و همونجور که دست لیلا رو تو کف دست گراهی شده بود خطاب به من بیان کرد:
-تاریخ امشب و زدم برات نارگل ببینم چند سال رو ححرکت کرد میمونی.
-نیازی نیست رو حرفم بمونم وقتی ثابت کنم به مردی تو حیاتم احتیاج ندارم نیازی نیست پلاکارد کف دستم بگیرم امید جان!
عمه -مادرجون تاابد که نمیشه آدم بی سرو همسر باشه که قربونت برم تو هم یه روزگار باید بری سر خونه زیستنت!
-من همیشه اضافه کردم تا عاشق نشم ازدواج نمیکنم.فعلا هم که ……
جمع ساکت شد.نمیدونستم باید ادامه حرفمو چجوری بدم.
خاتون خانم خندید میل داشت جو رو عوض بکنه:
-ای ولین از کف دست تو اصلا خدارو چه مشاهده کردی شاید رفتی پیش پدرت اونجا هم رفتی سرکار هم شوهر کردی!
ماهیچه هام منقبض شد.اخمام ناخودآگاه تو هم رفت.میرفتم پیش کی؟؟؟؟کسی که تو عمرش فقط سه بار منو مشاهده کرده بود .یه بار وقتی بجهان اومدم یه بار وقتی برای سال مادرم برگشته بود یه بار هم که هیچوقت نمیخوام یادم بیاد وقتی که هشت سالم بود اومده بود تا به بهونه ی بردن من قضیه ازدواج دومشو علنی کنه!ازش متنفر بودم این تنها حسی بود که بهش داشتم.
پوزخند آوا دارم خاموشی جمع و شکست همه یه جورائی معذب از جواب خاتون خانم یه جوری خودشونو سرگرم کرده بودن تنها کسی که با تمام هوش و حواسش به نیم رخم زل زده بود کیان بود که معنی این همه کنجکاوی رو نمیمتوجه شدم.
-ههه پِدَر؟؟؟؟بیخیال خاتون جون همون شوهر میکنم بهتره!!!
امید خندید و بیان کرد :دیدی مشاهده کردی بابا شما دخترا بزارین یه ربع از حرفاتون بگذره بعد بزنین زیرش
عمه با قلبشوره لبخند نصف ونیمه ای زد لیلا سرشو تا جایی که میتونست پایین انداخت لاله باقی میوه شو نخورده رو میز گذاشت کیان که تا انومقع دخالتی نکرده بود به حرف اومد و رو به امید گفت:
-تو خودت و کف دستی کف دستی بدبخت کردی دس از سر بقیه بردار بزار حیاتمونو بکنیم
ته قلبم یه چیزی شروع کرد بالا پایین پریدن ای جانم به گوش های خودم شک کردم از من دفاع کرد.ای دستت درست مرد نداریم مثلت.قربون دهنت خاتون نور به قبر پدرت بباره یخ این بچه رو باز کردی یه نمه به ماهم توجه کنه.تبسمم و سعی کردم بپوشونم دیر شده بود لیلا با موشکافی زل زده بود بهم که بی توجهش رو کردم به امید و زبون دراوردم امیدهم بی خیال بحث شد و مخاطب قرارم داد و اضافه کرد :
-فردا چکاره ای نارگل؟؟؟
با تعجب نگاش کردم گفتم :با منی؟؟معلومه مثل هفته های پیش خونه م دیگه.چطور؟؟
-هیچی من و آرش میخوایم بریم بیرون مردونه تفریح .
با گیجی نگاش کردم و گفتم :آرش کیه ؟؟خب به من چه ؟؟از من اجازه میگیری از لیلا بگیر!!!
کیان با قیافه ای که بسختی خنده شو نگه داشته بود :آرش کنارت نشسته!!
آهانی گفتم و رو به امید اظهار کردم :خب برید من خونه میمونم !
لاله با حرص سیخ قرار گرفت:هی هیچی نمیگم دور بر داشتی ادامو دراورد “تو خونه میمونم”عین پیرزن ها!ما میخوایم بریم پیش خانم سالاری برا لباس تو هم باید بیای!
خانم سالاری خیاط عمه اینا بود.لباس عروس کار میکرد میدونستم برای لباس عروسی لیلا میخوان برن.بازم صبح و جریان لیلا یادم اومد دروغ چرا دیگه دلم نمیتمایل داشت تو کوچکترین کاری سهیم باشم.
رو کردم سمت لاله:
-چته بابا!!چرا داد میزنی خب خونه نمی مونم میام پیش عمه قلبم میخواد عمه لباسمو درست کنه از همینالانم گفته باشم دلم نمیخواد لباسمو کسی ببینه
لیلا-یعنی چی؟؟نمیخوای برای لباس من بیای؟؟
-عزیزم لباس تورو روزگار عروسیت ببینم بهتره که حسابی سوپرایــــز هم میشم!!!
لیلا از حرص تکیه شو داد به تکیه گاه مبل در عین نامردی یه تبسم گذاشتم تنگ حرفم و برگشتم سمت کیان که با نیم رخ اخم کرده و سر به زیرش مواجهه شدم.بی تفاوت برگشتم سمت عمه و ازش قول گراهی شدم که نشون کسی نده لباس و بعدش هم با لاله و در مورد قرارش با دوستاش و اینکه بهشون خوش گذشت یا نه بحث و عوض کردم!!
بعد از بدرقه عمه اینا میحرکت کردم سمت آشپزخونه که چیز بخورم صوتش و گوش دادم که گفت :گرسنه شه و هرچی خوردم براش ببرم.همین کارا رو میکرد بهش شک میکردم نه به وقتایی که عینهو سگ پاچه میگرفت نه به وقتایی که مهربون میشد.غذاشو گذاشتم تو سینی و براش بردم رو پاش گذاشتم و کنترل تلویزیون و دادم کف دستش تا برنامه مذخرف پزشکی شو ببینه خودم هم راهی شدم آشپزخونه تا بعد از ساعتها چیزی بخورم.
آخر شامگاه تو جام دراز کشیده بودم و به حرفاش فکرمیکردم واقعا اگه خوب نمیشد من چه خاکی باید به سرم میریختم!این الانش مهربون شده چراکه امید داره به استادش اگه نشه اگه…زبونم و گاز گراهی شد و تو جام قرار گرفتم و زیر لب شروع کردم ذکر بیان کردن مگه میشد نشه من به خدا سپرده بودم زندگیمو به تنها کسی که بهش اطمینان و ایمان داشتم.
چشمام گرم خواب شده بود صدای زنگی رو اعصابم سکی میکرد.سرمو بیشتر تو بالشت کردم که گوشیم هم رو میز آرایش شروع کرد ویبره خوردن مثل برق گراهی شده ها تو جام نشستم.پریدم سر گوشی با مشاهده کردن اسم امید با دست یکی زدم تو پیشونیم و رد کردم شروع کردم لباس پوشیدن و با عجله پریدم سمت در و بازش کردم امید تو لباس گرمکن قرمز مشکی حسابی نفس گیر شده بود سلاممو خمیازه بد موقعی ناتمام گذاشت.
امید ریز خندید و با بیان کردن ببخشید از خواب بیدارت کردم میشه بیام تو ؟؟آرش بیداره؟
-من خواب بودم خبر ندارم .ببخشید بیا تو
-اینو که قیافه و چشمای پف کردت هم داره داد میزنه خانم خوشخواب!
با خجالت لبخندی زدم و دروشت سرش بستم.میرفتم سمت آشپزخونه که صوتی امید کشیده شد:صبحانه نخورده تا با دوستاش و آرش بیرون میخوان صبحانه بخورن.و وارد اتاق کیان شد.
صبحانه سرپایی خوردم و لیوانم و میشستم که امید و کیان از اتاق بیرون اومدم امید با متوجه شدنم تو آشپزخونه اضافه کرد:
-تو هنوز اینجایی؟
-آره کجاباید باشم؟!
-چرا آماده نشدی تورو میرسونم خونه عمه. مگه نمیتمایل داشتی بری اونجا!!!
-هنوزم میخوام برم .مرسی امیدجان خودم آماده میشم میرم.شما برین دیرتون نشه!
کیان که تا اونموقع ساکت بود با آوای سرد وآمرانه ای:
-بهتره عوض وقت تلف کردن و تعارف تیکه پاره کردن بری آماده بشی.جادهی که باید بریم سرمسیر تورو هم میرسونیم.
د بیآ مهربونی دیشبش از گلومون پایین نرفته باز شروع کرد پاچه گرفتن.حیف اعتباری به اخلاقش نبود ممکن بود باز جلو امید چیزی بگه چیزی نگفتم کف دستامو خشک کردم و حوله رو پرت کردم رو میز و با اضافه کردن آماده شدنم زیاد طول نمیکشه حرکت کردم سمت اتاقم.
امید هیچ کمکی برای سوار شدنش به ماشین نکرد و باعث شد به این فکر کنم که تموم اون مدت باهم رفتنشون احتمالا امید گذاشته تا خودش سوار پیاده بشه که اونقدر مهارت داشت.در خونه عمه از حرص فقط از امید خداحافظی کردم و پیاده شدم .
با کلید در خونه رو باز کردم خونه عمه یه ساختمون ۴ واحده بود که عمه اینا طبقه همکف بودن و اون واحد کناریشون سالها میشد خالی بود از همون وقتی که مادر خانواده موقع بجهان اومدن دخترش مرده بود و پدر خانواده از خونه ش و شهرش و زادگاهش و همه چیزش به غربت پناه برده بود خالی بود.به در تکیه دادم و بالا رو چشم دوختم و شروع کردم تند شتابزده پلک زدن این مدت اخیر انقدر اشک ریخته بودم که بس بود سالها میشد که از کنار خونه مون رد شده بودم و بی توجه به در بسته و خاک گحرکت کرده ش زیستن میکردم .گریه کردن نداشت گذشته گذشته بود نباید بابتش خودمو دلخور میکرد این بزرگترین درسی بود که از به اصطلاح پدرم یاد گحرکت کرده بودم اینکه گذشته مو دور بریزم و براش غصه نخورم.طبقه بالا ی خونه عمه مال عمه ی لیلا اینا بود که به یه زوج جوون اجاره داده بود و واحد بالای خونه ی ما هم خالی بود.انگار اونجا هم از نحسی زیستن ما اثر گحرکت کرده بود.میاضافه کردن مال یه آقایی بوده که سالها خارج ایران زیستن میکرده مدتها دست مستاجر بود که بخاطر آخرین مستاجری که اجاره ها دیر به دیر میداد از خیر اجاره دادن گذشته بود و همچنان خونه خالی بود.
-امید زنگ زد اظهار کرد داری میای اینجا.حدس میزدم اول صبحی بری تلافی لاله.میشه بگی کی قراره بزرگ بشی نارگل؟!
کف دستمو ول کرد رفت سمت کف دستشویی با ضد حالی که خورده بودم دراتاق لاله رو بستم و برگشتم تو آشپزخونه آب جوش گذاشتم تا چای آماده کنم و تلافی کار لاله رو بزارم یه وقت بهتر.
لیلا صورت شسته و لباس عوض کرده اومد تو آشپرخونه و مشغول چایی ریختن شد همونجور که تی بگ مینداخت تو آبجوشش اضافه کرد:
-مطمئنی نمیخوای بیای باما؟!
-فکر کنم یه بار جواب دادم کافی بود
-ببین نارگل میدونم آزردهی بابت دیر اضافه کردنم ولی بدون بابتش قلبیل داشتیم
-من اظهار کردم درک میکنم نگفتم؟!
-نه نشد این درک کردنت با اون تیکه طعنه زدن هات جور نمیشه.پشت میز قرار گرفت و شکر ریخت تو لیوانش و مشغول هم زدن شد.
-نمیدونم داری در مورد چی حرف میزنی ولی اینو بدون که من این حق و به تو میدم که هرجور دوست داری زندگی کنی و به کسی جواب پس ندی.
یه پوزخند زد و هیچی نگفت.نمیدونستم چش بود از همون شبی که اون صیغه ی لعنتی رو خوندن قبلش با تلفن صحبت میکرد از بعد از اون احساس میکردم یه دیوار بینمون کشیده شد.میتمایل داشت پای هرچی که دوست داره بزاره اما من باور میکردم که داره ازم فاصله میگیره و درکش میکردم اون داشت ازدواج میکرد و دیر و سود داشت اما سوخت و سوز نداشت که از ما جدا میشد.نباید خودمو ناراحت میکردم.یه نگاه مظلومانه به لیلا کردم و اظهار کردم:
-یعنی با بالشت هم نمیشه؟؟؟؟خواهش خواهش
یه نگاهی به قیافه مسخره و سر کج کرده م کرد و با تبسم گفت شما دوتا هیچوقت آدم نمیشید.دیشامگاه گفتم دندونات تو دهنت خورد شد
-نه بابا چیزیم نشد دیدی که این لبه قالی همش کار میده کف دستم اون بارهم افتادم هرچی کیان اظهار کرد صدا چی بود گفتم از طبقه بالا بوده
-کیان؟؟؟چرا میگی کیان؟؟دیشامگاه نمیدونستم چجور جلو خنده مو بگیرم میگه آرش کیه؟؟
آوای کامپیوتر و بردم آخرین حد یه آهنگ شلوغ و پرسرو صدا انتخاب کردم با کنترل از مسیر دور پلی کردم و از اتاق زدم بیرون.
درو بستم عمه رو مشاهده کردم که با تعجب به دور و برش نگاه میکرد تا منبع صدارو پیدا کنه .بی خبر از منبع آوا که روبروش وایساده بود.با مشاهده کردنم تبسمی زد و منم با کله حرکت کردم سمتش و بوسیدمش و سلامش کردم عمه تا خواست جوابم بده لاله با لباس خواب طوئیتیش و موهای بهم ریخته و دیدهای خشمگین از اتاق زد بیرون و داد کشید:
-نـــارگل جرئت داری بیا بیرون تا پر پرت کنم.
تا قبل از رفتن بچه ها تا تونستم اذیت و آزارشون کردم که لاله لب به شکوه باز کرد که دارم تلافی این دو ماه نبودم و در میارم.
-عمه عروسیه بیخیال تازه مدلی که انتخاب کردم اونقدر خاص هست که رنگ لباس کمتر به چشم میاد.
با زبون بازی و هزارتا عمه بزرگ شدم و اینا سخت نگیر مدلی رو که تو اینترنت دیده بودم و تلفیق چندتا کار باهم بود گذاشتم جلوش.عمه از متوجه شدنش کلی خوشش اومد همواره سلیقه مو تحسین میکرد و یکی از علائقش این بود که خیاطی رو یاد بگیرم که برخلاف نظرش از خیاطی کردن فراری بودم فقط کار سنگ کاریم معرکه بود که اونم از مادرم و هنر های دستیش نشات میگحرکت کرد.عمه اندازه هامو گراهی شد و با بسم الله پارچه رو برش زد.از اونجایی که نگاهاش مثل سابق نبود و توان پشت چرخ جای گرفتن و نداشت خودم دوخت لباسمو به عهده گرفتم خونه که چرخ نبود بخاطر همین عجله میکردم که تا قبل از اومدن بچه ها تو اون دو سه ساعت دوخت و تموم بکنم تا باقی کاراشون خونه سرحوصله انجام بدم.
اومدن بچه ها با برگشتن امید و کیان یکی شد.به اصرار عمه تا بعد از ظهر اونجا موندیم از دیدن قیافه معذب و تحت فشارش امید جمع کرد و برگشتیم خونه.
رفتم تو اتاقم و سرم به بالشت نرسیده خوابم برد.نفهمیدم امید کی راهی شد.
از دیدن یه خواب بد تو جام جای گرفتم سرمو تو کف دستام گحرکت کردم به دیدن خواب بد عادت کرده بودم ولی نه تو طول روزگار از خواب شامگاه فراری شده بودم حالا روزگارها هم بی خیال نمیشدن.گوشی مو از زیر بالشت دراوردم و ساعتشو چشم دوختم هشت و نیم شامگاه بود.سرم به شدت درد میکرد و حس سنگینی داشتم .ملافه رو کار زدم لباس عوض کردم از اتاق حرکت کردم بیرون .
صدای با کسی صحبت کردنش میومد یه خرده مکث کردم که متوجه شدم مخاطبش پشت تلفنه .کف دست و صورتمو شستم رفتم تو آشپزخونه از تو یخچال پاکت شیر و درمیوردم که جلو آشپزخونه اومد و با اخم و تخمی که از صبح رو صورتش جا کرده بود .شروع کرد غرغر کردن منم بدون توجه مشغول کار خودم بودم.متوجه شد حواسم بهش نیست صوتشو بالاتر برد :
-دارم حرف میزنم ها !!نمیشنوی؟!
-دارم میشنوم یه درصد فکر کن نظر خاصی ندارم
-نظر خاصی نداری یا برات مهم نیست
-همه ش خوابی شامگاه که مال خوابه چراغ اتاقت روشنه روزگارا خوابی.مثل جغد.انگار نه انگار وظیفه های دیگه ایی هم داری فقط اومدی بخوری بخوابی هی کار مفیدی هم جز کل کل با من نداری تو اصلا…
وسط حرفش پریدم کف دستمو جلوش گحرکت کردم و با نگاهای ریز شده تلخ و سرد عین خودش ادامه دادم:
-میشه بفرمائید این همه غر غر بابت چیه؟!هنوز جوونی داری مثل پیرمردا حوصله مو سر میبری
ابروهاش از بهت و تعجب بالا رفت و به صدم ثانیه تو هم قفل شد .انگشت اشاره شو گذاشت تو سینه ش و جویا شد:
-منظورت منه؟!من پیرم؟؟من غر میزنم؟؟؟تو ..تو…تو چطور جرئت میکنی با من اینجور صحبت کنی هــــــــان!
نمیدونم اون همه بی خیالی رو از کجا اورده بودم که بی تاثیر به خواب بدی که متوجه شده بودم و بدقلقم کرده بود نبود از جام کشیده شدم لیوان و تو ظرفشویی گذاشتم مشغول شستن شدم.همونجور که پشتم بهش بود:
-چیزی میخوای بگو. اگه نمیخوای رو اعصاب من نرو به اندازه کافی خودم دردسر دارم
-اوه خدای من یکی بیاد اینو جمع کنه؟!ببخشید خانم وزیر کشور میشه بفرمائید دردسر شما چی هستش بزار ماهم بدونیم شاید کمتر مزاحم حضرت علیه شدیم.
لیوان و تو خشک کن گذاشتم به سمتش برگشتم:
-میخوای بدونی چیه؟؟میگم برات!!از کف دست تو و حرفات و زخم زبون زدن هات نه شب خواب دارم نه روزگار همش کابوس همش عذاب صاف وایسادم و پوزخند زدم و ادامه دادم :بعد بیکار بشی دنبال یه بهونه واسه غرغر کردن میگردی و گیر دادن به مــــن.روشن شدی دادآش
یه خرده مکث کرد چرخ و برگردوند و همونجور که سمت اتاقش میحرکت کرد این بار با صوتی آرومتری:
-اگه شماره اون رستوان لعنتی رو گذاشته بودی سر کف دست من تا الان گرسنه نمی موندم که منت تورو بکشم
وارد اتاقش شد من هنوز سرجام میخکوب بودم ای توروحت نارگل راست میگه خو بچه گراهی شدی یه کله خوابیدی نمگی این بچه باید چیکارکنه!
بچه اونوقت که غذا میزاشتم جلوش زنگ میزد رستوران!حالا چش شده!!
مرض بگیری دختره ی کله پوک اون که نمیدونه غذا ها دست کار توئه فکر میکنه رستورانه.وگرنه صدسال به تو رو نمیندازه که!
بره گم بشه مگه من چمه به این خوبی تا قلبش هم بخواد!
فعلا که قلبش نمیخواد بهتره عوض نوشابه باز کردن برای خودت کف دست به کار غذا بشی!
چهارتا فحش زیر لبی به وجدانم دادم و مشغول پلو مرغ درست کردن شدم خوبی تکنولوژی این بود که در کمترین مدت با بهترین وسائل آدم غذای مورد علاقه شو تو هر وقتی که میتمایل داشت درست میکرد.
در زدم حرکت کردم تو اتاقش بازم باتلفن صحبت میکرد کف دست گذاشت رو بینیش و اشاره داد که ساکت باشم.سینی رو گذاشتم رو تخت و نیشم تا بناگوشم باز شد با تمام دقتش به حرکاتم زل زده بود انگار میدونست میخوام تلافی بکنم سرشو با لحن عذر خواهانه ای کج کرد .اامان باری بود که رنگ چشماشو میتونستم تشخیص بدم رنگ آبی بود آروم و سرشار از آهستهش حس کردم تو آبی دیدهاش داشتم غرق میشدم عجیب بود هیچ وقت این همه حس از دیدهاش نگرفته بودم همیشه سرد و یخ زده بود که حدس میزدم بی تاثیر از شخص پشت تلفن نیست.
با صداش به خودم اومد گوشی و قطع کرده بود و با ابروهای بالا رفته و نگاهای شیطون و خنده ای که به سختی پنهانش کرده بود نگام میکرد:
-بسه تموم شد!!!
ای بر ذاتت لعنت مرد تو حیا آبرو نداری هیچ، همش باید آدمو خجالت زده بکنه .سرمو انداختم زیر و با عجله از اتاقش زدم بیرون.زیر لب فحش خودم میدادم میحرکت کردم تو آشپزخونه تا آبی چند لحظه قبل دیدهاش و از خاطرم ببرم که بیهوده ترین کار بود زیرا تا آخرشب تو رختخواب انقدر به رنگ چشماش اندیشیدم که خوابم برد.
***
نگاهامو باز کردم هوا روشن شده بود ملافه رو کنار زدم و از پاتختی گوشی مو برداشتم و ساعتو چشم دوختم ۶ و نیم صبح بود.شاید سه ساعت هم از دیشامگاه نخوابیده بودم اما اصلا خسته نبودم یه حس آزادی داشتم کف دستامو بالا بردم و چندتا حرکات کششی انجام دادم .کف دست و صورتمو شستم و با خوردن یه لیوان شیر برگشتم اتاقم لب تاب و روشن کردم و مشغول مونتاژ عکسائی شدم که از طلوع و غروب خورسید گرفته بودم یه مسابقه تلویزیونی بود که به طرح های برتر جایزه میداد به ذوق و شوق گرفتن جایزه و مسابقه یه هفته ای بود رو طرح طلوع وغروب خورشید کار میکردم تا طرح ویژه ای باشه.
صدای زنگ خونه کشیده شد کف دست از کار کشیدم گوشی و نگاه کردم نزدیک هشت بود.درو باز کردم امید بود اومده بود تا برای معاینه پیش دکتر بریم.همونجور که به طرف اتاقم میرفتم اضافه کردم :میرم آماده بشم
امید-نارگل جان من امروزگار هستم تو بهتره بمونی خونه!
-واسه چی من باید بیام میخوام .چندتا سوال دارم که از دکترش بپرسم!
امید-چه سوالی بگو من میپرسم
-امید من باید باشم تو برو به کارهات برس هستم دیگه
امید-ببین نارگل این دکتر آرش از اساتید قدیمی شه اگه تورو ببینه بگیم تو کی هستی ؟؟
-منظورت چیه؟یعنی نسبت من از این نقص کیان بدتره!اون ازاین اتفاق خبر داره از منم بدونه چی میشه مگه!!
کیان-انگار بدت نمیاد همه جا جار بزنی چه نسبتی با من داری نه!؟
امید عقب گرد کردو بدون اینکه تو صورتش تاثیری از حرف کیان متوجه شده بشه بیان کرد “بیرون منتظر میمونه”.امید از خونه خارج شد برگشتم سمتش یه کت کرم اسپرت کوتاه با جین سفید پوشیده بود صورتش هم اصلاح شده بود موهاشو بالا زده بود و حسابی دختر کش شده بود .یه لحظه نفس کشیدن از یادم رفت چه برسه بخوام جوابش بدم با اظهار کردن بهتره تو خونه بمونی نمیخوام شری برام درست بکنی از کنارم گذشت و به دنبال امید از خونه بیرون زد.
اوف عجب چیزی شده بود .با کیان که تو این مدت میشناختم حسابی فرق کرده بود از بوی عطر مارکش گرفته تا لباساش نشون از اینکه با تمام قوا به خودش رسیده بود میداد ولی آخه چرا؟!
مگه نه اینکه یه دکتر میتمایل داشتن برن نکنه دکترش زن بوده؟؟؟آره همینه دکترش زنه؟اما خب با حساب دودوتا چارتا هرجور حساب میکردم کف دست کم ده سالی ازش بزرگتر باید باشه یعنی آدم برا بزرگتر از خودش اینجوری شیک کرده بود؟؟؟؟این که به سختی شلوار راحتی میپوشید جین پوشیده بود؟؟؟؟
با عجله پریدم تو اتاقم لباس پوشیدم زنگ زدم آژانس .تموم مسیر راهی شدن به بیمارستان باخودم سوال جواب میکردم کجا باید برم و چی باید بپرسم!!
وارد بیمارستان شدم مستقیم رفتم قسمت اطلاعاتش:
-سلام خانم خسته نباشید .یه سوال دارم خدمتتون
اطلاعات-مرسی بفرمائید عزیزم در خدمتم
-سلامت باشید.میخواستم بدونم چجور میتونم این دکتری که متخصص جراحی های داخلی رو پیدا کنم
اطلاعات-گلم اینجا متخصص های زیادی داریم شما کی مد نظرتونه ؟؟خانمه آقاست؟؟؟
-راستش خانم یا آقاش و نمیدونم فقط اینو مطمئن هستم از امریکا اومدن ایران .
خان اطلاعات یه چنقلبحظه مکث کردم با اظهار کردن بزار یه سوال بپرسم منتظر گذاشتم و مشغول تماس گرفتن با تلفنش شد.
اطلاعات-ببین عزیزم تماس گرفتم با دفتر ریاست بیمارستان میگن همچین شخصی قرار نبوده اینجا بیاد.شما مطمئنی؟؟؟
دو دل شدم یعنی چی؟؟منمطمئن بودم همین بیمارستان بوده اینو شک نداشتم خودم اوردمش اینجا پس یعنی چی یعنی اصلا دکتری درکار نبوده؟؟؟چرا دروغ اظهار کرده باشن؟؟؟اون که از خداشه منو اذیت کنه چرا باید دروغ بگه که امیدوار بشم.یه چیزی درست نبود .از اطلاعات تشکر کردم و به سمت خونه حرکت کردم.باید تو نبودنش اتاقشو زیر و رو میکردم.
از زیر و رو کردن اتاقش هیچی عایدم نشد.ناامید و سرخورده نشستم سرتختش.به محض اینکه یادم اومد به این موضوع حساسیت داره از لج سر تخت چند بار حسابی غلت زدم تا میکروبا حسابی شب بی خوابش کنن از خارش خوابش نبره.همونجور طاق باز خیره شدم به سقف خاطره ی نگاهاش تو ذهنم تکرار شد چشمامو بستم صبح و اون تیپ خفنش جلو دیده اومد با حرص تو جام قرار گرفتم.لعنتی چه مرگم شده بود.داشتم با خودم کل کل میکردم که آوا زنگ تلفن قد بلند شد به سرعت تلفن بی سیم و پیدا کردم و جواب دادم .
-سلام.
-سلام شما
-آرشم.میتمایل داشتم یه خبری بهت بدم
زانوهام شروع کرد لرزیدن رو اامان مبل نشستم و با آوای عادی و مسلط جواب دادم:
-خیر باشه بگو.
-جواب معاینات دکتر مثبت بود چهارشنبه همین هفته جراحی میکنه!
چشمامو بستم و زیر لب خداروشکر کردم.اشکام دونه به دونه رو گونه م پایین میومدن .اومد رو زبونم تا بپرسم کدوم دکتر که ترجیح دادم هیچی نگم.خاموشی بینمون طولانی شد.
-انگار زیاد شاد نشدی
با کف دست آزادم اشکامو پاک کردم و با صدائی که میلرزید جوابش دادم:خیلی خوشحال شدم این چه حرفیه.مرسی زنگ زدین.
این بار اون بود که جوابی نداد.میمیل داشتم نذرمو شروع کنم دادن سعی کردم هرچی زودتر خداحافظی کنم.
-من بهتره برم به کارام برسم.شما کار دیگه ای ندارین؟؟!
با آوای آهسته ای نه اضافه کرد و بعد از خداحافظی گوشی و قطع کردم و مشغول شدم به ادای نذرهام.
امید فقط تا خونه رسونده بودش بالا نیومد
ناهارو گفت رو میز میخوره دیگه واقعا داشتم بهش شک میکردم مطلب تعجب برانگیز تراین بود که میاظهار کرد نهار و من درست کنم زنگ نزنم رستوان چه کاریه مجدداً کاری میشه.ای به ذاتش صلوات.
بعد از خوردن نهار اطلاع داد میخواد بره حموم.سرمو انداختم زیر اگه کارم لنگش نبود بهش میاضافه کردم میتونی شلوار جین بپوشی حموم نمیتونی بری.اما فرصت خوبی بود تا با دستبرد به مدارکش ته این قصه رو پیدا کنم.
هرچی من امروزگار ساکت بود عوضش تا تونست مزه ریخت و مسخره بازی دراورد بماند که نزدیک بود با سر برم تو وان که خداروشکر خطر از بیخ گوشم پرید ولی دستمایه به چند دقیقه ریز خندیدنش شد.در عوضش منم در حموم و باز گذاشتم تا حسابی باد سرد بره براش تا یه خرده بلرزه تلافی هم کرده باشم.
هرچی اتاق و گشتم پوشه ی مدارکی نبود یادم نبود موقع اومدن چیزی کف دستش مشاهده کردم یا نه که به محض متوجه شدنش برق مسروری تو چشماش چیزی که تو تمام دو ماه گذشته فقط سردی بود و عصبانیت اصلا یادم رفت دقت کنم به پوشه مدارکش .ناامید نشستم کف اتاقش و به شانس خودم فحش میدادم چرا زودتر پیگیری نکرده بودم.چشمم خورد به کتش رو سبد نمیدونم چرا یه حسی مجبورم کرد جیباشو بگردم تو یکی از جیباش یه کارت بود به اسم دکتر مصطفی خیری پور دکترای قلب و عروق و …. گذاشتمش سرجاش و بازم جیباشو زیر و رو کردم که چیزی پیدا نکردم .صدای گوشیم و صوتی زدن های کیان بلند شد ناچارا گوشی رو بیخیال شدم و رفتم کمکش کنم تا کارشو تموم کنه!
تماس ناموفقم از خونه عمه بود.زنگ زدم که خود عمه برداشت و توضیح داد که بابام زنگ زده و اصرار داشته باهام حرف بزنه و اون جواب داده و اینا در تعجب بودم از عمه با اینکه میدونست ازش خوشم نمیاد نمیدونم چرا همچین مکالمه ای که ذره ای برام مهم نبود و هربار بهم گزارش میداد.تلفن و که قطع کردم کار مونتاژمو رو سی دی رایت کردم و گذاشتم جلو میز عصر یادم باشه برم پست ارسالش کنم.
تو تخت دراز کشیدم بخوابم.نمیدونم چرا حس میکردم ناراحتم.البته بیشترب اید مسرور میشدم از اینکه داره کارا خوب پیش میره اینکه بعد از این یه ترم مرخصی دانشگاهم میتونم درسمو ادامه بدم به چیزهایی که میخواستم برسم اما نمیدونم چرا تا نگاهام و میبستم صحنه ی دوتا دیده آبی رنگ و میمشاهده کردم که قلبم میتمایل داشت تاابد بهشون خیره شم تا ساکتش بگیرم.
حاضر و آماده شدم راهی شدم تو اتاقش طبق معمول در حال کتاب خوندن بود با مشاهده کردنم آماده و صد مرتبه عجیب ترش احتمالا بیدار سرشو پایین انداخت و یه اخم کوچیک تحویلم داد :
-کجا بسلامتی؟؟
-دارم میرم بیرون یه چیزی برا دوستم پست کنم .شما چیزی از بیرون نمیخواین ؟؟
بدون اینکه سرشو بلند کنه نه بسلامت ی تحویلم داد.
نمیدونم چرا نمیخواستم تا وقتی مستقیم نگام نکنه که رنگ چشماشو تشخیص بدم حالتشو تشخیص بدم برم.هنوز همونجور توقف کرده بودم که سرشو بالا اورد رنگ دیدهاش آبی و بود پس یعنی حالش خوب بود یه تبسم جوابش دادم و از اتاقش ردم بیرون .حتما تو قلبش میگفت دختره دیوونه شده سه ساعت توقف کرده تا نگاش کردم راهی شد.تو آسانسور به صورتم خیره شدم این روسری گلبهی و مانتوی مشکی و کوتاهم حسابی خوشتیپم کرده بود ناخودآگاه تو تصوراتم خودمو کنارش با تیپ صبحش تصور کردم .نگاهم تو آینه به دیدهام که خورد از خجالت پشتمو کردم به آینه و با باز شدن در آسانسور از اتاقک پریدم بیرون.
***
کار پستم زیاد طول نکشید.مسیری رو باید پیاده میومدم تا بتونم تاکسی بگیرم ماشین سفید شاسی کشیدهی بوق زد برام.با یه تبسم شیطانی به یاد گذشته ها و مرسی هایی که سوار میشدم برگشتم سمتش یه چشم دوختم و مجدداً به جلو خیره شدم.یه خرده مسیرو طی کردم که مجدداً دوتا بوق پشت سرهم زد و از تو ماشین داد زد:
-عروسک بیا بالا تا یه مسیری برسونمت!!
-بیا بالا بابا قول میدم نخورمت بیا فقط میخوام برسونمت
-به ماشینتون نمیاد تاکسی کارکنید
-چرا اتفاقا تاکسی بانوان کار میکنم کارمم بلدم شما بیا بالا بیشتر توضیح میدم
ازاونجایی که آدم نباید کف دست خیر هموطنانشو رد کنه یه تبسم زدم و سوار شدم .پرگاز حرکت کرد و آهنگ متالیک و عوض کرد و به یکی از آهنگای مورد علاقه من از انریکه رسید.تو دلم به خودم بخاطر سلیقه م ایول اضافه کردم یه مسیری و یکی برسونتت از قضا آهنگ مورد علاقه تو هم گوش بدی.داشتم بیرون و نگاه میکردم که یه کارت گراهی شد جلوم .
ای ای ای همش تقصیر این پسراست ها پارو دم من میزارن عینک دودیمو بالا تو موهام زدم و سرمو کج کردم و اضافه کردم:
-این چیه انوقت؟
پسره یه تبسم دختر کشی زد و گفت:شماره مه اضافه کردم که تاکسی بانوان کار میکنم
آهانی اضافه کردم و کارت و گحرکت کردم از گوشه نگاه هم مسیر و حواسمو دادم که زیاد دور نشیم.
-خب اگه فضاما نیست میتونم اسمتو بدونم خانوم خوشکله!چند سالته انقدر ملوس میزنی ؟
-این اطلاعات و برای پر کردن کارتکس سرویسا تون میخواید
کشیده قد بلند ریز خندید.با اظهار کردن نه خوشم اومد شیطونی تو یه کوچه خلوت و زیر یه درخت توقف کرد و عینک شو برداشت :
-من آرمینم ۲۵ سالمه شوخی کردم آژانس و اینارو تو پست دیدمت بهشدت ناز و ملوسی تمایل داشتم بیشتر باهم آشنا بشیم اوکی؟؟
خیره شدم تو دیدهاش رنگشون آبی بود و برق میزد احساس کردم یه چیزی ته دلم فشرده شد.من داشتم چیکار میکردم ؟؟سوار ماشین یه غریبه شده بودم فکر کردم مجردم .خب مجردم دیگه.
کجات مجرده کله پوک اون آرش به اون ماهی رو ول کردی به امون خدا تو خونه ،داری با پسرا مردم لاس میزنی.
اخمام تو هم راهی شد در ماشین و باز کردم پیاده شدم پیره داشت آوا میزد چی شد مگه چی اظهار کردم یه مسیری و حرکت کردم و برگشتم سمتش کارتشو پاره کردم ریختم تو ماشینش و سریع شتابزده گفتم:من شوهر دارم مزاحم نشید لطفا
شروع کردم دویدن و به سر کوچه که رسیدم یه ماشین دربست کردم تا خونه.پشت ترافیک یه ماشین سفید دیدم یاد پسره افتادم تو قلبم اضافه کردم حتما میگه دختر دیونه ست اگه شوهر داشت چجور سوار شد.دیدهم به آینه بغل ماشین افتاد بازم نگاهمو دزدیم یه خرده وسط تر قرار گرفتم.و تا خود خونه به آهنگ سنتی که از رادیو پخش میشد تمرکز کردم تا ذهنم جای دیگه ایی نره امروزگار به اندازه کافی گند زده بودم
وقتی رسیدم خونه داشت تلویزیون نگاه میکرد سلام آرومی کردم و بدون اینکه نگاش کنم حرکت کردم اتاقم لباسامو عوض کردم لباس برداشتم پریدم حموم.بیرون اومدنم با صدای اذان یکی شد لباس پوشیدم و سرمو خشک کردم وضو گرفتم نماز خوندم یه ساعتی وقت گذروندم که از اتاق بیرون نرم ولی یاد ماججادهای دیشامگاه و گرسنه موندنش رفتم آشپزخونه غذا درست کردن .
غذاشو براش بردم جلو تلویزیون با سینی رومیز میذاشتم که اظهار کرد:
-چه خبرا؟!
شونه هامو بالا انداختم جواب دادم:خبر خاصی نیست.
-بیرون خوش گذشت
-برای خوش گذرونی نراهی شده بودم اظهار کردم که کار داشتم
آهانی بیان کرد و یه نگاه تو سینی کرد:خودت نمیخوری مگه؟!
-نه میل ندارم.تمام شد صدام کنید ببرمشون
عقب گرد کردم برم اتاقم که با صوتش از حرکت ایستادم:
-چرا احساس میکنم خوشحال نشدی از اینکه جواب نتایج مثبت بود ازاینکه دارم خوب میشم قراره سرپا بایستم مجدداً، از اون مهم تر از زیستن تو حذف بشم تو هم به آرزوهات برسی هان؟؟
-حستون کاملا اشتباست من واقعا خرسندم از اینکه این نمایـــش مسخره زودتر تموم بشه
جا خورد اشتباه ندیده بودم چون حتی آواش هم موقع جواب دادن یه خورده لرزش داشت:
-نمایش؟؟؟؟؟این که من دوماهه اسیر این صنقلبی شدم نمایشه از نظر تو؟!
-خیرآقا اینکه به دروغ به من بگین دکتری هست قراره بیاد قراره شمارو خوب کنه در حالی که من بپرسم همچین دکتری اصلا وجود نداشته باشه نمایشه!
با ناباوری فقط زل زده بود تو صورت جدی و اخمای درهمم صدای زنگ تلفن همراهش قد بلند شد.گوشی رو از رو میز برداشتم دادم کف دستش برگشتم سمت اتاقم و درو محکم بستم.
نیم ساعت گذشت به در اتاقم ضربه خورد و در باز شد با تعجب رو تخت نشستم با صنقلبیش وارد اتاق شد.روبروی تخت از حرکت ایستاد یه نگاه به در و دیوار اتاق که پر از عکسایی بود که گرفته بودم کرد و نگاهش رو خرس عروسکی بزرگم که لبه ی تخت بود ایستاد.
-کاری داشتین؟
نگاهم کرد اخم نداشت بیشتر قیافه ش غمگین میزد تا عصبانی نفس عمیقی کشید و گفت:
-در مورد دکترمتاسفم.راست میگی ما دروغ گفتیم.البته فکر نمیکردم این موضوع و متوجه بشی ولی حالا که متوجه شدی بهتره همه شو بدونی اسمم آرش کیان ه فوق تخصص جراحی های داخلی از بهترین دانشگاه های امریکا گرفته م.۳۱ سالمه .اومده بودم همایش تخصصی جراحی که اون تصادف لعنتی اتفاق افتاد.خانواده م فکر میکردن بورسیه رو قبول میشم و برای تحصیل میرم امریکا که با ضربه خوردن ستون فقراتم دکتر تا ۶ ماه استراحت مطلق نوشت برام.از اونجایی هم که همیشگی تو هرکاری بهترین بودم نتمایل داشتم به خانواده م بگم اصلا به اون بورسیه نرسیدم گذاشتم فکر کنن الان دارم دوره ۶ ماه تحصیلمو میگذرونم .بورسیه دکترامو از کف دست داده بودم خشمگین بودم دنبال یکی میگشتم تلافی سرش دربیارم که تو سر راهم قرار گحرکت کردی.و تنها کسی که از این جریان خبر داره امیده!!
احساس کردم یه کف دستی دور گلومو گحرکت کرد و فشار داد نفسم بالا نمیومد مدام حرفا تو گوشم تکرار میشد
“من خشمگین بودم”،”تلافی سرش دربیارم””امید خبر داره”،”تو هر کاری بهترین بودم”،”نمایــــش”
داشتم خفه میشدم از پشت پرده اشک نگاهام میدیدم که غمگین و با عذاب وجدان بهم خیره شده ،حالم از خودم بهم خورد از منی که همیشگی مسخره کف دست همه بودم مسخره دست پدرم که تلافی نبود مادرم و باتنها گذاشتنم کرده بود از اینی که مثلا شوهر بود و با تلافی از دست داد بورسیه ش کرده بود از امید از لیلا از همــه
از تخت پریدم پایین کنترل صوتم دست خودم نبود:
-بُـرو بیـرون.از اتاق من برو بیرون برو بیرون لعنتــی ازت متنفـرم از همه تــون متنـفرم برو بیـرون بُـرو تنـهام بزار.
زانوهام لرزید قرار گرفتم رو زمین و با صدای بلند برای تمام تنهایی هام از ته قلب زار زدم.
تکیه مو به تخت داده بودم و به سقف خیره شده بودم.نمیدونم چقدر گذشته بود دیگه برام مهم نبود یه عده آدم بدون اینکه به احساسات من فکر کنن برام بدترین تنبیه و در نظر گحرکت کرده بودن.یعنی لیلا میدونست؟؟عمه میدونست؟؟؟یعنی واسه همه این قدر بی ارزش بودم!!!
چی پیش خودشون فکر کرده بودن یه درصد امکان اینو نداده بودن اینی که خودشو زده به نقص عضو میتونست تمام این مدت چه بلائی سرم بیاره!!!!اصلا به من فکر کرده بودن به منی که آسیب متوجه شدنم بیشتر از ۶ ماه استراحت جسمی کیان نبود.چرا؟!!!
اگه من پدری داشتم به فکرم میبود تنهام نمیذاشت هیچوقت از ترس زندان نراهی شدن همچین ریسکی نمیکردم.از ترس اینکه بابا بهونه برای همیشه بردنم از ایران داشته باشه.خب میبرد مگه چی میشد ؟؟پام میرسید اونور ازش جدا میشدم واسه خودم همونجور که عاشق شدم زندگی میکردم مستقل و آزاد هیچ کاری هم نمیتونست بکنه فقط می موند عمه اینا که واقعا با این کارشون نمیدونستم باید در موردشون چه فکری بکنم.
سرمو چندبار رو تخت زدم باید فکر میکردم سه ساعت تمام اشک ریختن گره ای از مشکلم باز نمیکرد باید تلافی میکردم تلافی این همه مدت عذاب و سرگردونیمو!
باید یه کاری میکردم عاشقم بشه بعد ولش میکردم میرفتم پیش بابا تا آخر عمرش یادش بمونه بازی کردن با احساسات یه دختر چه تبعاتی داره.باید اعتماد به نفسمو بدست میوردم من همون نارگل بودم که پسرا رو رو به انگشت تاب میدادم تاالان هم کوتاه اومده بودم بخاطر شرایطم بود که خب از امشامگاه به بعد راه دیگه ای پیش میگیرم.
***
هوا روشن شده بود از اتاق حرکت کردم بیرون سینی غذای دیشامگاه هنوز رو میز بود پس شام نخورده بود .آخـــی اون دیگه چرا؟!سینی و برداشتم و غذارو دور ریختم چای آماده کردم و بعد از مدتها یه صبحونه ی اعیونی خودمو مهمون کردم .
مشغول خوردن بودم آوای زنگ قد بلند شد آخرین لقمه رو گذاشتم دهنم و در و باز کردم امید بود.با دیدن دهن پر و لپای باد کرده م ریز خندید و کف دستی طبق عادتش به فکش کشید و سلام کرد.
با متوجه شدنش یاد دیشامگاه افتادم کف دستام مشت شد از جلوی در کنار حرکت کردم و مستقیم راه آشپزخونه رو در پیش گرفتم بزار فکر کنه از خجالتم راهی شدم.بعد از راهی شدن تو اتاقش یه بیست دقیقه بعد جفتشون حاضر و آماده بیرون اومدن.قیافه ی امید عادی بود اما دیدهای کیان قرمز بود و صورتش کسل میزد یا شایدم بخاطر شیک و پیکی دیروزگارش امروزگارش به نظر خواب آلود و بی حوصله بود.
-به به صبح شاهنشاه جِـــناب کیان به خیر باشه.کجا بسلامتی اول صبح!
یه نگاه به من و موقعیتم تو آشپزخونه کرد و ویلچرش و نزدیک تر اورد یه چند دقیقه ای با کنجکاوی تو صورتم دنبال اثری از شوخی یا مسخره کردن نگاه میکرد.
-جانم عزیزم
امید سرشو از گوشیش بالا اورد و با تعجب بهمون خیره شد.خود کیان چشماش اندازه نعلبکی گشاد شده بود و تو صورتم با دهن باز مات شده بود .بسیار خونسرد رو به امید کردم و اظهار کردم:
-امید جان شما صبحانه خوردی یا برات بزارم ؟؟!
نگاهمو سمت کیان دادم هنوز همونجور مات تو صورتم بود اگه میدونستم یه عزیزم باعث میشه لال بشه بیشتر ازاین قربون صدقه ها بکار میبردم این همه مدت کمتر رو اعصابم پیاده روی بکنه .
-صبحونه تو اینجا میخوری یا بزارم تو سینی
یه نفس کشید به خودش اومد و با بدبینی به لیوان و وسائل صبحونه خیره شد.خنده م گرفت دستمو جلو بردم موهاشو خراب کردم بیان کردم:
-در ذهنش گذراندی میخوام بکشمت ؟؟؟نه عزیزم تو چرا انقدر بدبینی دیشامگاه که شام هیچی نخوردی امکان نداره بزارم بدون صبحانه از خونه بیرون بری گلم.
امید یه سرفه کرد و با گفتن” تو ماشین منتظر میمونه “از خونه بیرون حرکت کرد.کف دستش تو هوا برا درست کردن موهاش مونده بود .منم همونجور مشغول ریختن چای تو لیوانش شدم.
-این مسخره بازی ها یعنی چی؟؟
-کدوم مسخره بازی ها ؟؟
سینی رو برداشتم و با خودم از آشپزخونه بیرون بردم سینی رو گذاشتم رو مبل و برگشتم سمتش که هنوز سرجاش بود دورش زدم همونجور که صندلی رو هول دادم سمت سینی خودم رو مبل قرار گرفتم و سینی رو رو پام گذاشتم شروع کردم لقمه گرفتن و همونجور آروم و شمرده بیان کردم:
-یه پسر خوب بدون خوردن صبحانه از خونه بیرون نمیزنه
لقمه رو گرفتم سمتش بی حرکت به چشمام خیره شده بود.یکی از اون تبسم پسر کش هام زدم اضافه کردم:
-بگیر باور کن هیچی توش نریختم
صنقلبی رو عقب تر برد بدون اینکه نگاهش و از چشمام برداره اظهار کرد:
-تو چشمات هیچی جز نفرت و تلافی نمیبینم .بدون که بازی بدی رو شروع کردی.
خنده م گحرکت کرد شروع کردم بلند کشیده لبخند زدن لقمه رو گذاشتم تو سینی و از جام کشیده شدم خنده هام به قهقهه تبدیل شده بود صندلی شو سمتم تاب داد و داد کشید:بــس کن!!!
خنده م قطع شد برگشتم سمتش این بار برآشفتهت دا کشیدم:
-نمیــخوام ،تازه خوشم اومده از بازیتون ،شماها شروعش کردین من میخوام تمامِ..ش…
-جوابت سر یه فرصت بهتر.الان باید برم بیمارستان .به اندازه کافی دیرم شده
رفتم سمت سینی لقمه رو برداشتم راهشو سد کردم با برآشفتهت سرشو بالا گرفت یه چیزی بگه لقمه رو گرفتم جلوش دندوناشو بهم سابید و با حرص لقمه رو گحرکت کرد تمایل داشت باز رد بشه باز جلوشو گحرکت کردم:
-بخورش تا نخوری نمیذارم بری
عقب گرد کردم سمت در و قفلشو از بالا زدم .نگام کرد داشت میترکید از خشمگینت ،خونسرد داشتم نگاش میکردم لقمه رو یه گاز زد و با گاز دوم همه شو گذاشت دهنش.با خیال راحت یه لبخند زدم و درو کامل براش باز کردم و از پشت هولش دادم تا بتونه از سکوی چند سانتی در رد بشه به محض اینکه از در کامل خارج شد در و پشت سرش بستم و پشت در سر خوردم و با کف دست سریع تند اشکای سمجی که رو گونه م میریختن و پاک میکردم.
از پشت در بلند شدم مستقیم راهی شدم سراغ لب تابم روشنش کردم وصل شدم اینترنت پیج فیسبوکم و باز کردم و با نوشتن اسم “نادر علی منش” صفحه ی فیسبوک مردی که نسبتش باهام فقط در حد یه اسم تو شناسنامه بود باز شد.عکس خودش و زنش کنارش و یه جفت پسر دوقلوی ۷ ۸ ساله که دو طرف پدر مادر از حرکت ایستاده بودن و تو ساحل نشون میداد احتمال میدادم تو یکی از مسافرتاشون گرفته باشن .چهره ی همیشه اخم کرده و بداخلاقش با تمام وجود داشت میخندید عینک آفتابی زده بود و با دستش پشت کمر همسرشو گحرکت کرده بود درست نمیتونستم قیافه زن پدرم و ارزیابی بکنم وقتی با عینک و کلاه بهشدت از صورتش و پوشونده بود فقط پوست سفید و لبای بزرگش تو نگاه بود و به نظر میرسید بینی متناسب و جمع و جوری داشته باشه .برادرای ناتنی م نگاهای ریز و قهوه ای تیره داشتند تنها شامگاهاهتشون به پدرم و البته من رنگ پوست سبزه روشنمون بود و دیگه هیچ.
عکس و بیخیال شدم و درتمایل داشت رفاقت فرستادم .پیغاما خودمو چک کردم وبعدش سراغ سنگ دوزی لباسم حرکت کردم.
وسطای کارم تلفن خونه زنگ خورد امید بود که گفت نهار با استاد کیان بیرون هستن و منتظرش نمونم.
ساعت و نگاه کردم از دوازده گذشته بود گرسنه م نبود اما واسه تلافی این همه مدت کم خوراکیم برا خودم از رستوان پیتزا سفارش دادم و سراغ ادامه کارم حرکت کردم.
نزدیکای ساعت دو بود که برگشتن تو اتاقم بودم ولی صداشونو میمتوجه شدم امید کمکش کرد داخل بیاد و بعد از یه ربعی راهی شد.میخواستم برم سروقتش که خمیازه بی موقعی کشیدم صلاح متوجه شدم بخوابم تا با انرژی بیشتری بعد از ظهر پیگیری کارای بیمارستانشو بکنم.
***
ساعت ۵ بود با تیک تیک خوردن صوتیی به پنجره بیدار شدم .با تعجب رفتم پشت پنجره که نیشم باز شد از ذوق چندبار بالا پایین پریدم بارون داشت باراون میزد.با همون لباسا دویدم بیرون از در تراس تو پذیرایی رفتم بیرون باد سردی بهم خورد باعث شد دستامو دور خودم بگیرم اما از ذوقم کمتر نشد من عاشق بارون بودم عاشق.دلم میممیل داشت برم زیرش حیف که نمیشد به نرده تراس تکیه دادم و کف دستامو بالا بردم تا دونه های بارونو بگیرم حس خنکی شون کف دستام واقعا قطره قطره زنده م میکرد .بهشدت اتفاقی پایین و خیره شدم که یه پسری رو زیر یکی از آلاچیقا دیدم میخکوب شده روم از فاصله ی دور قیافه شو نمیمتوجه شدم اما حدس زدن اینکه با چه سر و وضعی تو تراس وایسادم باعث شد عقب گرد کنم و وارد خونه بشم.در و نبسته بودم که صدای کیان از پشت سرم کشیده شد:
-تو تراس چکار میکردی؟؟
برگشتم سمتش از قیافه ش معلوم بود زیاد نیست از خواب بیدار شده با خنده رفتم سمتش و همونجور که بالا پایین میپریدم اظهار کردم:بارونه بارونه دور خونه میچرخیدم بارونه بارونه با چشمای پر از خنده و تعجب به یورتمه کردنم تو خونه نگاه میکرد .احتمالا پیش خودش میگفت دختر ۸ ساله رو عوض ۱۹ ساله بهش قالب کردن.
-بریم بالا پشت بوم خیس شیم
-نه مگه دیوونه م
-یعنی میخوای بگی من دیوونه م
خندید و دندونای سفید و یه کف دست و برام به نمایش گذشات و با لحن بامزه ای که ازش بعید بود جواب داد:نمـیدونـم شایـد….
اخم کردم سمتش خیز بردم موهاشو خراب کردم بیان کردم:دیوونه خودتی من فقط عاشق بارونم .
موهاشو با دست درست کرد :این کارو نکن بدم میاد
-اتفاقا من خوشم میاد.بیا بریم ….بریم؟؟؟بریم؟؟؟بریم؟؟؟بر یم؟؟
-نــه من اصلا گشنه مه .نهار چی داشتیم؟
-هیچی نداشتیم .بحث و عوض نکن بریم دیگـه تو با چتر بیا
-صبر کن ببینم یعنی چی ؟؟یعنی تو هیچی نخوردی از ظهر تا حالا؟؟
-هـا چرا زنگ زدم رستوان پیتزا گحرکت کردم.یه نیشخند هم گذاشتم ته حرفم
-پیتزا؟؟چطور من میگم بگو لازانیا بیارن میگی ندارن حالا پیتزا داشتن؟؟
-نه خب اولن من زنگ زدم رستوان بعدشم برای تو زنگ میزدم آشپزخونه فرق دارن دیگه
-به من ربطی نداره من امشب لازانیا میخوام
-نخورده باشه .بریم سرپشت بوم آفرین آفرین بریم ؟؟
سرمو کج کردم موهای بازم یه طرفم ریخت میدونستم حسابی شیطون و تخس بازی دارم درمیارم اما بی خیال حرکت کردارهای خانم مآبانه شدم.داشت بارون میومد شوخی نداشتم با کسی.
باخنده اظهار کرد داری به چی میخندی نارگل؟!
-هیچی دارم عکس میگیرم
-خودتی وقتی این جوری میخندی یعنی یه چیزی تو کله ته
فکرشو کن بهش میاضافه کردم وای اون وقت میراهی شد پایین بارون بی بارون.
-مسرورم نگاه نداری ببینی نه؟!
نفس عمیقی کشید و زهرخندی زد و اظهار کرد:هنوز نمیدونم معنی این کارات چیه ولی میخوام بدونی متاسفـــم نباید این مسخره بازی رو راه مینداختم تو واقعاحیفی!
لازانیا رو تو فر گذاشتم دماشو چک میکردم که زنگ واحد و زدن کیان جلو تلویزیون بود و تمام حواسش به تلویزیون بود از چشمی نگاه کردم یه خانم بود.تعجب کردم در و باز کردم جوری که فقط خودم تو مشاهده کرد باشم .
با باز شدن در خانم نگاهشو از زمین گرفت و به من داد:
-سلام خانم! خوب هستید ،شامگاهتون بخیر!
-سلام مرسی ، بفرمائید!
-والا واحد بغلی تون هستیم یکساعتی میشه میهمان گحرکت کردمون.میخواستم اگه زحمتی نیست ماشینتون تو پارکینگ یه خرده ببرید جلوتر تا جا باز بشه یکی از ماشینامونو بزاریم تو پارکینگ شما!
ماشین؟؟؟پارکینگ ؟؟؟آهان احتمالا ماشین کیان و میبیان کرد.نمیدونستم باید چی بگم با گفتن “ببخشید یه چند لحظه” بهتر دیدم از خود کیان بپرسم چیکار باید بکنم.
نظر خاصی نداد آدرس سوییچ ماشین و به دیوار داد و مجدداً مشغول تلویزیون تماشا کردن شد.برگشتم پشت در و به خانمه اضافه کردم میام میاشین و جابجا میکنم.درو بستم و مانتو و شال پوشیدم و حرکت کردم سمت پارکینگ.
تو آسانسور نگاهم به خودم تو آینه افتاد رنگم پریده بود؟؟؟یا اینجوری میمتوجه شدم کف دستامو تو هم کردم متوجه دستای یخ زده م شدم چرا این همه اضطراب داشتم؟؟
تو پارکینگ با زدن ریموت چراغای ماشین روشن خاموش شد و به اون سمت هدایتم کرد.
یه زانتیای مشکی رنگ ماشینش بود.نزدیک تر شدم تا میل داشتم کلید بزارم تو در، کلیدا از کف دستم زمین افتادن با فحش کج شدم کلیدارو بردارم سرم خورد به بدنه در، عصبی ترم کرد کلیدارو برداشتم با پا زدم تو در ماشین باز شانسم دزدگیرو خفه کرده بودم وگرنه جیغ ماشین هوا میحرکت کرد.
آوای خنده خفه ای تو پارکینگ پیچید صاف وایسادم و پشت سرمو چشم دوختم یه پسره تکیه شو داده بود به ستون و با یه لبخند نگام میکرد.نگاهم خورد به استیل بدنش اوف عجب چیزی بود قد بالای ۱۹۰ ، تمام عضله های بالاتنه اش و هم با مهارت کار کرده بود و به نمایش گذاشته بود از کول گحرکت کرده تا بازوهای ماهیچه ای و پیچ در پیچش که تو اون تی شرت آستین کوتاه حسابی جا تنگ بود براشون نگاهمو از دستاش بالا تر دادم و به صورتش رسیدم و نگاهائی که با شیطنت بهم نگاه میکرد.
اه باز پسر متوجه شدم ضایع بازی دراوردم پسره فهمید زل زده بودم بهش یه اخم کردم و بی توجه به حضورش در ماشین و باز کردم و سوار شدم .
داخل ماشین به نسبت بیرون گرم تر بود باز یاد پسره افتادم دیوونه زنجیری تو این هوا آستین کوتاه پوشیده گرچه کیان هم تو خونه زیر بار پوشیدن ژاکت نمیراهی شد ولی خب از اونجایی که من سرمایی بودم ژاکت پوشیده بودم.اما این دیوونه بیرون تو این هوای سرد بعد از بارون زدن لخت واستاده کف دستاشو بغل زده.
دستمو جلو بردم سوییچ و جا دادم تا استارت بزنم، نمیدونم چرا کف دستام میلرزید؟؟ همه نگاهم به جلو بود چشمامو بستم نفس عمیق بکشم نا خودآگاه صحنه ی تصادف جلو چشمم اسلوموشن شد .چشمامو باز کردم به فرمون خیره شدم.
این مسخره بازی ها چیه روشن کن دیگه یه ذره ماشین میره جلو کاری نمیخواد بکنی دیگه؟؟؟
حتی حوصله جواب دادن به وجدانم و هم نداشتم ، میخواستم تمرکز کنم اما نمیدونم چرا دیدهام سوز اشک میزد یه ضربه خورد به شیشه که باعث شد از جا بپرم و به منبع صوت خیره شم همون پسره بود که کف دستاشو به علامت تسلیم بالا برده بود و عذرخواهانه نگام میکرد:
-ببخشید ، نمیمیل داشتم بترسونمتون .مشکلی پیش اومده؟؟؟
تو روحت نارگل میتمایل داشتی بزنی لااقل زیر یکی مثل این میزدی، ببین چقدر با این چشای عسلی و درشت و مژه های برگشته و ابروهای کم پشت و موهای خرمائیش چقدر ناز و ملوسه بهتر اون کیان با اون اخمای همواره درهمش نیست؟؟هست واله؟
یه خفه شو زیر لب به خودم اضافه کردم باعث شد ابروهای پسره بالا بره :ببخشیـــد؟؟؟
یه تبسم مسخره تحویلش دادم و بی خیال روشن کردن ماشین شدم ، دنده رو آزاد(بوش) کردم و از ماشین پیاده شدم و سعی کردم ماشین و جلو ببرم یه خرده جلو حرکت کرد دوباره بر گشت سرجاش .پسره که تقلامو مشاهده کرد رفت پشت ماشین و ماشین و هول داد تا جلوتر بره ترمز دستی رو کشیدم و در و قفل کردم ،بدون حتی تشکری مسیر سمت آسانسور و در پیش گراهی شدم.
تو آسانسور به چهره م تو آینه خیره شدم زل زدم به دیدهام .چت بود؟؟؟تو که عاشق ماشین سواری بودی؟؟یادت حرکت کرد هرروز منتظر امید میشدی تا بخواد بره فقط استارت بزنی کلی ذوق کنی ؟؟ یادت حرکت کرد.؟؟
آسانسور یه طبقه مونده از حرکت ایستاد و کسی سوار شد نگاهمو از آینه گراهی شدم دوباره طبقه بالا و زدم و طبقه خودمون پیاده شدم و با عجله وارد خونه شدم کیان داشت با تلفن صحبت میکرد بدون نگاه کردن بهش به سمت اتاقم رفتم و در و بستم و به عادت بچگی هام سرمو کردم زیر بالشت و برای چیزی که نمیدونستم چیه گریه کردم.
***
غذاشو تو سینی گذاشتم و براش بردم داشت کتاب میخوند چقدر مثبت بود این بشر ،بجز تلفن صحبت کردنش باقی وقتش و امکان نداشت به بطالت بگذرونه برعکس من که همه ی وقتم به کارای اضافی میگذروندم .
با تبسم و پیروزی از لازانیا خوردنش سرشو بالا گرفت که با دیدن قیافه درهمم ابروهاش تو هم حرکت کرد:چیزی شده؟؟خوبی؟؟
آره آرومی اظهار کردم و برگشتم برم وضو بگیرم نماز بخونم .
-خودت نمیخوری؟؟
-چرا نماز میخونم بعد میخورم فعلا گرسنه م نیست
سلام نماز و دادم و سجاده و چادرمو جمع کردم تو کیفش گذاشتم این سجاده یادگاری مکه راهی شدن عمه بود، برای هر سه تا مون اورده بود.
چادرو هم خودم دوخته بودم اامان پارچه ای که خودم برش زده بودم و دوخته بودم به داشتنش حس خوبی داشتم.
حرکت کردم سمت لب تاب روشنش کردم و فیسبوک و چک کردم به به آقا نادر درخواستمو قبول کرده بود.رفتم تو لیست دوستاش فضولی راست میگن مردا رو باید از ادد لیستاشون شناخت.
بجز چندتا اسم های عجیب غریب که به نظر میرسید از دوستاش باشن هیچ چیز خاصی پیدا نکردم جالبتر از اونا ادد امید و لاله بود .یعنی بابا با اینا در تماس بود ؟؟
اسم لیلا و هرچی گشتم پیدا نکردم چراکه لیلا هم نه اندازه من، اما خب از دائیش برآشفته بود مخصوصا بعد از شنیدن خبر ازدواج “آقا نادر” هیچوقت هیچ حرفی نه در دفاع نه در رد حرفایی که در مورد داییش میزدم نمیگفت.کلا از تو زندگیش حذفش کرده بود.اما این لاله ی مارموز پس همیشگی خبرا رو لاله بهش میرسوند.باید در اامان فرصت میدادم یکی از دوستای ادد لیستم هکش کنه تا حالش جا بیاد دختره ی جاسوس.
همونجور داشتم غر میزدم که پیغام چت اومد از طرف “نادر علی منش” سلام کرده بود و یه شکلک خوشحال گذاشته بود.
نمیدونستم باید چه عکس العملی نشون بدم من اددش کرده بودم اما فکر اینجاشو نکرده بودم.
یه سلام گذاشتم و منتظر موندم.در حال تایپ میزد معلوم بود داره چیز مینویسه.
-خوبی دخترم.خیلی خرسندم کردی با درتمایل داشت رفاقتت
هه دخترم!!! کی میره این همه مسیرو میذاشتی یه چایی شیرین میخوردیم بعد پسرخاله میشد ی آق نادر
-خوبم.دخترم؟؟؟
بعد از چند ثانیه در حال تایپ نوشته:خداروشکر خوبی…تو دختر منی نیستی؟؟
ای به ذات هرچی مرده لعنت !!انگار نه انگار !!!قلبم میخواست نزدیکم بود تا با کف دستای خودم خفه ش میکردم.
-آهان شناسنامه ایی رو میفرمائین بله هستم.
یه شکلک لبخند گذاشت و تایپ کرد:
-اگه زودتر از اینا سعی میکردی باهام ارتباط داشته باشی بیشتر از اینا نسبتمو نشونت میدام نارگلم!
دیگه میخواستم بالا بیارم ،چی پیش خودش فکر کرده بود ؟؟؟در ذهنش گذرانده بود خرم یا نه حافظه م هر شب با خوابیدنم پاک میشه.اینکه یادم میره چیکارا باید میکرده که نکرده؟؟
-نخواستم مزاحم حیات جدید عاشقانه تون بشم.
یه شکلک عصبانی جواب گحرکت کرده م .نیشم باز شد آخیش حتی اگه یه درصد هم عصبی می شد برام ساکتش بخش بود.
دوباره تایپ کرد:امیدوارم هیچوقت تو حیاتت مجبور نشی ، بدون عشقت حیات کنی یه شکلک افسرده
-یا عاشق کسی نمیشم.یا اگه عاشق شدم عاشق همه چیزش میشم خوبی هاش ،بدی هاش، یاد هاش حتی بچه ی باقی مونده ازش یه شکلک نیشخند گذاشتم و بدون خداحافظی صفحه رو بسته م.
از زخم زبون زدن بهش ته قلبم خنک شده بود لب تاب و گذاشتم کنار.با تبسم از اتاق راهی شدم بیرون به شکل عجیبی گرسنه م شده بود….
دست سردی رو پیشونیم نشست.قلبم میتمایل داشت کنارش بزنم ، ولی نمیدونم چرا انقدر بی حس بودم با کرختی دیدهامو باز کردم کیان کنار تختم رو صندلیش قرار گرفته بود و با اخمای در هم نبض دستمو میگحرکت کرد.
چشمام و باز دید اخمش بیشتر شد:
-صد دفعه بهت بیان کردم کار بچه گانه ایه راهی شدن زیر بارون گفتم یا نبیان کردم؟!ببین به چه روزگاری انداختی خودتو!!!!
تمایل داشتم جواب بدم که از گلو درد نگاهامو بستم.
وای خدا فقط همین یه رقم جنس و کم داشتم.نگاهامو باز کردم سعی کردم تو جام بشینم بدنم درد میکرد سرمو تکیه دادم به پشت سری ونگاهامو بستم.
-زنگ زدم امید از داروخانه برات دارو بیاره
-داری چیکار میکنی؟؟؟
-میخوام برم دوش آب گرم بگیرم.زیاد طول نمیشه!
داشتم سرمو خشک میکردم که امید رسید .لباسمو مرتب کردم و بیرون حرکت کردم .
تکیه شو به اپن داده بود و با کیان آروم صحبت میکردن متوجه حضورمن شد تکیه شواز اپن آشپزخونه برداشت و یه قدم سمتم اومد:
-خوبی نارگل؟؟؟
به تیپش نگاه کردم یه ژاکت کرم قهوه ای یقه هفت پوشیده بود و با شلوار مشکی و موهای کوتاهشو بالا زده بود، مثل همواره خوشتیپ بود.رسیدم به دیدهاش به یه لبخند زورکی و معذب نگاهم میکرد باید این بازی رو به شیوه خودشون ادامه میدادم.نگاهم ازش گحرکت کردم و به زمین دادم وعادی و معماما جواب دادم :
-سلام.دوش گرفتم بهتر شدم.چرا سرپا بفرمائید بشینید.
یه “آخ ببخشید سلامی” گفت و همونجور که میرفت سمت مبلمان بشینه بیان کرد “تقصیر این آرشه دم در منو گحرکت کرده به حرف” .نگاه کیان کردم با یه لبخند غمگین نگاهم میکرد.
چرا؟؟؟سوال به جایی بود آزرده میشد میمتوجه شد ، عذاب میکشم نگاه تو چشم کسائی بشم و عادی رفتار کنم که معلوم نبود به چه نیتی بازیم دادن و به روی خودشون هم نمی اوردن.
وارد آشپزخونه شدم و شیر ریختم تو ظرف و تو فر گذاشتم تا گرم بشه.پشت میز آشپزخونه قرار گرفتم و سرمو گذاشتم روی میز.
آوای صحبت کردن کیان و امید می اومد در مورد فوتبال بحث بیخود میکردن .بازی که تموم شده راهی شده حرف زدن در موردش دیگه اضافی بود.این مردا هم از چه چیزا خسته کننده ای خوششون می اومد.ملودی فر آوا داد که شیر آماده ست .
سرمو بالا اوردم نگاهم خورد به نایلکس رو اپن با کنجکاوی بازش کردم و با تعجب از مشاهده کردن سوزن و سرم شاخام داشتم در میومدن.پلاستیک به کف دست راهی شدم سمتشون:
-مطمئنی داروهای منو گراهی شدی؟؟؟اینا که توش یه چیز دیگه ست!!!
امید یکی زد رو شونه کیان و گف:دیدی بیان کردم !!!
با گیجی نگاهمو بینشون میچرخوندم.کیان رو کرد بهم و گفت:
-محض احتیاط سوزن نوشتم .فعلا قرص ها وشربت تب برو بخوری .کافیه.
امید سرشو انداخت زیر خنده شو نبینم.ای بر هرچی جاسوسه لعنت!!! یعنی بیان کرده بود من از سوزن میترسم .یعنی ترس هم که نه خب !!یه خرده درد داره از دردش خوشم نمیاد.
بی توجه به نگاهای سبز و شیطون کیان که برق میزد آهانی بیان کردم و برگشتم آشپزخونه شیرو بااحتیاط ریختم تو لیوان کف دسته دار خرسی خوشکلم که قد بلندش میکردم اهنگ میزد.
این یکی از بهترین یادگاری هایی بود که لیلا برام خریده بود و خودش به ۲۴ ساعت نکشیده پشیمون شده بود.
چون صبحا میمیل داشتم صبحانه بخورم برم مدرسه صوت میکرد و هرچی این صوترو دوست اشتم و لذت میبرم لیلا رو عصبی میکرد.
برای پسرا قهوه و شکر ریختم تو لیوان شیرشون و خودم شیر خالی و بسته قرصم و گذاشتم تو سینی و رفتم بیرون.
امید با دیدنم سینی به کف دست از جاش کشیده شد و سینی و از کف دستم گرفت .جای گرفته ام رو مبل تک نفری دوست داشتنیم که اگه سرمو بر میگردوندم و پرده کنار و پنجره باز بود حسابی از منظره ی آسمون تو شب لذت مبیردم.
-اونجور با التماس نگاه پنجره نکن !!
برگشتم سمت آواش جدی بهم نگاه میکرد.تبسم تخسی زدم و سرمو انداختم زیر.ای که اگه امید نبود میتمایل داشتم ببینم پنجره رو باز کنم مثلا میخواد چیکارکنه؟؟
خم شم لیوانمو برداشتم و تو کف دستم گراهی شدم صوتی آهنگش بلند شد کیان اطرافش نگاه میکرد دنبال منبع آوا گشتن که با آوای خنده ی امید نگاهشو به من داد.
امید-این همون لیوان معروفه که باهاش اعصاب زن منو خط خطی میکردی ؟؟؟؟
-اون اعصابش خط خط ی خداییه ، بعدشم آهنگ به این دلنشینی.محض اطلاع اون موقع هم زن تو نبود.
آهنگ Love Story بود.کیان زیراه شو خاروند گفت:
-احتمالا سنسوری چیزی ته لیوانه زیرا تا تو سینی بود صوت نمیداد!
با ابروهای بالا حرکت کرده نگاه به خرگوش دوست داشتنی خودم کردم عجب هوشی.هزار الله اکبر خدا برا ننه باباش نگهش داره.
امید ریز خندید اظهار کرد :
-آی کیو بالا همین و میگن ها.نشون دادی الکی بهترین نمره هارو نمیگرفتی.
اوه اگه ساکت میموندم این دوتا هی واسه همدیگه نوشابه باز میکردن بی حوصله گفتم:
-آفرین صدآفرین هزارو سیصد آفرین.حالا شیراتونو بخورین قوی شین تا سرد نشده.
دو تا قرص سرما خوردگی انداختم بالا و لیوان شیر و جرعه جرعه شروع کردم خوردن.گرمای شیر درد گلومو کمتر کرد.نگاهامو بستم و همونجور لیوان به دست تکیه مو دادم به تکیه گاه مبل.
نگاهامو باز کردم کیان لیوان بین دستامو برداشته بود بزاره تو سینی دیدهامو مالوندم و اطراف خیره شدم .
-امید راهی شد!!!یه بیست دقیقه ای میشه خوابت برده.بهتره بری سرجات بخوابی.
با کسلی از جام کشیده شدم و میحرکت کردم سمت اتاقم که برگشتم سمتش و اظهار کردم:شام چی؟؟شام که نخوردی؟؟
-برو بخواب نارگل .شام چیه دختر خوب!؟ هوا ابریه الان وقته نهاره.زنگ میزنم رستوان تو برو بخواب.
سرمو خاروندم و رفتم اتاقم .
خب تقصیر من چی بود وقتی خونه رو سرتاسر پوشونده بودن از پنجره آشپزخونه هم هوا نیمه تاریک بود. زیر پتو خزیدم و دیدهامو بستم اونقدر این روزگارا اونقدر گیج بودم که دیدهامو می بستم خوابم میبرد.
با آوای رعد و برق تو جام سیخ جای گرفتم.همه جا تاریک بود همیشه چراغ راهرو رو روشن میزاشتم تا اتاقم تاریک مطلق نباشه.پتورو کنار زدم دست دراز کردم سمت چراغ خوابم که یه فرشته تنها بود هرچی چراغشو زدم روشن نشد ، داشتم باهاش کلنجار میرفتم که دوباره صوتی آسمون قد بلند شد.
با ترس و لرز تو از تخت پایین اومدم و دکمه رو به سختی رو دیوار پیدا کردم و زدم باز هم چراغ روشن نشد.
حتی یه درصد نمیمیل داشتم فکرشو بکنم که برقا حرکت کرده باشه از تصورش هم تا صبح از ترس سکته میکردم.با ترس چند مرتبه مجدداً دکمه رو بالا پایین کردم ، مجدداً وحشتناک تر آسمون نعره کشید از ترس چسبیدم به دیوار ، رعد برق دوتا چیزی که از هرکدوم به تنهایی کلی میوحشت کردم چه برسه باهم باشن دیگه هیچی.
نمیدونستم گوشیم کجاست از نورش استفاده کنم.صوتی ریزش بارون می اومد تو قلبم خدارو شکر کردم انگار رعد و برق قطع شده که بار دیگر آواش کشیده شد.
دویدم سمت تختم و راهی شدم زیر پتو هی میمیل داشتم به خودم تلقین کنم که چیزی نیست نمیترسم اما لرزش کف دستام و به هم خوردن دندونام بهم فقط یه یادگار رو یادم می اورد که بدترین یادگار ی بچگیم محسوب میشد.
وقتی هشت سالم بود و بابا برای بردنم اومده بود، بعد که فهمیدم میخواد منو ببره ،اینکه ازدواج کرده اونقدر از رفتن عصبی و ترسیده بودم که تو کمد قایم شدم در کمد عمه اینا خراب بود محکم کشیدمش که از لای در معلوم نباشم که در چفت شد. خیلی گذشت بعد که میخواستم بیام بیرون نتونستم بسیار صوت کردم و داد زدم ولی کسی نمتوجه شد .
بعدش هم که هوا تاریک تر شد از تاریکی اتاق و کمد خودمو تو کمد خیس کردم و بعد که ازگریه زیاد خوابم برده بود عمه اینا نزدیک صبح تو کمد پیدام کردن مثل اینکه بعد از اینکه کلی دنبالم گشته بودن و وقتی پیدام نکرده بودن از خونه بیرون زده بودند.
وقتی از گشتن ناامید شده بودن عمه میمیل داشته از تو کمد سجاده شو برداره که منو گوشه ی کمد مچاله پیدا کرده بود…از اونوقت به بعد ترس تاریکی و هر صوتی بلندی میترسوندم.
داشتم از ترس می مردم تنها یه راه باقی مونده بود که بعید نبود از اتاق که هیچ از خونه نصف شب بیرونم کنه.پتو و بالشتم و برداشتم و کورمال کورمال دست به دیوار کشون از اتاق راهی شدم بیرون و پشت در اتاقش دو دل مونده بودم که برم با نه ، که باز آسمون رعد و برق زد یه فحش زیر لب به خودم دادم و آروم لای در و باز کردم حرکت کردم تو خواب بود.
آروم راهی شدم وسط اتاق بالشتم و رو زمین گذاشتم و تمایل داشتم دراز بکشم به فکرم رسید اگه وسواسی بودم عمرا جایی میخوابیدم که هرروز پا میخوره ، زیر لب یه فحش به شانسم دادم و دراز کشیدم و پتو رو دورم گحرکت کردم زمین سرد بود ولی همین که جایی بودم که نفس یه آدم دیگه گرمش میکرد کافی بود.
یه نفر اسممو آوا میکرد بدنم سِر بود ، استخونام درد گراهی شده بود.خواستم جواب بدم انگار جون تو تنم نبود .
خسته بودم دلم میتمایل داشت فقط عمیق و طولانی بخوابم.صوت مصرانه تو سرم بود انگار قسم خورده بود از خواب بیدارم کنه به سختی لای دیدهامو باز کردم روشنی چیزی چشممو زد ، نگاهامو بستم باز کردم گوشی شو عقب تر گحرکت کرد تا بببینمش که با آوای کنترل شده ایی که از برآشفتهت میلرزید اضافه کرد:
-میتمایل داشتم برم داروهاتو بدم مشاهده کردم نبودت ، همه جا گشتم دنبال تو نگو خانم رو زمین سرد خوابیده!!!چرا رو زمین خوابیدی؟؟
تازه متوجه موقعیتم شدم، تو جام جای گرفتم که ویلچرش و نزدیک تر اورد و موهای خیس و به پیشونی چسبیده مو کنار زد و دست گذاشت رو پیشونیم تا تب مو چک کنه.هنوز جواب نداده بودم که آسمون یه صدا دیگه داد ، زیاد بلند نبود ولی اونقدری بود که چشمام باز بشه و زل بزنم به پنجره ی اتاقش.برگشتم یه بهونه جور کنم واسه اینجا خوابیدنم که کف دستش و جلوم گراهی شد و آمرانه اظهار کرد بخور.
کف دستمو جلو بردم دو دونه قرص کف دستش لمس کردم میل داشتم همینجوری بندازم بالا که بطری آب و گرفت سمتم.
-گرمه از دیروزگار اینجاست با قرصت بخورش.قرصارو هم به سختی پیدا کردم.چرا اینجا خوابیدی؟؟؟
قیافه شو نمیدیدم که پی به حالتش ببرم هنوز برآشفتهه چیزی نگم عصبانی تر بشه یا نه عادیه . ترجیح دادم هیچی نگم چی باید میاضافه کردم باید میاضافه کردم زیرا وحشت کرده بودم.
اونم بی خیال جواب نداده ی من شد و برگشت سمت تختش ویلچر و نزدیک کرد . توی تاریکی نمیمشاهده کردم چیکارمیکنه فقط تنها چیزی که اون لحظه ته قلبم و روشن خاموش میکرد ، سختی این همه رو تخت خوابیدن و رو صندلی قرار گرفتنش بود .یعنی بخاطر من این همه خودشو به زحمت انداخته بود؟؟
معذب بودم پا شم برم یا نه بزنمش به پررویی بقیه خوابمو ببینم که شک داشتم باز خوابم ببره .فکر کنم کامل رو تخت دراز کشیده بود که دیگه آوایی ازش نمیومد .
منم هنوز همونجور وسط اتاق قرار گرفته بودم .به دقیقه نکشید که با آوای آروم و خواب آلود گفت:
-اگه از تاریکی میترسی بیا رو تخت بخواب زمین سرده ، بدتر مریض میشی کسی نیست پرستاریت و بکنه!
باید یه قرار داد با شخص خدا میبستم ، هر شب رعد و برق و بارون باشه .
نمیدونستم چی باید بگم انتظارشو نداشتم حتی تو اتاقش جادهم بده چه برسه پیشنهاد بده رو تختش هم کنارش بخوابم.داشتم با خودم رویا بافی میکردم که با صدای قد بلند :
-داری فال حافظ میگیری میگم مریضی پاشو بیا اینجا بخواب استخون درد میگیری فردا بعد سوزن لازم میشی ببین کی اضافه کردم!
یعنی داشتم با خودم هرجور حساب میکردم هر چی میکشیدم از کف دست این امید میکشیدم.
از جام به سختی کشیده شدم بالشت پتوم و برداشتم و بدون هیچ حرفی سمت خالی تخت دراز کشیدم و مچاله شدم.گیج بودم اما نه اونقدر که عطر تیز و دوست داشتنی شو از این فاصله کم به عطسه نندازم.
-نارگل!!! اگه مریض بشم اامان کسی که ضرر میبینه توئی ها درمانم عقب میوفته بعد اون وقت باید بیشتر این وضعیت و تحمل کنی .مراقب باش مریضم نکنی.
سرمو زیر پتو کردم و با خودم اندیشیدم بعد از رفتنش یعنی چی میشه!
***
یه ربعی میشد که سرمو زیر پتو بود نفس کم اورده بودم سرمو با احتیاط از زیر پتو بیرون اوردم همه جا تاریک بود تنها صوتی بارون بود که میومد.پلک زدم تا دیدهام به تاریکی عادت بکنه.کنارم آروم و منظم نفس میکشید و غرق خواب بود.نیم رخش واقعا جای نقاشی داشت قلبم میخواست کف دست بکشم به فکش بیاد وقتایی که از حرص حسابی دندون به دندودن میسابید قیافه ش دیدنی بود. نگاهامو بستم یه جفت دیده آبی با ملایمش خاصی نگاهم میکرد لبام به تبسم باز شد چی تو این پسر بود که با تمام بداخلاقی هاش انقدر به قلب میقرار گرفت.
نفس عمیقی کشیدم سینه م سوخت اما از درد سینه م بدتر درد دلم بود که بلاتکلیف حال الانم شده بود از یه طرف میتونستم بخاطر این بچه بازی و کاری که باهام کرده بودند به دادگاه شکایت بکنم از یه طرف دیگه فکر اینکه واقعا توانایی شو درهر صورت از دست داده و نیاز به کمک داره دو دلم کرده بود.چرا واقعا چرا ؟؟خب مثل آدم میبیان کرد ما براش پرستار میگرفتیم و نه خانی اومده نه خانی رفته بود چرا به بدترین شکل ممکن تبیهم کرد اون یه شبی رو که تو بازداشگاه بودم به کنار عذابی رو که این مدت کشیدم چی؟؟چقدر کابوس میمشاهده کردم کف دست کم ۵ کیلو تو این ۴ ماه کم کرده بودم .از زندگی انداخته بودم باید واقعا می بخشیدمش؟؟؟
من الان باید تو فکر تور کردن پسرا دانشگاه و شیطونی و یه کمی فقط یه کمی درس خوندن می بودم نه اینکه مثل عمه صب تا شامگاه تو آشپزخونه غذا درست میکردم و شب تا صبح گریه میکردم از زور تنهایی و بدشانسی.نه من نباید کم می اوردم.
دو ساعتی که تو جام بیدار بودم به نقشه کشیدن واسه بعد از این مدت گذشت باید فکر همه جارو میکردم مدیریت به خرج میدادم.باید به همه ثابت میکردم برعکس سن و سال و شیطونیهام میتونم رو پای خودم وایسم.خوابم پریده بود و دیگه خوابم نمی برد.با کمترین سرو آوای ممکن از تخت پایین اومدم و بالشت و پتومو برداشتم از اتاق رفتم بیرون .
ساعتو چشم دوختم نزدیک دو صبح بود.با یه شمار اختلاف ایران و المان حدس زدم اونجا باید ده یازده باشه.لب تاب و روشن کردم و وارد فیس بوک شدم .چراغش روشن بود.یه چند دقیقای گذشت مطالب پیج هامو میخوندم و دو دل بودم بهش پیام بدم یا نه!!
یا باید میذاشتم تا اون شروع کنه.قلب و زدم به دریا و یه سلام براش سند کردم.به دقیقه نکشید که سلام برام فرستاد و انتهاش یه شکلک بوسه.پوزخند زدم و زیر لبی با خودم اظهار کردم:چه دل خجسته ای داره .چیزی جواب ندادم که باز پیام داد:
-حالت خوبه دخترم!!؟؟
-حال دختر شناسنامه اییتون خوبه.ممنون
-ولی انگار حال برادرزاده ی خواهرم زیاد خوب نبود آخه متوجه شدم راهی شده بود زیر بارون شیطونی که سرما خوده و کمی مریض احواله!!یه شکلک تعجب و نیشخند هم گذاشته تهش
-انگار منبعتون زیاد موثق نبوده چون حال من خوبه .
-خداروشکر .هیچی به اندازه اینکه خوب و سرحال باشی برای من آهستهش بخش نیست
حیف احترام والدین واجب بود وگرنه میدونستم چی باید جوابشو بدم.بعدشم کارم لنگش بود.وگرنه میاضافه کردم ۱۹ سال فکر حال من نبود ولم کرده بود به امون خدا مسخره دست دختر عموها و عمه های لیلا ولاله بودم.حالا از حالم میپرسه اصلا چی از من میدونه؟؟چی؟؟
-کسی از دل کسی خبر نداره.منم همواره سعی کردم ظاهرمو خوب و سرحال نشون بدم.به شماهم پیشنهاد میکنم مثل دیگران ظاهر بین نباشید.
-چی شده بابا جان؟؟کسی حرفی زده ؟؟من که فکر میکردم تو دوست داری اونجارو وگرنه زودتر از اینا میومدم و با خودم میبردمت .تو دختر منی باید پیش من باشی .اگه بعد از مرگ مادرت کم گذاشتم چراکه …چون..
-چراکه؟
-مادرت همه چیز من بود دخترم.روحم ،نفسم،قلبیل حیاتم .سخت بود نبودنش سخت.
نمی تونستم درکش کنم!!!عمه هم شوهرش فوت کرده بود باید بچه هاشو به امون خدا ول میکرد.باید تنهاشون میذاشت ازدواج میکرد.چی میگفت برا خودش…
-خدا همسرتونو بیامرزه.گویا حسابی عاشقش بودید.
-من هنوزم عاشقشم و عاشق هرچیزی که بهش مربوط باشه .یه شکلک نیشخند
هه انتظار داشت باور کنم ؟؟؟شامگاه و روزگارش با خانواده جمشاهده کردش سرگرمه ادعا عاشقی میکنه!جوابی ندادم بازم خودش شروع به تایپ کرد:
-دختر بابا نبیان کرد چه مشکلی پیش اومده؟؟
-خوب شد بحث و عوض کردین چون من از عاشقی و ادعــاهـاش خوشم نمیاد.
راستش من الان تو خوابگاهم وضعیتم زیاد نظافت اینجا زیاد خوب نیست .نمیتونم به عمه رو بزنم که خونه برام این مدت دانشگاه تهیه کنه.به اندازه کافی جـــور منو کشیده و از حق بچه های خودش برام خرج کرده.میتمایل داشتم بدونم پدر شناسنامه ییم میتونه در حد کرایه یه خونه کوچیک دانشجویی کمکی بهم بکنه یا نه؟!
بعد از یه مث طولانی برام تایپ کرد:
-تو در مورد پدر شناسنامه ییت چی میدونی؟
-نادر علی منش ۴۸ ساله تک پسر سه تا خواهرایران داره. لیسانس زبان و ازبهترین دانشگاه دولتی ایران گحرکت کرده .دو بار ازدواج کرده همسر اولش فوت کرده .همسر دومش یه ایرانی دو رگه ست .۳ تا بچه داره دو پسر یه دختر خارج از ایران کشورآلمان زندگی میکنه….
-یه شکلک نارحت.همین ؟؟تو از پدرت همینا رو میدونی؟؟؟
-از پدرم بسیار چیزا میدونم اما مثل خودش یاد گراهی شده م همه چیز و فراموش کنم.تا راحت تر زندگی کنم.
-یه شکلک عصبانی.در مورد من اشتباه میکنی.من نمیدونم چی در مورد من به تو گفتن ولی بدون من ۱۹ سالی میشه که بدون تو و نازنین یه شامگاه خواب راحت نداشتم.بابا جان چرا انقدر زخم زبونم میزنی!؟
دیگه داشت اشکم در میومد از این تراژدی که مسیر انداخته بود آره حتما باور میکنم.نشستی اون سر دنیا از کوچکترین مشکلات من خبر نداشتی و نداری حالا فقط یه مشت شرو ور تحویل من میدی بی خیال پول از یه جا دیگه جورش میکنم.
از فیس بوک خارج شدم و لب تاب و روشن گذاشتم رو به دیوار که نورش اتاقو تا وقتی خوابم ببره روشن نگه داره!
با صوتی تلفن از خواب بیدار شدم.بینیم کیپ شده بود و نفس کشیدن تازه برام سخت شده بود.با کسلی ناشی از بیماریم از جام کشیده شدم و بدنبال آوای تلفن از اتاق خارج شدم.تلفن بی سیم رو مبل بود تا رسیدنم بهش قطع شد.گوشی رو برداشتم و رو کاناپه مبل روبروش دراز نکشیده بودم که باز تلفن زنگ خورد .شماره ناآشنا بود جواب دادم.
-بله؟!
-سلام زنگ زدم هم خوردن داروهاتو یادآوری کنم هم بگم ناهار امروز خونه نیستم اگه تا دیروقت نیومدم شامگاه برو خونه عمت .خونه تنها نمون
چی شد؟؟ چی شد؟؟چند ثانیه طول کشید تا ویندوز مغزم بالا بیاد.کی بود؟چی بود؟؟چی شد؟؟؟
هنوز تو هنگ بودم که صداش باز تو گوشی پیچید:
-آرشم.بیداری نارگل؟؟!
-ها !!آره بیدارم.چی شده؟!
-چیزی نشده دکتر خواسته ۲۴ ساعت تحت نظرش تو بیمارستان باشم اگه بتونم بیمارستان نمیمونم ولی محض احتیاط تو برو خونه عمت شب خونه تنها نباشی.
-باش بیان کردن مو خمیازه بدموقعی نصف نیمه گذاشت.آوای آروم لبخند زدن کیان از پشت تلفن اومد :
-چقدر میخوابی تو دختر دیروز همه ش خواب بودی.ظهر اومدم مشاهده کردم صوتت نیست اضافه کردم شاید از خونه بیرون راهی شدی خیلی اتفاقی اومدم اتاقت دیدم مریض و بی حال تو جاتی
–دست شما درد نکنه میخوای بگی صوت خونه از منه؟؟!
-نخیر از منه!!!
-نخیر از صدای تلویزیون و مسشتابزده پزشکی تونه حضرت آقـــا!!
-از دست تو و زبونت.ببین منو دارن صوت میکنن باید برم راهی شدی خونه عمه خبرم کن!!خدافظ
چند ثانیه با بهت زل زدم به گوشی قطع کرد؟؟؟رو من تلفن قطع کرد؟؟؟حتی نذاشت جوابشو بدم!!!!!!!!!
تو جام جای گرفتم و با حرص مشت میزدم رو مبل از اینکه گوشی روم قطع کنن متنفر بودم متنفــر.
تا نزدیکی های عصر سرگرم بازی کامپیوتر وفیلم بودم.لباسامو جمع کردم زنگ زدم آژانس به مقصد خونه عمه.
***
یه نفس عمیق کشیدم و سلام آرومی تو تلفن گفتم.چند ثانیه مکث از اون ور خط صوتی نفس عمیق کشیدن کسی اومد و پشتش صدای بم و لرزونش تو گوشم پیچید و وجودمو لرزوند حس میکردم نگاهام سوز اشک داشتن سوز ۱۹ سال حسرت…..
-سلام دخترم!!!!
خاموشی و خاموشی و خاموشی حرفی نداشتم بزنم.نمیدونم چرا یه عالمه حرفی که همیشه کنار گذاشته بودم تا دق قلبی مو سرش خالی کنم پودر شده بودن.هیچی تو گلوم بجز بغضی که گلومو میفشرد و حرف زدن و سخت میکرد برام نداشتم.
-خوبی بابا جان!؟
-….
سرمو تکیه دادم به پشتی مبلمان سلطنتیه عمه اینا و نگاهامو بستم.تلویزیون صداش قطع شد.سرمو بلند کردم لیلا پانجو سفید مشکی صورتی رو که تولد سال گذشته ش واسش بافته بودم و یه مقلب کشیده کوتاه بود و دورش گراهی شد و از واحد بیرون راهی شد.سمت لاله برگشتم ای بابا این کی غیب شد.
-هنوزم نمیخوای با من حرف بزنی؟؟؟
هنوز؟؟؟چیزی عوض نشده بود.من فقط یه درخواست دوستی داده بهش چی در ذهنش گذرانده بود پیش خودش!!!آب گلومو با درد قورت دادم و به خودم مسلط شدم من فقط بهش احتیاج داشتم ولاغیر.
-غرضی نیست حرفی مشترکی نداشتم بزنم باهاتون آقا نــادر
نیش کلامم کاری بود که چند ثانیه مکث کنه و جواب بده:
-گردن میگیرم این کینه ای بودنت به خودم حرکت کرده.مادرت ازین اخلاقا نداشت
اوه باز تراژدی الان شروع میشه.تا اشکمون درنیومده بحث و عوض کنم.
-کاری با من داشتین میمیل داشتین باهام صحبت کنید؟
-میمیل داشتم صوتتو بشنوم…..
-اوه چه رمانتیک!شنیدین تا بیشتر از این هزینه تون بالا نراهی شده بهتره قطع کنین!
مکثش طولانی شد.با صدای غمگین و آزرده ای جواب داد:
-من همه ی زندگیمو حاضرم بدم تا برگردم به گذشته تا دوباره همه چیز و از نو با هم شروع کنیم ولی …
تا وقتی که تو نخوای نمیتونم..نمیتونم…..
-من منظور شمارو ازین حرفا نمیفهمم.اگه بحثتون اومدن من به آلمانِ باید بگم اگه شامگاها تو کارتون بخوابم پامو اونجا نمیذارم.الانم میخوام برم بخواب…
-نـــه!!قطع نکن قطع نکن .برای کار مهمتری زنگ زدم!
با بی حوصگی مشهودی اظهار کردم:
-میشنوم…
-بابت مطلبی که دیشامگاه اظهار کردی خواستم بگم من به اسم خودت سالهاست یه حساب پس انداز باز کردم و ماهانه برات پول میریزم.ندا در جریانه ازش تمایل داشته بودم مشکلی پیش اومد ازش استفاده بکنه که لجبازی های تو بی شامگاهاهت به عمت نیست.ولی..
-عمه برای من هیچگاه چیزی کم نذاشت که …
-نه منظورم این نبود عزیزم! ندا تورو مثل دختر خودش دوست داره تو این شکی نیست اما نمیخواست بدون رضایت تو پولی رو از من خرجت بکنه ولی الان شرایطت فرق کرده احتمالا به اون حساب برای راحت تر و بهتر زیستن کردن نیاز داری. دیگه بزرگ شدی واسه خودت خانوم دانشجو شدی ….
این جملات آخر و با بغض میاضافه کرد یا من اینجوری لرزون و گحرکت کرده صداشو میمتوجه شدم.خانم دانشجو آره جون عمه م .فعلا که آشپزباشی آقای کیانم.حالا انگار مجبورت کردن اون خودش زنگ میزد رستوان تو بی خود غذا درست میکردی به خوردش میدادی.بحث این حرفا نبود فقط..فقط میخواستم …میخواستم…بی خیال نارگل مهم اینه که به اون پس انداز بدون دردسر رسیدی..باقیش و ول کن به ۳ ۴ ماه دیگه فکر کن که واسه خودت باید از نو زیستن بسازی و بدون نیاز به کسی رو پاهات وایسی…گلوم به خارش افتاد و باعث شد سرفه خشکی بکنم و زودتر سروته تماس و هم بیارم قطع کنم تا دارومو بخورم.
-با عمه در موردش صحبت میکنم.امر دیگه ای نیست جناب علی منش؟؟
-نه دخترم….مسرور شدم صوتت و متوجه شدم.گرچه مریض احوال هم هستی.فقط تمایل داشتم اینو بدونی من بابت گذشته پشیمونم هرگز نباید بدون تو میراهی شدم
-فکر نمیکنین واسه زدن این حرفا دیره دیگه!!بهتره سعی کنین واسه دوقلو هاتون لااقل پدر خوبی باشید
انگار این بار نوبت صوتی من بود که به لرزش بیوفته.نفس عمیقی کشید و شمرده و آروم گفت:
-حالا که تو منو به عنوان پدرت قبول نداری ازت خواهش میکنم هر وقت هرجا به مشکلی بر خوردی به عنوان یه دوست بهم اعتماد کنی!
چقدر زود از پدر بودن جا زدی جناب علی منش زود بود حالا !!!پوزخندی کشیدهی زدم ودر جوابش با لحن مسخره ای گفتم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن